Αρχείο

Archive for 18 Απριλίου, 2020

Το κρίσιμο δίλημμα της Τουρκίας: με τη Ρωσία ή με το ΝΑΤΟ;

18 Απριλίου, 2020 Σχολιάστε

του Σάββα Καλεντερίδη από το pontos-news.gr

Για τους λόγους που έχουν ωθήσει την Τουρκία προς τη Ρωσία και στην υιοθέτηση της πολιτικής του εκκρεμούς μεταξύ Ουάσινγκτον-Άγκυρας, έχουμε κάνει εκτενή αναφορά στο βιβλίο Το εκκρεμές της Τουρκίας – Μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.

Το «εκκρεμές» αυτό φαίνεται ότι έχει φθάσει στα όριά του, αφού η προμήθεια των S-400 είναι μια στρατηγική επιλογή της Τουρκίας, που θα έχει και στρατηγικού χαρακτήρα συνέπειες στις σχέσεις της με το ΝΑΤΟ – και κυρίως με τις ΗΠΑ.

Το πόσο σοβαρό θέμα είναι η προμήθεια και η επικείμενη ενεργοποίηση των S-400 από πλευράς της Τουρκίας, μας το περιγράφει στο άρθρο του που ακολουθεί ο Γιασάρ Γιακίς, ένας άνθρωπος με βαθιά διπλωματική εμπειρεία, αφού ως διπλωμάτης υπηρέτησε σε ανώτατα αξιώματα, ενώ με την συνταξιοδότησή του το 2001, ήταν ανάμεσα στους ιδρυτές του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, του οποίου διατέλεσε και αντιπρόεδρος, ενώ το 2002 εκλέχτηκε βουλευτής και του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του υπουργού Εξωτερικών.

Ακολουθεί το άρθρο του Yaşar Yakış «Το κρίσιμο δίλημμα της Τουρκίας»:

Οι πρώτες αμφιβολίες σχετικά με τους συμμάχους του ΝΑΤΟ και ότι η Τουρκία δεν μπορεί να τους έχει τυφλή εμπιστοσύνη, άρχισαν να αναδύονται στις αρχές της δεκαετίας του 1960.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Για το προϋπάρχον “υποκείμενο νόσημα” της χώρας

18 Απριλίου, 2020 Σχολιάστε

ψηφιδωτό Γιάννη Τσαρούχη
στην είσοδο του Μουσείου Μπενακη

“….κ’ εγώ θα τα περνώ στου σπλάχνου μου το μυστικό αργαστήρι / κι αγάλια με το παίξε γέλασε και το βαθί κανάκι/ πέτρες, νερό, φωτιά και χώματα θα γίνουν όλα πνέμα….”

από στίχους της Οδύσσειας του Καζαντζάκη στο κάτω μέρος του μεγάλου ψηφιδωτού που φιλοτέχνησε ο Τσαρούχης το 1959-60 (διαστάσεων 3,765×2,02), βρισκόταν στον αίθριο χώρο της Σχολής Δοξιάδη στον Λυκαβηττό, δωρίστηκε από τα παιδιά του Κων. Δοξιάδη στο Μουσείο Μπενάκη και τοποθετήθηκε στην είσοδό του.

«…καμιά αρετή σχεδόν δεν φοβούνται οι δαίμονες, όσο την πραότητα….»

                            Ευάγριος ο Ποντικός μοναχός (γύρω στο 380μχ), “Κεφάλαια περί διακρίσεως παθών και λογισμών”

του Ανδρέα Κυράνη

  1. Η ανάγκη τα πράγματα να λεχτούν ακριβώς με το όνομα τους

Με το άρωμα μιας ανώνυμης οδύνης ζούμε την απαρχή ενός ασαφούς ορίζοντα. Ένας υπό μέτρηση καθημερινός θάνατος αναγγέλλεται τελετουργικά από τα δελτία ειδήσεων. Ένας αριθμός χωρίς στοιχείο προσώπου απτό στον καθένα μας. Απτό προκειμένου να αφήσουμε εκείνο το ελάχιστο δάκρυ της αληθινής συναίσθησης μιας ΚΑΙ δικής του απώλειας. Μια νέα μαζική κατηγορία ανθρώπων αναδύεται. Εκείνων που αποκτούν το θλιβερό προνόμιο, την ύστατη τους ώρα, να διαθέτουν το περίφημο “προϋπάρχον” “υποκείμενο νόσημα”. Σε μια εποχή απύθμενης ύβρεως, μια εποχή υπερανάλυσης και  υπερπροσδιορισμού του παραμικρού φαινομένου σε αίτιο και αιτιατό,  μια εποχή υποτιθέμενης έκρηξης της γνώσης σε όλα τα επίπεδα, η επίσημη ιατρική, η βιομηχανία της, οι υπερεθνικές και εθνικές δομές της, αποκαλύπτουν την παντελή αδυναμία τους  όχι τόσο στη διαύγαση του ίδιου του “ιατρικού” συμβάντος, όσο και περισσότερο στην πρόβλεψη και τον περιορισμό των καταστροφικών  του συνεπειών.

Η ίδια η πραγματικότητα ΒΟΑ για το ότι, ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΡΗΜΗΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ,  αυτός ο συγκεκριμένος δυτικός πολιτισμός μιας χρησιμοθηρικής “επιστήμης”, έχει παντελώς αποξενωθεί από το καθ ύλη αντικείμενο του, δηλαδή το ίδιο το ανθρώπινο είδος για το οποίο υποτίθεται μεριμνά. Έχει ξεκοπεί τόσο, έχει καταστεί τόσο ανάλγητος μέσα στην παρά-μόρφωση του, ώστε να προσδιορίζει,  την μέγιστη  πλειοψηφία των θυμάτων της πανδημίας με την γενική ψυχρή κατηγορία κάποιου, και μάλιστα “προϋπάρχοντος”, το οποίο οφείλεται μόνο στον “ατυχή”  “ασθενή”, “υποκειμένου νοσήματος”. Ποιο άραγε πραγματικό φυσικό, πολιτισμικό, κοινωνικό, παραγωγικό, οικονομικό και τελικά τοξικό περιβάλλον το επιτρέπει; Η κρίση της πανδημίας  αποκαλύπτει την αληθινή υπόσταση, βαθιά μεσαιωνική και σκοταδιστική,  μιας διεθνούς κοινότητας επαϊόντων, εχόντων και κατεχόντων, υπόσταση που, όπως τα φαινόμενα δείχνουν, θα επιχειρήσει επιμελώς να αποκρύψει με περισσή βία στο αμέσως επόμενο διάστημα, αξιοποιώντας στο μάξιμουμ τους μηχανισμούς που κατέχει, βγάζοντας “αν χρειαστεί” και το στρατό στους δρόμους.

Διάβαζα κάπου πρόσφατα πως η αγάπη δεν έχει πατρίδες. Όμως αληθινή αγάπη, ευτοπία,  δεν υφίσταται χωρίς πατρίδες παρά μόνο ως δυστοπία της ετεροτοπίας, δηλαδή ως κακέκτυπη κατασκευή.

Σε μια εποχή κατάρρευσης σε πολλαπλά επίπεδα κινδυνεύει και η δική μας κοινωνία και χώρα να πάει άπατη. Ακόμη χειρότερα ο χαμός της κινδυνεύει να φορτωθεί στο δικό της ήδη προϋπάρχον υποκείμενο νόσημα. Ήδη το ήθος και το είδος των οικονομικών μέτρων που λαμβάνονται προϊδεάζει για το ποιος θα θεωρηθεί και πάλι ως ο γνωστός “άγγλος ασθενής”.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: