Αρχείο

Archive for 2 Απριλίου, 2020

Κοινωνίες που φυλλορροούν

2 Απριλίου, 2020 Σχολιάστε

Οι δημοκρατίες ήταν πάντοτε ανυπεράσπιστες απέναντι σ’ αυτή την εσωτερική τους ροπή προς την αποσύνθεση.

Του Κώστα Κουτσουρέλη από την huffingtonpost.gr

Τι το κοινό έχουν οι φόβοι που εκφράζουν διανοούμενοι όπως ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν για τα μέτρα κατά της πανδημίας· οι αντιδράσεις κάμποσων κληρικών εδώ και έξω για τους περιορισμούς στη λατρεία· τα πάρτυ των νεαρών που επιδεικτικά αψηφούν τους περιορισμούς της κυκλοφορίας στη Βαυαρία, τη Νέα Υόρκη και αλλού· η κινδυνολογία κύκλων της αριστεράς κατά της κινητοποίησης του στρατού αν παραστεί ανάγκη· ο κώδωνας του κινδύνου που κρούουν εκκωφαντικά ένιοι συνταγματολογούντες· οι ενστάσεις όλων εκείνων που αποπειρώνται να υποβαθμίσουν τη σοβαρότητα της κατάστασης στην οποία έχουμε περιέλθει λόγω του ιού;

Όλα αυτά, άλλο λιγότερο κι άλλο περισσότερο, είναι εκφάνσεις της πιο διαδεδομένης ιδεολογίας του καιρού μας, του αντικοινωνικού εγωκεντρισμού ‒ μιας ιδεολογίας η οποία στην δημόσια σφαίρα παίρνει εναλλάξ την όψη του ατομικισμού και του σεκταρισμού. Πρόκειται για αντιδράσεις άλλοτε θεσμοφανείς κι άλλοτε αυθόρμητες, άλλοτε σοφιστικές κι άλλοτε χυδαίες, που όλες τους όμως ανεξαιρέτως αμφισβητούν το ακρογωνιαίο θεμέλιο κάθε πολιτικής και βιολογικής κοινότητας: το ότι η αυτοσυντήρηση του συνόλου προέχει των επιθυμιών του ατόμου ή της ομάδας.

Η ”ατομική ευθύνη” που επικαλούνται τις ώρες αυτές πολλοί υπερφιλελεύθεροι για να αρνηθούν στο κράτος το δικαίωμα να ορίσει αυτό δεσμευτικά το πρακτέον, είναι ό,τι το μπαϊράκι της ”αυτοοργάνωσης” που ανεμίζουν διαρκώς οι αναρχοαυτόνομοι. Ό,τι το σύνθημα της ”αυτορρύθμισης” που λατρεύουν οι αγορές. Ό,τι το αίτημα του ”αυτοπροσδιορισμού” για τους δικαιωματιστές και τις οργανωμένες μειονότητες. Ό,τι τα μανιφέστα της ”αυτοέκφρασης” που εμπνέουν τη μόδα και το lifestyle, αλλά και μεγάλο μέρος της σύγχρονης τέχνης. Ό,τι η ”αυτοτέλεια” που θεόθεν διεκδικούν για λογαριασμό τους ομολογίες και δόγματα. Ιδεωδοφανή προσχήματα δηλαδή, που ωστόσο πίσω τους κρύβονται οι πιο εγωιστικές επιδιώξεις. 

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

«Κορωνο-ευρωομόλογο»: Στα χνάρια του Λούθηρου;

2 Απριλίου, 2020 Σχολιάστε

«Ο αγώνας του Χίτλερ και η διδασκαλία του Λούθηρου (είναι) η καλή άμυνα του γερμανικού λαού.»

του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Ακόμα και σε μια δύσκολη περίοδο, όπως αυτή της πανδημίας του κορωνοϊού, οι Γερμανοί επιμένουν «ευλαβικά» στην αυστηρή δημοσιονομική πολιτική και θεωρούν την ιδέα του «Κορωνο-ευρωομολόγου» σαν «συζήτηση-φάντασμα», προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση ακόμα και του κου Μητσοτάκη. Είναι όμως μόνο ο περιβόητος γερμανικός «οικονομικός εθνικισμός» που σαρώνει την «γερμανική» Ευρώπη ο μοναδικός λόγος που η προτεστάντισσα (στη νοοτροπία) και κόρη πάστορα κα Μέρκελ προκαλεί με τις εμμονές της το μένος Ιταλών, Ισπανών, Γάλλων, Ελλήνων και πολλών άλλων Ευρωπαίων;
Υπάρχει και μια ακόμη παράμετρος που ενδεχομένως να είναι εξίσου σημαντική με την οικονομία και τους – υπό κατάρρευση – μηχανισμούς της οικονομίας της αγοράς. Ο γερμανικός προτεσταντισμός και ο ιδρυτής του Μάρτιν Λούθηρος, «ο προφήτης των Γερμανών» όπως ο ίδιος αποκάλεσε τον εαυτό του. Για την πλειοψηφία του γερμανικού λαού ο Λούθηρος, ο «αρνητής της ελεύθερης βούλησης», είναι ότι η Ζαν Νταρκ για τους Γάλλους ή ο Φραγκίσκος της Ασίζης για τους Ιταλούς.
Γι’ αυτό ακόμα και σήμερα οι διδαχές, τα προτάγματα, οι δοξασίες, οι αξιώσεις και η «κληρονομιά» του Λουθηρανισμού/Προτεσταντισμού που, σύμφωνα με τον Μαξ Βέμπερ, «νομιμοποίησε απόλυτα το κράτος, σαν έναν θείο θεσμό και άρα τη βία σαν μέσο», είναι για τους περισσότερους Γερμανούς τρόπος ζωής. Ο Λούθηρος, συνεχίζει ο Βέμπερ, «απάλλαξε το άτομο από την ηθική ευθύνη για τον πόλεμο και την μεταβίβασε στην εξουσία. Η υπακουή του ατόμου στην εξουσία για ζητήματα άλλα, εκτός από εκείνα της πίστης, δεν μπορούσε ποτέ να συστήσει ευθύνη.» Επιπλέον, ο Προτεσταντισμός αναπτέρωσε την εργασιακή ηθική των Γερμανών φτάνοντας ακόμα και σε ακρότητες όπως «Η εργασία απελευθερώνει» που «κοσμούσε» την είσοδο σε ναζιστικά κρεματόρια.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η ευημερούσα (;) γενιά

2 Απριλίου, 2020 Σχολιάστε

Γράφει ο Παναγιώτης Κωστόπουλος

Ανήκω στη γενιά των σαραντάρηδων. Η γενιά μας είναι απ’ αυτές που μέχρι σήμερα, δεν έζησαν κάποιο πόλεμο σε πεδίο μάχης, ενώ αντίθετα, σύμφωνα με την γνώμη των περισσοτέρων, ζει σε ευμάρεια. Η ευμάρεια αυτή, όπως υποστηρίζουν, προέρχεται από το εύκολο χρήμα και την μεταπολιτευτική καλοπέραση που δημιούργησε, την εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης, από την τεχνολογική ανάπτυξη που υλοποιείται με γεωμετρική πρόοδο και από την κατάργηση των συνόρων στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Είναι όμως έτσι;

Το πρώτο σοκ που θυμάμαι ως νεαρός, ήταν η μετάθεση συγγενικού μου προσώπου λόγω πολιτικών φρονημάτων στα χρόνια της μεγάλης κόντρας πράσινων και μπλε. Το δεύτερο τράνταγμα ήταν ο πόλεμος και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, που έφτασε μέχρι τον βομβαρδισμό της από τους «συμμάχους» και παρά το νεαρό της ηλικίας μου, καταλάβαινα ότι κάτι δεν πάει καλά με το «δίκαιο» και το «άδικο».

Στο μεσοδιάστημα, στην χώρα μας, ως μαθητές, ζήσαμε την περίοδο του σημιτικού εκσυγχρονισμού, που πολεμούσε ανοιχτά τα ταυτοτικά στοιχεία του έθνους μας. Παράλληλα βιώσαμε και την απώλεια ελληνικού εδάφους με το γκριζάρισμα τον Ιμίων, ενώ μετά από λίγα χρόνια, ζήσαμε την προσπάθεια επιβολής του επαίσχυντου «σχεδίου Ανάν» στην Κύπρο μας και την αντίδραση των αδελφών μας, με προεξάρχοντα τον εθνάρχη Τάσο Παπαδόπουλο και την προσπάθεια άλωσης της σχολικής ιστορίας, με το βιβλίο της Ρεπούση.
Μετά ζήσαμε την κατάρρευση της οικονομίας. Μιας οικονομίας που στηριζόταν στα δανεικά που κάποιοι έπαιρναν αφειδώς μερικά χρόνια πριν για να βολέψουν τους δικούς τους και καλείται να πληρώσει η γενιά μας και οι επόμενες γενιές. Τότε ήταν που μπήκαμε στα μνημόνια που δίχασαν τον λαό, υποθήκευσαν την περιουσία του κράτους και μας κατέστησαν «φόρου υποτελείς». Ύστερα ήρθε το κλείσιμο των κυπριακών τραπεζών και τα capital controls.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: