Αρχείο

Archive for 23 Μαρτίου, 2020

Κορωνοϊός: Η εκδίκηση των συνόρων, το Βατερλώ της παγκοσμιοποίησης!

23 Μαρτίου, 2020 Σχολιάστε

του Christian Romain, εκπαιδευτικού και συγγραφέα

αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα anixneuseis.gr

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

φωτογραφία: Getty Images

Ώστε λοιπόν, κατόρθωσαν να το λύσουν. Ώστε λοιπόν, μετά από μέρες και βδομάδες αναβολών, η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει τα σύνορά μας. Α, όχι της χώρας μας· όχι ακόμα. Ούτε αυτά, τα ανεξέλεγκτα του τρυπητού ονόματι Σένγκεν· ματαιοπονία να θέλουμε να κλείσουν.  Όχι, τα δικά μας σύνορα, τα προσωπικά μας σύνορα, τα όριά μας: εκείνα του δέρματός μας, των θυρών μας και των τοίχων της κατοικίας μας.

Η χίμαιρα «Κάτω τα σύνορα»

Επειδή, τι είναι αυτή η «απομόνωση» στην οποία τώρα όχι μόνο καλούμαστε, όχι μόνο παρακινούμαστε, αλλά υποβαλλόμαστε ωμά; Τι είναι αυτός ο υποχρεωτικός περιορισμός, αν όχι το κλείσιμο των προσωπικών συνόρων; Τι είναι αυτή η απόσταση ασφαλείας που επιβάλλεται σε όλους εναντίον όλων, αν όχι παρανοϊκή επαγρύπνηση στα σύνορα του σώματός μας;

Η μεταφορά είναι τρομερή. Αμείλικτη. Όχι μόνο ο ιός έχει εξαπλωθεί μέσω των επιπτώσεων της αχαλίνωτης παγκοσμιοποίησης, αλλά προκαλεί πρωτοφανή  αντίδραση σε όλες τις δυτικές χώρες. Η απογοήτευση είναι στο μέτρο της χίμαιρας, η τιμωρία στο ύψος της βλάβης. “Τιμωρούμαστε πάντα στο βαθμό που αμαρτήσαμε” λέει η σοφία των λαών. Ο Covid-19 επιβάλλει στους παγκοσμιοποιητές ηγέτες μας μια αιχμηρή απόδειξη. Ονειρευτήκατε έναν κόσμο χωρίς σύνορα; Θα έχετε τα ζηλιάρικα σύνορα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Δεν θέλατε πλέον τα σύνορα του εθνικού κράτους; Θα πρέπει να δημιουργήσετε σύνορα μεταξύ Παρισιού και Νορμανδίας, μεταξύ Λομβαρδίας και Βενετίας, μεταξύ Αραγονίας και Ναβάρας … Έχετε εγκαταλείψει τα τελωνεία και τα σημεία ελέγχου; Θα έχετε ελέγχους στους δρόμους, τα πάρκα και τα εμπορικά κέντρα. Θέλατε να ανοίξετε τα πάντα; Θα πρέπει να κλείσετε τα πάντα.

Το στραπάτσο της παγκοσμιοποίησης

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Τον περισσότερο καιρό η Γη είναι όντως… επίπεδη

23 Μαρτίου, 2020 Σχολιάστε

Γράφει ο Jonathan Pageau, Καναδός Ορθόδοξος αγιογράφος
Μετάφραση: Μάριος Νοβακόπουλος

ΠΗΓΗ: Orthodox Arts Journal

Η επιστήμη, η σύγχρονη επιστήμη για την ακρίβεια, έχει κατακλύσει σχεδόν ολόκληρο το βλέμμα μας. Έχει γίνει ο διαφανής πίνακας πάνω στο οποίο βιώνουμε τον κόσμο, τα γυαλιά που φορούμε για να κρίνουμε την αλήθεια, το πρότυπο που τηρούμε ενάντια στην εμπειρία μας. Αυτό που είναι αυτονόητο στους περισσότερους είναι ότι το υλικό, ποσοτικό όραμα του Σύμπαντος που έχει αναπτυχθεί από τον λεγόμενο Διαφωτισμό έχει γίνει το μεγαλύτερο όπλο εναντίον της θρησκείας ενώ παράλληλα ανυψώθηκε ως η τελική μάχη της «αλήθειας», το τελευταίο εύθραυστο οχυρό από ορισμένους θρησκευτικούς υπερμάχους ενάντια σε μια ασταμάτητη επίθεση.

Η παγκόσμια επιστημονική μηχανή είναι τόσο διαδεδομένη, τόσο σιδηρά ώστε να μετατραπεί σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρώπινης εμπειρίας. Επομένως, συναντήσαμε τις πιο σύγχρονες ιστορικές αφηγήσεις περί “δεισιδαιμονίας”, περί του πως “δεν ήξεραν τότε οι άνθρωποι”, καταλήγοντας σε εκείνη την ol;euria δήλωση που όλοι έχουμε ακούσει: “οι άνθρωποι σκέφτονταν έτσι, αλλά τώρα ΞΕΡΧΟΥΜΕ …”. Βέβαια αυτό είναι φυσικό. Η ιστορία, όπως λένε, γράφεται από τον νικητή. Αλλά θα προτιμούσα να πω ότι η ιστορία δεν γράφεται τόσο από τον νικητή, όσο είναι οριοθετημένη από τον νικητή. Γιατί αυτό που άλλαξε τον 17ο αιώνα κατά τη διάρκεια της ταραχώδους εκείνης εποχής στη Δυτική Ευρώπη, η οποία είχε για 400 χρόνια υπονόμευε και τελικά διέλυσε το πλαίσιο σκέψης του Μεσαίωνα.

Θα ήθελα να σας δείξω αυτό το πλαίσιο όσο μπορώ, αλλά πρέπει να είμαι ειλικρινής για το σχεδόν αδύνατο της υπόθεσης. Κάπως παρόμοια με την απελευθέρωσή από το πλατωνικό σπήλαιο, το να κάνουμε ένα βήμα πίσω για να δούμε το δικό μας κοσμοείδωλο για το τι πραγματικά είναι, απαιτεί να οδηγηθούμε σε ένα σημείο που είναι συχνά πολύ επικίνδυνο, πολύ αποπροσανατολιστικό για να το βαδίσουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Μπορεί να είναι σαν να πέφτουμε σε κενό, χάνοντας ένα ολόκληρο σύμπαν, αλλά για εκείνους που τολμούν το άλμα μπορεί επίσης να προκαλέσει αληθινή «μετάνοια», αληθινή «υπέρβαση του νου».

Παρά τη διεισδυτική φύση της σύγχρονης επιστήμης, αυτό που είναι συναρπαστικό να βλέπεις είναι πως η παλιά κοσμοθεωρία, ειδικά η παραδοσιακή, αρχαία και καθολική κοσμολογία, είναι ακόμα εδώ, παραμένοντας τόσο κοντά μας που έχει βρεθεί παγιδευμένη ανάμεσα στην πραγματική μας ανθρώπινη εμπειρία και επιστημονικές θεωρίες για τον κόσμο. Ο ήλιος, το φεγγάρι και οι πλανήτες εξακολουθούν να εμφανίζονται από την ανατολή, η γη δεν κινείται αν δεν υπάρχει σεισμός και ο ουρανός είναι ακόμα εκεί ψηλά τεντωμένος σαν τρούλος πάνω από τα κεφάλια μας. Φυσικά μας λένε ότι αυτή η εμπειρία δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Αλλά η σύγκρουση είναι πραγματική, ειδικά για όσους από εμάς που εξακολουθούν να συνδέονται με την Παράδοση. Πρέπει να αναγνωρίσουμε το είδος της σχιζοφρένειας που βιώνουμε όταν λέμε πράγματα όπως “Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς”, όταν κοιτάμε τις εικόνες του Χριστού στα έγκατα του Άδη, όταν ο ιερέας υψώνει την Θεία Ευχαριστία κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας. Τι συμβαίνει εκεί Όταν λέμε ότι ο Χριστός ανελήφθη στους Ουρανούς, πού πήγε; Σε τροχιά; Στο φεγγάρι; Αυτή η σύγκρουση έχει ωθήσει τους φιλελεύθερους προτεστάντες θεολόγους, όπως ο  Rudolf Bultmann, να «απομυθοποιήσουν» τον Χριστιανισμό, δηλαδή να απομακρύνει από τη θρησκεία όλα αυτά τα ενοχλητικά πράγματα που δεν ταιριάζουν στη σύγχρονη, επιστημονική και ορθολογική κοσμοαντίληψή μας.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: