Αρχείο

Archive for 13 Απριλίου, 2020

Kορωνοϊός, διαχείριση του ρίσκου και συστημική βαρβαρότητα

13 Απριλίου, 2020 Σχολιάστε

Αυτοσχέδιο νοσοκομείο της Ισπανίας

Του Ιωσήφ Σηφάκη,

Η ανθρωπότητα κρατά την ανάσα της βλέποντας την προέλαση της πανδημίας από την Ασία σε όλες τις χώρες και ιδιαίτερα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ που απειλούνται να πληρώσουν ένα βαρύ τίμημα σε ανθρώπινες ζωές και οικονομικές ζημίες. Εύλογα τίθεται το ερώτημα γιατί την εποχή μας με τόσες δυνατότητες για πρόβλεψη και πρόληψη, τα μέτρα προστασίας ήρθαν σε όλες σχεδόν τις χώρες πολύ αργά. Γι’ αυτή την στάση προβάλλονται συχνά δικαιολογίες ότι οι κυβερνήσεις «ξαφνιάστηκαν», διότι o ιός είναι πρωτόγνωρος και «ύπουλος» και δεν ξέρουμε ακόμα πώς συμπεριφέρεται. Ορισμένοι μέμφονται τον Διεθνή Οργανισμό Υγείας διότι δεν ειδοποίησε εγκαίρως για τους επικείμενους κινδύνους.

Συγκρατημένα θα πω ότι όλα αυτά είναι λόγια του αέρα και με κανένα τρόπο δεν δικαιολογούν την ανεπάρκεια και ολιγωρία αυτών που διαφεντεύουν τη μοίρα μας. Είχαν τουλάχιστον δύο μήνες για να προετοιμαστούν και να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα προστασίας.

Υπάρχουν  δυο ειδών προσεγγίσεις στην διαχείριση του ρίσκουΜια προσέγγιση στηρίζεται στην αρχή της προφύλαξης (precautionary principle) που «επιβάλλει την ταχεία αντίδραση ενόψει ενδεχομένου κινδύνου για την υγεία των ανθρώπων, των ζώων και των φυτών ή για την προστασία του περιβάλλοντος»  όπως την περιγράφουν τα ευρωπαϊκά κοινοτικά κείμενα. Η προσέγγιση αυτή ενδείκνυται για κρίσιμες καταστάσεις. Σε περίπτωση κατά την οποία τα επιστημονικά δεδομένα δεν επιτρέπουν πλήρη αξιολόγηση του κινδύνου, επιβάλλεται η λήψη ριζικών μέτρων θεωρώντας το «χειρότερο σενάριο». Η αρχή εφαρμόζεται σε περίπτωση θεομηνίας, επιδημίας και άλλων φυσικών καταστροφών. Επίσης πρέπει να εφαρμόζεται στην αξιολόγηση του ρίσκου από την χρήση φαρμάκων, ιατρικών συσκευών και μέσων μεταφοράς των οποίων η ανάπτυξη υπόκειται στον έλεγχο ανεξάρτητων οργανισμών.
Η αρχή της προφύλαξης στηρίζεται σε μια άλλη πιο θεμελιώδη που διέπει το ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο, ότι η ζωή είναι υπέρτατη αξία. Όταν μια ανθρώπινη ζωή κινδυνεύει, δεν λογαριάζουμε κόστος. Συχνά οι συνάνθρωποι εκτίθενται σε κίνδυνο για να την σώσουν.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Simone Weil: Η Ιλιάδα ή το ποίημα της βίας

13 Απριλίου, 2020 Σχολιάστε

Του Σπύρου Κουτρούλη 

μετάφραση-εισαγωγή: Ευαγγελία Κουλιζάκ
Στερέωμα, Αθήνα 2019

Στη σύντομη ζωή της η Σιμόν Βέιλ (πέθανε σε ηλικία 34 ετών το 1943 εξόριστη στο Λονδίνο) μας άφησε ένα σημαντικό έργο το οποίο πλέον σε ένα σημαντικό βαθμό έχει μεταφραστεί και έχει εκδοθεί στη χώρα μας. Η πρώτη γνωριμία του δοκιμίου αυτού στο ελληνικό κοινό έγινε το 1956 από την ποιήτρια Ζωή Καρέλλη. Όπως επισημαίνει στην εισαγωγή η Ε. Κουλιζάκη, η Ιλιάδα υπήρξε ένα από τα αγαπημένα ποιήματα της Σ.Β. Μάλιστα περιγράφει το εξής περιστατικό. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής κλήθηκε να ανακριθεί σε αστυνομικό τμήμα με την υποψία της συμμετοχής στην αντίσταση. Ανάμεσα στα λιγοστά ρούχα που πήρε σε μια βαλίτσα ήταν και το βιβλίο της Ιλιάδας.
Η Σιμόν Βέιλ ξεκινά με την επισήμανση: «ο πραγματικός ήρωας, το πραγματικό θέμα, το επίκεντρο της Ιλιάδας είναι η βία» (σελ. 15). Θα προσθέταμε η ανώφελη βία, για «ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη», κατά τον στίχο του ποιητή. Όμως συνιστά και ένα προδρομικό κατόρθωμα του ανθρώπινου πολιτισμού, αφού σε μια ώριμη γλώσσα παρουσιάζει την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ειδικά η ταπείνωση του γέροντα βασιλιά των Τρώων Πριάμου μπροστά στον Αχιλλέα ώστε να πάρει το πτώμα του παιδιού του Έκτορα και στη συνέχεια ο από κοινού πόνος για τον θάνατο του φίλου (του Πάτροκλου) και του παιδιού (του Έκτορα) είναι ίσως η κορυφαία στιγμή της Ιλιάδας. Σε αυτό το σημείο «η φιλία φωλιάζει στις καρδιές θανάσιμων εχθρών» ώστε να «παραμερίζει τη δίψα της εκδίκησης για τον σκοτωμένο φίλο ή τον σκοτωμένο γιο και, σαν από κάποιο θαύμα ακόμα μεγαλύτερο, καταργεί την απόσταση ανάμεσα σε ικέτη και ευεργέτη, σε νικητή και ηττημένο» (σελ. 57).
Κατά τον ποιητή (μετάφραση Ι. Πολυλά):

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ρήγας, Αθανάσιος Πάριος και Κολλυβάδες: Η απόρριψη της Επαναστατικής Ιδέας

13 Απριλίου, 2020 Σχολιάστε

του Γιώργου Καραμπελιά, από το Άρδην τ. 81, Ιούλιος-Σπτέμβριος 2010

Ο Ρήγας δεν υπήρξε ένας ήρωας κοινής αποδοχής στην εποχή του. Η ίδια η πολλαπλότητα των αναφορών, των πηγών, των δραστηριοτήτων, προκάλεσαν έχθρες, αντιθέσεις και αμφισβητήσεις. Και μόνον η λαϊκή παράδοση και το μαρτύριό του θα τον επιβάλουν στην κοινή συνείδηση ως αδιαμφισβήτητο πρόδρομο της επανάστασης και θα υποχρεώσουν τις επικρίσεις εναντίον του να σιγήσουν σταδιακώς, ή να μεταστραφούν σε απόπειρες αλλοίωσης της φυσιογνωμίας και της δράσης του.

Η φυσιογνωμία και το έργο του Ρήγα, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια μετά τον θάνατό του, θα προκαλέσουν μεγάλες διαμάχες και αντιθέσεις, στον βαθμό μάλιστα που η δημοκρατική και φιλογαλλική ιδεολογία του τον είχε οδηγήσει σε αντίθεση με ένα μεγάλο μέρος της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, που εκείνη την περίοδο, ακολουθώντας τη ρωσική πολιτική και την Αικατερίνη, στρέφεται εναντίον των Γάλλων και των οπαδών των.

Ένα ανέφικτο και ακραίο εγχείρημα;

Οι πλέον ήπιες αντιρρήσεις εκκινούν από εκείνους που, όπως ο Φιλήμων, θεωρούσαν τα σχέδιά του εξωπραγματικά και φτάνουν στις ανοικτές καταγγελίες και επικρίσεις όπως εκείνες του Πατριαρχείου, του Αθανασίου Παρίου και του Κύριλλου Λαυριώτη. Γράφει ο Φιλήμων:

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: