Αρχείο

Archive for 29 Μαρτίου, 2020

Προτάσεις για μιαν άλλη πορεία στη Θράκη

29 Μαρτίου, 2020 Σχολιάστε

του Κώστα Καραΐσκου, από το Άρδην τ. 88

Προσεγγίζοντας το μειονοτικό ζήτημα της Θράκης είναι δύσκολο να βρεις ολοκληρωμένες παρουσιάσεις από ελληνικής πλευράς και πολύ περισσότερο συγκεκριμένες προτάσεις για την διευθέτησή του.

Ε ίναι –ακόμη και για τα ελλαδικά δεδομένα– απίστευτο, αλλά δεν υπάρχει σήμερα ούτε ένα βιβλίο στην ελληνική βιβλιογραφία που θα μπορούσε να δώσει στον αναγνώστη του τα παραπάνω! Και δυστυχώς δεν είναι μόνον αυτό αλλά η ίδια ερημιά απαντάται και στις κρατικές εκείνες υπηρεσίες που θα όφειλαν να έχουν σαφή, ενημερωμένη εικόνα και μία γκάμα πιθανών λύσεων σε ζητήματα τακτικής και στρατηγικής. Δεν φιλοδοξούμε λοιπόν εμείς να δώσουμε με το κάτωθι άρθρο ό,τι λείπει από τη χώρα, όμως θα παραθέσουμε μερικές σκέψεις του τύπου «ποιές θα μπορούσαν να είναι οι βασικές γραμμές μιας εθνικής πολιτικής στη Θράκη». Πρώτη προϋπόθεση βέβαια όσων ακολουθούν είναι ότι η πατρίδα μας θα γινόταν μια …άλλη, που θα είχε τη βούληση και την επάρκεια να υπερασπιστεί τα δίκαιά της σε κάθε επίπεδο…

Ξεκινούμε από το μείζον ζήτημα της εμπλοκής της Τουρκίας στο γίγνεσθαι της περιοχής. Όσο ο στρουθοκαμηλισμός της Αθήνας συνεχίζει να μην βλέπει στην εξ Ανατολών γείτονα έναν επικίνδυνο αντίπαλο, δεν μπορεί να γίνει τίποτε. Όταν αποφασίσουμε να δούμε την πραγματικότητα χωρίς φοβίες, θα αντιληφθούμε πως το Προξενείο της Κομοτηνής είναι μία βόμβα στα θεμέλια της ειρήνης και της ασφάλειας στη Θράκη και πρέπει να απενεργοποιηθεί. Κι αν δεν είναι εφικτό να κλείσει με μιας, μπορεί κάλλιστα να υποχρεωθεί σε άμεσο και δραστικό περιορισμό του ανθρώπινου δυναμικού του και των αμφιλεγόμενων δραστηριοτήτων του. Όσο ο κάθε Τούρκος Πρόξενος μπορεί να αλωνίζει την περιοχή, όσο συνεχίζει να συντηρεί την παρακρατική δομή που στήθηκε, όσο η μειονοτική πολιτική ηγεσία είναι οι μισθοδοτούμενοι παρακεντέδες του, καμία ουσιαστική πρόοδος δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας.
Εφόσον δεχόμαστε τον αποφασιστικό ρόλο της εκπαίδευσης στην κοινωνία, είμαστε υποχρεωμένοι να ασχοληθούμε σοβαρά με το ζήτημα της εκπαίδευσης των μουσουλμανοπαίδων. Το καθεστώς της μειονοτικής εκπαίδευσης είναι ένα αναχρονιστικό γκέτο που συνεχίζει να παράγει αμορφωσιά, φανατισμό και οπισθοδρόμηση. Τα Μορφωτικά Πρωτόκολλα του 1968 (και η Μορφωτική Συμφωνία του 1951) δεν είναι κάποιο ιερό κείμενο τις συνέπειες του οποίου πρέπει να τις υφιστάμεθα εσαεί, άπαξ και κάποτε υπογράφηκαν. Η καταγγελία αυτών των συμφωνιών είναι στοιχειώδης υποχρέωση της χώρας μας, τόσο έναντι των πλειονοτικών όσο και έναντι των μειονοτικών πολιτών της. Παράλληλα, είναι καιρός να λήξει η ντροπή αυτή της ανυπαρξίας σχολείων στοιχειώδους εκπαίδευσης στα μειονοτικά χωριά. Πριν ακόμη αποφασιστεί το τι θα γίνει με τα μειονοτικά σχολεία, οφείλουμε ως Πολιτεία να ιδρύσουμε και να λειτουργήσουμε δημόσια σχολεία που θα παρέχουν τουλάχιστον την δυνατότητα στους μουσουλμάνους συντοπίτες μας να επιλέξουν την εκπαίδευση του παιδιού τους (κι όχι να καταλήγουν υποχρεωτικά στο τουρκόφωνο γκέτο, όπως συμβαίνει σήμερα).

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Κορωνοϊός: O φόβος επιβολής καμερών ασφαλείας Αναγνώρισης Προσώπου

29 Μαρτίου, 2020 Σχολιάστε

Με την Πανδημία του Κορωνοϊού ως Δούρειο Ίππο οι πόλεις της Ελλάδας να μην γίνουν «Smart Cities»

του Νικόλαου Σ. Στεργιάδη

Στις 19 Φεβρουαρίου 2020 δόθηκε στη δημοσιότητα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή η «Λευκή Βίβλος» για την Τεχνητή Νοημοσύνη που περιλαμβάνει τις προτάσεις της για τον ψηφιακό μετασχηματισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και είναι πλέον σε δημόσια διαβούλευση έως τις 19 Μαΐου 2020. Σκοπός είναι η δημιουργία ενός πρότυπου παγκοσμίως ρυθμιστικού πλαισίου για την Τεχνητή Νοημοσύνη και ειδικά για τον τομέα της Αναγνώρισης Προσώπου μέσω καμερών ασφαλείας σε «έξυπνες πόλεις» (Smart Cities), παρόμοιου με αυτό του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Δεδομένων (ΕΕ) 2016/679, γνωστού ως GDPR για τα προσωπικά δεδομένα.

Το ρυθμιστικό αυτό πλαίσιο διακηρύττεται πως θα εξασφαλίζει τις ευρωπαϊκές αξίες και τα θεμελιώδη δικαιώματα όπως η ιδιωτικότητα, θα τηρεί τους κανόνες της ηθικής και θα εδραιώνει την εμπιστοσύνη, προς διατήρηση μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Σε πλήρη αντίφαση όμως, αφήνεται σε εκκρεμότητα το ενδεχόμενο της ύπαρξης ενός βασισμένου στην ΤΝ συστήματος ευρείας παρακολούθησης μέσω καμερών ασφαλείας με τεχνολογία Αναγνώρισης Προσώπου, το οποίο διακηρύττεται πως θα χρησιμοποιείται κατ’ επιλογήν μόνο σε σπάνιες, αιτιολογημένες και αναλογικές περιπτώσεις, όπως ενδεχομένως και η αντιμετώπιση της Πανδημίας του Κορωνοϊού που είναι σε έξαρση στην Ευρώπη συμπτωματικά εν μέσω της δημόσιας διαβούλευσης. Επίσης, η εφαρμογή του ρυθμιστικού αυτού πλαισίου στην Ε.Ε. θα εξαρτηθεί από το ρόλο που θα διαδραματίσουν κρίσιμοι παράγοντες όπως οι Εισαγγελικές Αρχές και οι ανεξάρτητες Αρχές των Κρατών Μελών.

Ειδικά στην Ελλάδα η εφαρμογή του θα γίνει αρχικά στο Δήμο Χανίων αφού είναι ο πρώτος δήμος της Ελλάδας που πρόκειται να μετασχηματιστεί σε «έξυπνη πόλη» βάσει της συμμετοχής του στην υλοποίηση της Πράξης «Smart Cities» στο πλαίσιο του Προγράμματος Συνεργασίας INTERREG V-A «Ελλάδα–Κύπρος 2014–2020», αντικείμενο της οποίας είναι να αναπτυχθούν πλήρως εφαρμογές και δράσεις «έξυπνων πόλεων». Ο έτερος δήμος της Ελλάδας που συμμετέχει στην Πράξη αυτή είναι ο Δήμος Μυτιλήνης αλλά προφανώς εκεί η πλήρης υλοποίησή της θα καθυστερήσει λόγω άλλων προτεραιοτήτων.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

1974-2020: Η σιωπή της αριστεράς απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα

29 Μαρτίου, 2020 Σχολιάστε

ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ, Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ

Tου Τάσου Χατζηαναστασίου*

Οι πρόσφατες διαδηλώσεις αλλά και οι διάφορες ανακοινώσεις οργανώσεων και κομμάτων και οι δηλώσεις στελεχών της αριστεράς με αφορμή τα γεγονότα στον Έβρο, μοιάζουν λίγο πολύ ταυτόσημες. Ως κύριο εχθρό αναγνωρίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση και δευτερευόντως τις ΗΠΑ. Αντίθετα, η γερμανική κυβέρνηση, παρότι στηρίζει ανοιχτά την Τουρκία, μένει κατά κανόνα στο απυρόβλητο. Κόμματα, οργανώσεις και στελέχη της αριστεράς επιτίθενται όμως κατά της ελληνικής κυβέρνησης χρεώνοντάς της την υπακοή στις εντολές των «ιμπεριαλιστών» αλλά και κατηγορώντας την για εθνικισμό και ρατσιστική αντιμετώπιση των προσφύγων, χωρίς, φυσικά, να αντιλαμβάνονται το οξύμωρο του πράγματος. Γιατί και «εθνικιστική» και «ξενόδουλη», και με τη Μέρκελ και με τον Όρμπαν ταυτόχρονα δεν πάει, αλλά η διαλεκτική του made in Greece ψευδομαρξισμού όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει. Μονίμως απούσα από το κάδρο η Τουρκία, που στην καλύτερη περίπτωση αντιμετωπίζεται κι αυτή ως ενεργούμενο του διεθνούς ιμπεριαλισμού και σε καμία περίπτωση ως μία χώρα που έχει τη δική της εθνική στρατηγική και που την ακολουθεί με συνέπεια ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία. Η δε πανθομολογούμενη, ακόμη και από την ίδια την Τουρκία, επιθετικότητά της σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου αγνοείται ή υποβαθμίζεται εντελώς. «Ένας είναι ο εχθρός», λοιπόν, «ο ιμπεριαλισμός» κατά το αλησμόνητο σύνθημα της Μεταπολίτευσης.

Γιατί, απ’ ό,τι δείχνουν τα πράγματα, από το 1974 και μετά τουλάχιστον, η αριστερά σε ό,τι αφορά τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής έμεινε προσκολλημένη στα ίδια σχήματα και τις ίδιες αναλύσεις, πως για όλα φταίνε οι δυτικές δυνάμεις, βασικά οι ΗΠΑ – σήμερα και η ΕΕ – αδιαφοροποίητα, στο πλαίσιο ενός εσκεμμένα ασαφούς «αντιμπεριαλισμού». Έκτοτε, στο μεγαλύτερό μέρος της η τότε «επαναστατική» αριστερά μετασχηματίστηκε στη δικαιωματική αριστερά των ανοιχτών συνόρων και της αποδοχής του συνόλου της ιδεολογικής και πολιτισμικής σκευής της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή του εδώ και πολύν καιρό ξεχασμένου εχθρού: του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οπότε, εύκολα έρχεται να συναντηθεί σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, ταυτοτήτων, ιθαγένειας και πολιτισμού με τη νεοφιλελεύθερη δεξιά, αποτελώντας μάλιστα το πιο… μαχητικό της κομμάτι.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: