Αρχείο

Archive for 24 Φεβρουαρίου, 2020

Ο Χρήστος Ροζάκης υϊοθετεί πλήρως και προπαγανδίζει τις τουρκικές θέσεις στους Έλληνες

24 Φεβρουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Ο λόγος για τον Χρήστο Ροζάκη:

  • Πρώην υφυπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτης.
  • Αρχι-σημιτοφύλακας δηλαδή, όπως και ολόκληρο το ΕΛΙΑΜΕΠ.
  • Συμμετέχει σε συσκέψεις υπό τον νυν πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη συμβουλεύοντάς τον, μαζί με πλήθος άλλων επιστημόνων του ΕΛΙΑΜΕΠ.
  • Συμμετέχει σε δημόσιες ομιλίες με ομονοούντες (Γ.Α.Παπανδρέου, Ν. Μπακογιάννη

Τι λέει;

Τα εξής

«Η Ελλάδα έχει τηρήσει μία μαξιμαλιστική θέση σε όλα της τα ζητήματα. Έχει θεωρήσει ότι μπορεί να έχει ΑΟΖ μέχρι την Κύπρο, πράγμα αδύνατον. Έχει θεωρήσει ότι μπορεί να έχει 12 ναυτικά μίλια παντού. Έχει θεωρήσει ότι μπορεί να έχει εναέριο χώρο μεγαλύτερο από την αιγιαλίτιδα ζώνη της».

Κλείνει με το ότι «δεν μπορούμε να έχουμε τα πάντα, πρέπει να δώσουμε κάτι».

Δηλαδή, ορίζει τρία πράγματα και τα ονομάζει «μαξιμαλιστική θέση» και «πράγμα αδύνατον».

Ας τα πάρουμε ένα ένα

Πρώτον. ΑΟΖ μέχρι την Κύπρο.

Καθόλο μαξιμαλιστικό. Προέρχεται απ΄ ευθείας από το Διεθνές Δίκαιο. Από τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982. Βρίσκεται σε ισχύ από το 1994 όταν είχε 60 υπογραφές. (όχι ακόμη την ελληνική, ώστε να μην θεωρηθεί ότι το «σπρώχνει» η Ελλάδα να ισχύσει). Μέχρι σήμερα το έχουν υπογράψει 168 χώρες του κόσμου. Σχεδόν όλες. Σήμερα πια, θεωρείται πηγή Διεθνούς Δικαίου ως διεθνές Εθιμικό Δίκαιο. Τι λέει λοιπόν αυτή η σύμβαση, από την οποία παράγεται η ελληνική αυτή θέση;

Το εξής απλό: όλα τα νησιά που μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη κατοικία ή οικονομική ζωή, έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με χερσαία γη, δηλαδή δικαιούνται αιγιαλίτιδα ζώνη (χωρικά ύδατα και εναέριο χώρο), υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Αντιγράφω το άρθρο 121 της Σύμβασης.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Επιτροπή 2021: Το επετειακό πάρτι μιας α-εθνικής ελίτ

24 Φεβρουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Του Γιώργου Ρακκά, πρωτοδημοσιεύτηκε στο slpress.gr 

Όλα δείχνουν ότι οι εορτασμοί για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, θα αποτελέσουν αιτία, όχι για την ενότητα του έθνους μέσα από τον αναστοχασμό της ιστορίας του, αλλά αντίθετα για έναν νέο διχασμό. Το παράδοξο αυτό οφείλεται αποκλειστικά στους κυβερνητικούς χειρισμούς για την συγκρότηση της επίσημης Επιτροπής, στους συντελεστές της και στις επιλογές που έχουν κάνει.

Η δραστηριότητα της αυτοϋποβιβάζεται στο επίπεδο μιας εθνοαποδομητικής προπαγάνδας που σπεύδει να εκμεταλλευτεί την επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης, σε μια απόπειρα να μπουν πολλά εισαγωγικά στον εθνικό της προσδιορισμό. Με αυτόν τον τρόπο, ωστόσο, η ίδια η κυβέρνηση και οι φίλοι της, έχουν ήδη καταφέρει να υπονομεύσουν πλήρως τον εθνικό χαρακτήρα της Επιτροπής και όχι βέβαια της Επανάστασης του 1821.

Κι αυτό γιατί οι κυβερνητικοί εορτασμοί με τον λόγο και τα σύμβολα που υιοθετούν, δεν αντιπροσωπεύουν πλέον το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, αλλά την εικόνα που έχουν για την χώρα της οι α-εθνικές, “ελληνέζικες ελίτ” της. Με το “έτσι θέλω” αυτές οι ελίτ έχουν αναλάβει να υπαγορεύσουν (diktat) στο έθνος ένα νέο αφήγημα για την ιστορία του. Η δε δημοκρατία, σε αυτήν την πολύ ουσιαστική της διάσταση, επιβάλει το κράτος, σε αυτές τις μείζονες επετείους, να υπακούει στην ιστορία του έθνους, να σέβεται και να καλλιεργεί την μνήμη του γι’ αυτήν. Όλα αυτά έχουν πάει εντελώς περίπατο.

Φυσικά, υπάρχει μπόλικη δόση γελοιότητας σε αυτόν τον πραξικοπηματισμό: Ποιος θα ακολουθήσει με το ζόρι τα ευφάνταστα αφηγήματα που επιστρατεύει η κρατική Επιτροπή για το 1821; Κανείς, παρά μόνον ελάχιστοι: Οι όμοιοι των συντελεστών της, αλλά και όσοι παρουσιάζονται μόνο και μόνο για τον μπουφέ που συνήθως ακολουθεί μετά από τις εκδηλώσεις που θα διοργανωθούν!

“Αυτογκόλ” του πρωθυπουργού

Ωραία εικόνα βγάζει προς τα έξω η ελληνική πολιτεία. Δύο αιώνες από την απαρχή του ελεύθερου βίου της, να οργανώνει (στην πραγματικότητα) μια επιτροπή εορτασμών, τόσο ακραίας μειοψηφικής απήχησης. Αυτογκόλ που ενδεχομένως να κρίνει και το “ματς” για τον πρωθυπουργό, που κατά τα άλλα βγάζει δεκάρικους στη βουλή για ενότητα, συναίνεση και πανεθνικές προσπάθειες. Που να τα βρει όλα αυτά, όταν δεν μπορεί καν να οργανώσει κοινά αποδεκτούς εορτασμούς για το πιο αυτονόητο, την Ελληνική Επανάσταση του 1821;

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η Ελλάδα στο μεταίχμιο

24 Φεβρουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Μνημόνια, φυγή των Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό, Συμφωνία των Πρεσπών, παράνομη μετανάστευση, αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας από την Τουρκία και φυσικά η υπογεννητικότητα των Ελλήνων και το δημογραφικό πρόβλημα συνθέτουν μία κατάσταση η οποία είναι ικανή να μας διαλύσει ως ελληνική κοινωνία αλλά και ως έθνος εάν δεν λάβουμε άμεσα δραστικά μέτρα.

Μέσα σε μία γενιά η ελληνική κοινωνία αλλοιώθηκε τόσο πολύ, ώστε να συζητούμε πλέον για τον κίνδυνο συνολικής κατάρρευσής της. Έχουν προκύψει αδιέξοδα οικονομικά, πολιτικά, ιδεολογικά, πολιτιστικά, σε έναν λαό με βάθος, σε έναν λαό ο οποίος άντεξε πολλά δεινά και κατάφερε να επιβιώσει. Ο λαός αυτός βέβαια πάντα είχε από κάπου να πιαστεί. Είχε να πιαστεί από την παράδοσή του, από την συνείδηση της συνέχειάς του, από την πίστη ότι δεν θα χαθεί, γιατί δεν είναι δυνατόν να χαθεί ο κύριος φορέας του ελληνικού πολιτισμού ο ελληνικός λαός ή αν προτιμάτε γιατί δεν θέλει ο Θεός να χαθεί.

Σε κάθε περίπτωση όμως με όλα αυτά που μας συμβαίνουν φαίνεται ότι έχουμε χάσει τον βηματισμό μας. Βαθύτερο αίτιο της κατάστασης που βιώνουμε σήμερα αποτελεί η έλλειψη παιδείας. Πάνω στην ελληνική παιδεία έχτιζαν όσοι προσπαθούσαν κατά καιρούς να ξυπνήσουν τους Έλληνες από το λήθαργο και να τους βοηθήσουν να σταθούν όρθιοι. Με τον όρο παιδεία φυσικά δεν εννοώ τα διάφορα πτυχία ή τις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις που μπορεί να έχει κάποιος, αλλά την ελληνική παιδεία η οποία πηγάζει μέσα από την ελληνική γραμματεία και παράδοση και η οποία δίνει το στίγμα της ύπαρξής μας αλλά και τον σκοπό αυτής της ύπαρξης. Ποιοι είμαστε και που πηγαίνουμε. Παιδεία λοιπόν για την αυτογνωσία μας αλλά και για τους στόχους που πρέπει να θέσουμε όχι απλά ως άτομα ή ως μονάδες, αλλά ως σύνολο, ως ελληνική κοινωνία, ως ελληνισμός. Όταν απομακρυνόμαστε λοιπόν από την ελληνική παράδοση και την ελληνική παιδεία κόβουμε τις ρίζες που μας συνδέουν με αυτό το μοναδικό βάθος που έχουμε στην ιστορία. Φτωχαίνει η γλώσσα μας; Γινόμαστε φτωχότεροι ως Έλληνες και πιό ευάλωτοι ως ελληνική κοινωνία. Ξεχνάμε την ιστορία μας; Αποδυναμωνόμαστε.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: