Αρχείο

Archive for the ‘Ενδιαφέροντα’ Category

Τουρκία: Κίνηση προς την Ευρασία μέσω Ρωσίας

23 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

του Πέπε Εσκομπάρ από το Άρδην τ. 98, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2014

Η τελευταία εντυπωσιακή Ρωσο-τουρκική κίνηση ματ στο παιχνίδι των αγωγών φυσικού αερίου είναι βέβαιο πως θα προκαλέσει έντονες γεωπολιτικές επιπτώσεις. Φαίνεται ότι το νέο μεγάλο τουρνουά ενεργειακού σκακιού στην Ευρασία δεν στερείται εκπλήξεων.

Με λίγα λόγια, πριν μερικά χρόνια η Ρωσία είχε σχεδιάσει τον αγωγό αερίου Νορθ στριμ –ο οποίος είναι, πλέον, σε κανονική λειτουργία– και τον αγωγό Σάουθ στριμ –ο οποίος παραμένει στα χαρτιά– για να παρακάμψει την αναξιόπιστη Ουκρανία. Τώρα, η Ρωσία κάνει τη μεγάλη έκπληξη προσφέροντας μια ανέλπιστα προσοδοφόρα συμφωνία στην Τουρκία για να παρακάμψει τη «μη-εποικοδομητική» (σύμφωνα με τον Πούτιν) στάση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ΕΕ), σε σχέση με το «τρίτο ενεργειακό πακέτο», το οποίο απαγορεύει σε μία εταιρεία να ελέγχει τον πλήρη κύκλο εξόρυξης, μεταφοράς και πώλησης μιας ενεργειακής πηγής.

Μια σχετική γνώση του ιστορικού παρασκηνίου είναι απαραίτητη για να γίνει κατανοητό το παιχνίδι που παίζεται σήμερα. Πριν περίπου μία 5ετία διεξαγόταν ένας αδυσώπητος πόλεμος ανάμεσα στο σχεδιαζόμενο Σάουθ στριμ και τον αγωγό Ναμπούκο. Ο Ναμπούκο έμεινε τελικά από καύσιμο στη μέση του δρόμου. Όσο για τον Σάουθ στριμ μπορεί να νεκραναστηθεί, μόνο όμως αν η ΕΕ έρθει στα συγκαλά της (το οποίο είναι μάλλον απίθανο).

Ο μήκους 3600 χλμ Σάουθ στριμ προβλεπόταν να ανοίξει το 2016 με δύο κατευθύνσεις, την Αυστρία και τα Βαλκάνια/Ιταλία. Η Γκαζπρόμ κατέχει το 50% μαζί με την Ιταλική ΕΝΙ (20%), τη γαλλική ΕDF (15%) και τη γερμανική Βίντερσαλ, μια θυγατρική της BASF, με 15%. Όπως είναι σήμερα τα πράγματα, οι παραπάνω εταιρείες δεν βρίσκονται και στην πλέον ευχάριστη θέση. Για μήνες, η Γκαζπρόμ και η ΕΕ έκαναν παζάρια προσπαθώντας να βρουν μια βιώσιμη λύση αλλά στο τέλος οι Βρυξέλλες υπέκυψαν στην ίδια τους τη μετριότητα –και στην ασταμάτητη αμερικανική πίεση στον αδύναμο κρίκο και μέλος της ΕΕ, Βουλγαρία.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ανταγωνισμοί των μεγάλων δυνάμεων σε μια διαιρεμένη Κεντρική Ασία

23 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

του Régis Gente, από το Άρδην τ.98, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2014

Το ζήτημα του ελέγχου των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών που θεωρούνται ένα σημαντικό στρατηγικό διακύβευμα στην Ασία, συντηρεί τον ανταγωνισμό μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Ωστόσο η αμερικανική διείσδυση μοιάζει παροδική, ενώ είναι ακόμα πολύ νωρίς για να πούμε εάν η κινεζική οικονομική επέκταση θα ανατρέψει την ρωσική ηγεμονία.

Τον περασμένο Ιούνιο, τα μεγάλα αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ αποχώρησαν από το αεροδρόμιο του Μανάς, κοντά στο Μπισκέκ, την πρωτεύουσα της Κιργιζίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρονται από το Αφγανιστάν, τουλάχιστον εν μέρει, και κλείνουν τη μοναδική και ακριβοπληρωμένη βάση τους σε μια Κεντρική Ασία που δεν μοιάζει πλέον να τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα.

Στο δρόμο που οδηγεί στο κέντρο του Μπισκέκ, η τεράστια αγορά του Ντορντόι είναι, εδώ και είκοσι χρόνια, η μεγαλύτερη αγορά χονδρικής κινεζικών προϊόντων για ολόκληρη την πρώην ΕΣΣΔ. Μια γρήγορη ματιά στη στοίβα των εμπορευματοκιβωτίων αρκεί για να διαπιστώσει κανείς ότι τα καταστήματα είναι πολύ λιγότερα σήμερα. Η Τελωνειακή Ένωση, που ιδρύθηκε το 2010 με πρωτοβουλία του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και στην οποία η Κιργιζία πρόκειται να ενταχθεί, αποτελεί ένα σοβαρό πλήγμα για τα εμπορεύματα που κατασκευάζονται στην Κίνα, που ξαφνικά έγιναν πολύ λιγότερο ανταγωνιστικά για τους Ρώσους και τους Καζάκους που ανεφοδιάζονται στο Ντορντόι.

Αλλά οι γείτονες που καταφθάνουν από την Αυτοκρατορία του Κέντρου εξακολουθούν να είναι παρόντες, αν κρίνουμε από τον αριθμό των καταστημάτων και των κινέζικων εστιατορίων που ευημερούν στο Μπισκέκ. Το ραδιόφωνο στο ταξί υπενθυμίζει, στο δελτίο ειδήσεων, ότι το Πεκίνο θα ξεκινήσει την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου της Κιργιζίας το 2016. Αυτό το τμήμα του αγωγού θα ολοκληρώσει το δίκτυο που δημιουργήθηκε στο Τουρκμενιστάν για να αξιοποιήσει τα μυθικά αποθέματά του, που αποτελούν ήδη το 51% των εισαγωγών φυσικού αερίου της Κίνας.
Μια νέα εποχή ανοίγεται για την Κεντρική Ασία και τα πάνω από εξήντα εκατομμύρια κατοίκων της, που αποτέλεσε το θέατρο του «μεγάλου παιχνιδιού» μεταξύ Βρετανών και Ρώσων τον δέκατο ένατο αιώνα, και εκ νέου του «νέου μεγάλου παιχνιδιού», όταν εμφανίστηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά την ανεξαρτησία, το 1991, των πέντε πρώην σοβιετικών δημοκρατιών. Αυτή η νέα εποχή μπορεί να αποδειχτεί αβέβαιη και επικίνδυνη, εξηγεί ο Αλέξαντερ Κούλευ, ένας εμπειρογνώμονας για την Κεντρική Ασία στο Barnard College του Παν. Κολούμπια (Νέα Υόρκη). «Οι μεγάλες δυνάμεις πιθανότατα δεν θα είναι πλέον σε θέση να αναλάβουν τις ευθύνες της ασφάλειας της περιοχής». Ήδη αρκετές αψιμαχίες σημειώθηκαν μεταξύ συνοριοφυλάκων του Τατζικιστάν και του Κιργιζιστάν. Ελάχιστα προσχήματα, όπως η εκτροπή ποταμών για άρδευση, μπορούν να οδηγήσουν σε θανάσιμες συγκρούσεις, λόγω της έλλειψης οριοθέτησης των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών και των προβλημάτων ασφάλειας στην κοιλάδα Φεργκάνα, το πιο εύφορο κομμάτι της Κεντρικής Ασίας, που συγκεντρώνει περισσότερο από το ένα πέμπτο του πληθυσμού ολόκληρης της περιοχής. Ο μυθικός ποταμός Συρ Ντάρια που την αρδεύει, διασχίζει τέσσερις χώρες, που χωρίζονται από εξαιρετικά πολύπλοκα σύνορα που κάποτε ήταν απλώς διοικητικά όρια μεταξύ των δημοκρατιών ενός ενιαίου κράτους, της ΕΣΣΔ.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

«Πρόεδρος» σε πρωθυπουργοκεντρική, ολιγαρχική δημοκρατία

22 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής

Η βαρύτατα ασθενής Γ΄ ελληνική «Δημοκρατία» είναι ουσιαστικά και τυπικά ολιγαρχική και απολύτως πρωθυπουργοκεντρική. Ο πρωθυπουργός, ως μοναδικός πόλος εξουσίας, επιλέγει τους ανώτατους δικαστικούς, καταργώντας στην πράξη των «Διαχωρισμό των εξουσιών», δηλαδή το θεμέλιο της Δημοκρατίας. Ακόμη, επιλέγει τους πάντες στην κρατική μηχανή, μέχρι και «Πρόεδρο Δημοκρατίας» της αρεσκείας του τον οποίο επιβάλλει μέσω συναλλαγών με τις λοιπές «δημοκρατικές δυνάμεις».

Η ολιγαρχική φύση αυτής της «Δημοκρατίας» αποδεικνύεται και από την ιστορικά συνεχή εναλλαγή στην εξουσία τριών πολιτικών δυναστειών οι οποίες όταν διαφωνούν προκρίνουν, κοινή συναινέσει, έναν «αντιπρόσωπό» τους σαν πρωθυπουργό, έστω και αγράμματο, μέχρι να ξαναμοιραστούν την εξουσία.

Όλες οι πρόσφατες κυβερνήσεις ΔΕΝ είχαν λαϊκή πλειοψηφία επί όλων των πολιτών με δικαίωμα ψήφου. Στις εκλογές συμμετέχει σχεδόν το 50% των εχόντων δικαίωμα ψήφου. Οι υπόλοιποι δεν ψηφίζουν από αηδία γιατί γνωρίζουν το προαποφασισμένο αποτέλεσμα που οδηγεί σε έναν ενιαίο Κυβερνητισμό αδιακρίτως κομμάτων. Τα εκλογικά αποτελέσματα εξάγονται μέσα από μία ύποπτη, ανεξέλεγκτη καταμέτρηση η οποία έχει ανατεθεί σε ιδιώτες. Έτσι η «Δημοκρατία» αυτή δεν είναι σε θέση να επιτελέσει τον κορυφαίο θεσμό-λειτουργία της δια του κράτους της! Ειδικότερα, στις τελευταίες εκλογές τα πλήρη εκλογικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν μετά από δεκαοκτώ ημέρες! Γνωστά και τα περιστατικά κρίσιμης νοθείας. Υποψήφιος που κατέφυγε σε εκλογοδικείο κατήγγειλε ότι του είπαν, πως: κακώς διαμαρτύρεται, διότι δεν του αφήρεσαν ψήφους αλλά του προσέθεσαν!!!

Νοσηρή είναι και η παυλοπούλεια «θεϊκή» έμπνευση του δώρου (bonus) των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα. Το πρόσχημα είναι: «για να υπάρχει σταθερή κυβέρνηση». Έτσι, όμως υποκλέπτεται η ψήφος του λαού και παραβιάζεται η συνταγματική αρχή της ισότητας της ψήφου, που μεταξύ άλλων προβλέπει ότι: «…όλες οι ψήφοι είναι νομικά ισοδύναμες.» Ωστόσο ο λόγος που έγινε αυτό είναι ότι η Γ΄ ελληνική «Δημοκρατία» έχει αυτοπαγιδευτεί, αργά και σταθερά επί δεκαετίες, σε έναν νέου τύπου Εθνικό Διχασμό, τον οποίο η ίδια δημιούργησε. Τα δύο διχασμένα μέρη είναι α. η ελαχίστη μειοψηφία των πολιτικών του ενιαίου Κυβερνητισμού και β. η μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Τα Μνημόνια και, κυρίως, η «Συμφωνία των Πρεσπών» καθόρισαν τον Διχασμό. Με την «Συμφωνία» κορυφώθηκε η αντίθεση μεταξύ του ενιαίου Κυβερνητισμού και της μεγάλης πλειοψηφίας (σε ποσοστό περισσότερο από 70%) του ελληνικού λαού.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

15/1/1950: Η ιστορία βρυχάται αμείλικτη

22 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε
15/1/1950: Η ιστορία βρυχάται αμείλικτη

του Αλέκου Μιχαηλίδη από τον Φιλελεύθερο Δυστυχώς, εδώ και τρία σχεδόν χρόνια, η 15η Ιανουαρίου δεν θυμίζει μονάχα μια από τις πιο μάγκικες πράξεις του κυπριακού Ελληνισμού. Δυστυχώς, η 15η Ιανουαρίου δεν θυμίζει πια μόνο τις σελίδες με τις υπογραφές των παππούδων και των γιαγιάδων μας. Δυστυχώς, η 15η Ιανουαρίου δεν θυμίζει πια μόνο τους σταυρούς των αμόρφωτων χωρικών, των βουνίσιων, των αγροτών, που διέκοψαν την εργασία για να υπογράψουν συνειδητά την ιστορική συνέχεια του κυπριακού Ελληνισμού. Δυστυχώς, η 15η Ιανουαρίου δεν θυμίζει πια μόνο τις μαυροφορεμένες προγιαγιάδες που συνέρρευσαν στους χώρους συγκέντρωσης υπογραφών για να δώσουν νέα πνοή στη διαρκή αντίσταση του κυπριακού Ελληνισμού.

Η 15η Ιανουαρίου θυμίζει και μια από τις μελανότερες στιγμές της δημοκρατίας στην Κύπρο, μια από τις σκοτεινότερες «εκλάμψεις» των δύο μεγάλων κομμάτων, το έρεβος που επιβεβαίωσαν 30 βουλευτές του ΔΗΣΑΚΕΛ την 7η Απριλίου 2017. Πια, η 15η Ιανουαρίου στέκεται καλά και ακροβατεί ανάμεσα στο φως του 95,7%, της επαναστατικής πράξης των Κυπρίων και στη μαυρίλα της Βουλής των Αντιπροσώπων (;), στον ζόφο των δύο μεγάλων κομμάτων της κυπριακής πραγματικότητας. Πλέον, η 15η Ιανουαρίου στέκεται καλά για να θυμίζει τον φόνο της Δημοκρατίας στην Κύπρο, την εδραίωση του φασισμού, τον βιασμό της ιστορίας, της συνείδησης και της ταυτότητας του κυπριακού Ελληνισμού.Ήταν τότε, όταν μια απόφαση για αναφορά της επετείου του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950, προκάλεσε την αντίδραση της Τουρκίας και του κατοχικού καθεστώτος, με πρώτο και καλύτερο τον «άγγελο εξάγγελο» Μουσταφά Ακιντζί. Και ενώ υπήρχε το αίσθημα (ή η ψευδαίσθηση;) πως οι συνομιλίες για το Κυπριακό προχωρούσαν θετικά, ο Λεμεσιανός Ακιντζί αποχώρησε από την τράπεζα εκβιάζοντας την κυπριακή βουλή για την απόφαση περί Ενωτικού Δημοψηφίσματος. Υπό αυτό τον εκβιασμό και σε μια προσπάθεια να κατευναστεί η Τουρκία, 30 βουλευτές από τον ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ –με περίσσια προθυμία– ψήφισαν στις 7 Απριλίου 2017 μέσω του «νόμου Ακιντζί» όπως περάσει η αρμοδιότητα των σχολικών εορτασμών στο εκάστοτε υπουργείο Παιδείας, ακυρώνοντας έτσι την «τροπολογία ΕΛΑΜ» που αφορούσε το Ενωτικό Δημοψήφισμα.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Οι νέοι Ευρωπαίοι

21 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Σύμφωνα με μία επίσημη ευρωπαϊκή μελέτη που ερμηνεύει καλύτερα τη λογική της μεταναστευτικής συμφωνίας του Μαρόκου, η ΕΕ θα μπορούσε να υποδεχθεί από 370 εκ. μετανάστες έως 3,8 δις – ενώ η Ελλάδα από 15 εκ. έως 120 εκ. Εάν συγκρίνει τώρα κανείς τις ενέργειες της κυβέρνησης, όσον αφορά τη μεταφορά των παράνομων μεταναστών από τα νησιά μας στην ενδοχώρα με την παραπάνω ευρωπαϊκή μελέτη, παρακολουθώντας τις περιοχές που τοποθετούνται τα «Hotspot» έτσι ώστε να προσδιορισθεί η λογική τους όσον αφορά την επιδιωκόμενη πυκνότητα, του πληθυσμού, θα διαπιστώσει πως οι νομοί που προκρίνονται για «νέες δομές υποδοχής» φαίνεται να είναι οι εξής: Φθιώτιδας, Λάρισας, Ηλείας, Ηρακλείου, Άρτας, Αιτωλοακαρνανίας καθώς επίσης νομός της Κεντρικής Μακεδονίας.   

Ανάλυση

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του κ. Σχοινά στη Βουλή, ο οποίος μας είχε αποστείλει προηγουμένως το πρόγραμμα της επικεφαλής της Κομισιόν και πρώην υπουργού αμύνης της Γερμανίας κυρίας Von der Leyen (πηγή), υπενθυμίζοντας πως η κυρία αυτή είχε απαιτήσει το χρυσό μας ως εγγύηση για τα δάνεια μας, μας έκανε εντύπωση ο χαρακτηρισμός των μεταναστών εκ μέρους του – τους οποίους ονόμασε «Νέους Ευρωπαίους».Σημειώνοντας πως οι περισσότεροι Έλληνες που παίρνουν κάποιο δημόσιο αξίωμα στην ΕΕ μετατρέπονται εύκολα σε «γενιτσάρους», δεν θα αναφερθούμε σήμερα στο πρόγραμμα-έκθεση ιδεών της Γερμανίδας (η μοναδική ηγετική θέση που δεν έχει πάρει ακόμη η Γερμανία στην Ευρώπη είναι αυτή του επικεφαλής της ΕΚΤ), αλλά σε μία επίσημη έκθεση της ΕΕ για το μεταναστευτικό θέμα από το 2010, την οποία μπορεί κανείς να διαβάσει εδώ (πηγή). Σύμφωνα με τον πρόλογο της έκθεσης τα εξής:«Ο σκοπός της είναι να παράσχει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τις οικονομικές, πολιτικές και νομικές συνέπειες της μετεγκατάστασης των δικαιούχων διεθνούς προστασίας. Το πεδίο της μελέτης καλύπτει τις οικονομικές, πολιτικές και νομικές συνέπειες της μετεγκατάστασης των προσφύγων, των δικαιούχων επικουρικής προστασίας ή / και των αιτούντων άσυλο. Επιπλέον, σκοπός είναι επίσης να εξεταστούν άλλες διαθέσιμες επιλογές για την καλύτερη προώθηση της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών για τη διαχείριση των ροών ασύλου.Για την αντιμετώπιση αυτών των σκοπών, η μελέτη έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να ανταποκρίνεται σε ορισμένα ζητήματα που σχετίζονται με τις πολιτικές, νομικές, οικονομικές και πρακτικές συνέπειες της μετεγκατάστασης, παρουσιάζοντας τις προοπτικές των κρατών μελών όσον αφορά τους διάφορους μηχανισμούς μετεγκατάστασης, αξιολογώντας το βαθμό στον οποίο μπορούν να προσαρμοστούν διαφορετικές επιλογές στο υπάρχον κεκτημένο της ΕΕ και, τέλος, αξιολογώντας το κόστος των διαφόρων επιλογών.Η παρούσα μελέτη καλύπτει τα 26 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συμμετέχουν στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσφύγων και συνεπώς αποκλείει τη Δανία. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στα κράτη μέλη που υπόκεινται σε συγκεκριμένες και δυσανάλογες πιέσεις στα εθνικά τους συστήματα ασύλου, στα κράτη μέλη που έχουν εφαρμόσει εθελοντικά καθεστώτα μετεγκατάστασης τα τελευταία χρόνια και στα κράτη μέλη που σήμερα λαμβάνουν σχετικά λίγους πρόσφυγες, δικαιούχους επικουρικής προστασίας και άσυλο οι οποίοι, θεωρητικά, θα μπορούσαν να γίνουν χώρες υποδοχής σε οποιονδήποτε μελλοντικό μηχανισμό μετεγκατάστασης».Περαιτέρω, η μελέτη αυτή αναφέρεται σε έναν πρόσθετο πληθυσμό της Ευρώπης, με την επίδραση του στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ – όπου εμείς προβήκαμε σε υπολογισμούς που αφορούν την Ελλάδα. Στις συνέπειες δηλαδή από τις εισροές μεταναστών στην ελληνική κοινωνία και στην οικονομία, ανά νομό – με βάση την υπάρχουσα πυκνότητα των κατοίκων ανά νομό και τις υποθέσεις της μελέτης, με στόχο πυκνότητας πληθυσμού (α) 200 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο σύμφωνα με τον πίνακα 9 της μελέτης

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Τὸ αἴτημα τῆς εἰρήνης καὶ οἱ ποικίλες ἑρμηνεῖες του

21 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Τής Ἕλενα Χατζόγλου

Σὲ ἕνα κλασικὸ βιβλίο τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα, αὐτὸ τοῦ Karl Polanyi, μὲ τίτλο: Τὸ νόημα τῆς εἰρήνης. Οἱ ρίζες τοῦ εἰρηνισμοῦ, τὸ ὁποῖο ἐπανεκδόθηκε πρόσφατα (προλεγόμενα Kari Polanyi-Levitt, μετάφραση – εἰσαγωγικὸ σημείωμα Φώτη Τερζάκη, ἐκδ. Ἔρασμος, Ἀθήνα 2019), διατυπώνονται διάφορες ἑρμηνευτικὲς προσεγγίσεις σχετικὰ μὲ τὶς ρίζες τοῦ εἰρηνισμοῦ ἀλλὰ καὶ τὰ κίνητρα τοῦ πολέμου. Καθὼς τὸ αἴτημα τῆς εἰρήνης εἶναι διαρκῶς ἐπίκαιρο –κυρίως ἐλλείψει αὐτῆς, σχεδὸν σὲ ὅλες τὶς ἐποχές–, ἀξίζει μία ἐκ νέου ματιὰ σὲ ὅσα ὁ συγγραφέας ἔχει ἐν προκειμένῳ νὰ εἰσηγηθεῖ.

Βασική του θέση εἶναι ὅτι ὁ πόλεμος δὲν ἔχει ψυχολογικῆς φύσεως ἐρείσματα, ἀλλὰ κυρίως οἰκονομικῆς, καὶ μάλιστα συσχετίζεται μὲ διαφορὲς (μεταξὺ ἀντιτιθέμενων ὁμάδων) ποὺ εἶναι κατ’ ἐξοχὴν ἐδαφικοῦ χαρακτήρα, γεωπολιτικοῦ ὅπως θὰ λέγαμε σήμερα. Τὴ θέση του αὐτὴ ὑποστηρίζει ἀρκετὰ ἐναργῶς μὲ τὰ παρακάτω λόγια: «..πρωταρχικὴ λειτουργία [τοῦ πολέμου] εἶναι νὰ κρίνει ζητήματα τὰ ὁποῖα ἀνακύπτουν μεταξὺ διαφόρων ἐδαφικῶν ὁμάδων, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κριθοῦν μὲ ἄλλον τρόπο, καὶ τὰ ὁποῖα δὲν μποροῦν νὰ μένουν σὲ ἐκκρεμότητα δίχως νὰ θέτουν σὲ κίνδυνο ζωτικὲς ἀνάγκες τῶν ἐμπλεκόμενων κοινοτήτων» (σελ. 34-35). Βεβαίως στὸ ἐπιχείρημα αὐτὸ θὰ μποροῦσε νὰ ἀντιτείνει κανεὶς ὅτι κατὰ τὶς διεκδικήσεις αὐτές, καὶ δὴ στὴ διευθέτησή τους, δὲν πρυτανεύει πάντοτε ὁ ὀρθὸς λόγος, οὔτε κἂν ἡ λογική, ἀλλὰ ὑπεισέρχεται ὁπωσδήποτε καὶ τὸ θυμικό. Καὶ τοῦτο διότι πάντοτε οἱ ἄνθρωποι –οἱ ὁποῖοι διαχειρίζονται τὰ τοῦ πολέμου καὶ λαμβάνουν τὶς σχετικὲς ἀποφάσεις– κυριαρχοῦνται, συγκεκαλυμμένα ἢ ἀπροκάλυπτα, καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν καταλυτικὴ δύναμη.

Καὶ βεβαίως, κατὰ τὸν συγγραφέα, αὐτὴ ἡ οἰκονομικῆς φύσεως βάση τοῦ πολέμου ὀφείλεται στὸ ὅτι –ὑπὸ τὶς παροῦσες δομὲς τῶν κρατῶν καὶ τοῦ πολιτισμοῦ τους– οἱ διάφορες μορφὲς οἰκονομικῆς ἀλληλεπίδρασης καὶ «συνεργασίας» δὲν ἐπιτρέπουν τὴν αὐτάρκεια καὶ αὐτονομία τῶν κρατῶν, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ διασφαλίσουν τὸν εἰρηνισμό.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ! Μια αγέλη λύκων με έναν Αδόλφο για τη βρώμικη δουλειά…

20 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γιωργος Παπαδοπουλος Τετραδης
Μια αγέλη λύκων με έναν Αδόλφο για τη βρώμικη δουλειά.
Οι ηγέτες 9 από τις ισχυρότερες χώρες του κόσμου και η Τουρκία μαζεύτηκαν στο Βερολίνο για να βάλουν ένα τέλος στήν πολιτική ανωμαλία της Λιβύης. Όχι πρός όφελος του λαού της Λιβύης, αλλά ο καθένας πρός όφελός του.

Χτές το βράδυ, μετά από σχετικά λίγες ώρες για ένα τέτοιο ζήτημα και με τόσους «μεγάλους» εμπλεκόμενους, εκδόθηκε ένα κοινό ανακοινωθέν, στο οποίο όλοι οι προσκεκλημένοι συμφώνησαν ΝΑ εργαστούν ώστε ΝΑ επιτευχθεί κατάπαυση του πυρός μεταξύ των αντιμαχόμενων! Δηλαδή, οι μάχες συνεχίζονται και βλέπουμε!

Και πώς να μη συνεχίζονται οι μάχες όταν οι εμπλεκόμενοι στη Λιβύη αιμοδοτούν τις πολεμικές βιομηχανίες εκείνων που μαζεύτηκαν στο Βερολίνο για να πετύχουν μια υποτίθεται ειρήνη. Δηλαδή, να πετύχουν να αρπάξουν ο καθένας ένα κομμάτι της πίττας που λέγεται Λιβύη. Είτε αυτό είναι πετρέλαιο, είτε εξοπλισμοί, ειτε βάσεις, είτε έδαφος, είτε εξουσία. Είτε όλα μαζί.

Γιατί, οι Ρώσσοι έχουν στρατό στη Λιβύη και θέλουν και βάσεις και πετρέλαιο και αέριο. Χρησιμοποιούν τον Έρντοαν ως μακρύ χέρι τους στήν περιοχή. Ή έτσι νομίζουν.

Οι Γάλλοι έχουν στόλο στη Λιβύη, θέλουν βάσεις, θέλουν την TOTAL στα κοιτάσματα και πουλάνε όπλα στόν Χάφταρ, ενώ δεν θέλουν την Τουρκία στήν περιοχή.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Άρθρο ΒΛ. Πούτιν – Παγκόσμια Τάξη: νέοι κανόνες του παιχνιδιού ή παιχνίδι χωρίς κανόνες;

20 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Του Βλαντίμιρ Πούτιν, από το Άρδην τ.98, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2014

Ο Βλάντιμιρ Πούτιν έκανε μια ιστορική, για τις διεθνείς σχέσεις, ομιλία, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της ολομέλειας του XI συνεδρίου της Λέσχης «Βαλντάι». Το συνέδριο είχε θέμα: «Παγκόσμια Τάξη: νέοι κανόνες ή παιχνίδι χωρίς κανόνες;», πραγματοποιήθηκε στις 22-24 Οκτωβρίου 2014 στο Σότσι της Μαύρης Θάλασσας, και σ’ αυτό έλαβαν μέρος 108 εμπειρογνώμονες από 26 χώρες.  Πηγή: http://www.kremlin.ru/news/46860

Mετάφραση-επιμέλεια: Σωτήρης Δημόπουλος

Τ ο θέμα της σημερινής συνάντησης, των συζητήσεων που έλαβαν χώρα εδώ, ήδη έχει αναφερθεί: «Νέοι κανόνες του Παιχνιδιού ή Παιχνίδι χωρίς κανόνες;». Κατά τη γνώμη μου, αυτό το θέμα, αυτή η διατύπωση, περιγράφει ακριβέστατα το ιστορικό δίλημμα ενώπιον του οποίου βρισκόμαστε, την επιλογή την οποία είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε όλοι μας. Η άποψη ότι ο σύγχρονος κόσμος αλλάζει ραγδαία, δεν είναι βεβαίως νέα. Και γνωρίζω ότι στη διάρκεια της συζήτησης μιλήσατε γι’ αυτό. Πράγματι, είναι δύσκολο να διαφύγουν της προσοχής μας οι ριζικοί μετασχηματισμοί στην παγκόσμια πολιτική, οικονομία, κοινωνική ζωή, στη σφαίρα των βιομηχανικών, πληροφοριακών και κοινωνικών τεχνολογιών. [ ]
Αναλύοντας τη τρέχουσα κατάσταση, δεν λησμονούμε τα μαθήματα της ιστορίας. Πρώτον, η αλλαγή της παγκόσμιας τάξης (και ακριβώς το φαινόμενο αυτής της κλίμακας παρατηρούμε σήμερα), κατά κανόνα, συνοδευόταν στο παρελθόν αν όχι με έναν παγκόσμιο πόλεμο, με παγκόσμιες συγκρούσεις, τουλάχιστον με μια αλυσίδα σφοδρών συγκρούσεων τοπικού χαρακτήρα. Δεύτερον, η παγκόσμια πολιτική – αυτό, πρωτίστως, σημαίνει την οικονομική ηγεμονία, τα ζητήματα πολέμου και ειρήνης, της ανθρωπιστικής σφαίρας, συμπεριλαμβανομένων και των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Στον κόσμο έχουν συσσωρευτεί πολλές αντιθέσεις. Και πρέπει να ρωτήσουμε με ειλικρίνεια ο ένας τον άλλον, εάν διαθέτουμε αξιόπιστο δίχτυ ασφαλείας. Δυστυχώς, εγγυήσεις, εμπιστοσύνη, ότι το υπάρχον σύστημα της παγκόσμιας και περιφερειακής ασφάλειας είναι σε θέση να μας διαφυλάξει από τους κλυδωνισμούς, δεν υπάρχουν. Αυτό το σύστημα είναι σοβαρά εξασθενημένο, κατακερματισμένο και παραμορφωμένο.
Δύσκολες ώρες περνούν και οι διεθνείς και περιφερειακοί θεσμοί πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής συνεργασίας. Όντως, πολλοί μηχανισμοί διασφάλισης της παγκόσμιας τάξης δημιουργήθηκαν αρκετά παλαιότερα, και ως αποτέλεσμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η αντοχή αυτού του συστήματος βασίστηκε όχι μόνον στην ισορροπία δυνάμεων, μεταξύ άλλων, και θέλω αυτό επίσης να το υπογραμμίσω, όχι μόνο στο δίκαιο των νικητών, αλλά και στο ότι οι «πατέρες-θεμελιωτές» αυτού του συστήματος ασφάλειας αντιμετώπιζαν με σεβασμό ο ένας τον άλλο, και δεν προσπαθούσαν να αποσπάσουν τα πάντα αλλά να διαπραγματευθούν. Το σημαντικότερο είναι ότι, αυτό το σύστημα εξελίχθηκε και, παρ’ όλες τις ατέλειές του, συνεισέφερε αν όχι να επιλυθούν, τουλάχιστον να συγκρατηθούν σε ένα πλαίσιο τα υφιστάμενα παγκόσμια προβλήματα, να ρυθμιστεί η οξύτητα του φυσικού ανταγωνισμού των κρατών.
Είμαι πεπεισμένος, ότι τον μηχανισμό ελέγχου και ισορροπιών, ο οποίος στις προηγούμενες δεκαετίες διαμορφώθηκε δύσκολα, ενίοτε μάλιστα δομείτο με οδυνηρό τρόπο, δεν έπρεπε να τον θραύσουμε, ή να θραύσουμε κάτι, μη δημιουργώντας κάτι σε αντικατάστασή του. Σε διαφορετική περίπτωση, πραγματικά, δεν θα απέμενε κανέναν άλλο εργαλείο, εκτός από την ωμή βία. Ήταν αναγκαίο να πραγματοποιήσουμε μια λογική αναδόμηση, προσαρμοσμένη στις νέες πραγματικότητες του συστήματος των διεθνών σχέσεων. Όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ανακηρύσσοντας τον εαυτόν τους νικητές του ψυχρού πολέμου, αλαζονικά, θεωρώ, σκέφθηκαν ότι απλά αυτό δεν το είχαν ανάγκη. Και στη θέση της εγκαθίδρυσης μιας νέας ισορροπίας δυνάμεων, που συνιστά απαραίτητη συνθήκη της τάξης και της σταθερότητας, αντιθέτως, έλαβαν μέτρα, που οδήγησαν σε δραματική επιδείνωση της ανισορροπίας.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Διαδικασίες «fast track» στο Μεταναστευτικό

20 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Μπορεί κάθε τόσο οι υπουργοί Μετανάστευσης ν΄αλλάζουν, όπως τελευταία με τον κ. Μηταράκη. Αυτό που παραμένει διαχρονικά είναι μια «μεταναστευτική πολιτική» που αποκλείει κατηγορηματικά την αποτροπή της παράνομης εισόδου μεταναστών στη χώρα και που δεν λαμβάνει υπόψη της τις κοινωνικές, πολιτιστικές, δημογραφικές, οικονομικές κ.λπ. επιπτώσεις της. Η πολιτική τάξη της χώρας απλά αρκείται στον «εξορθολογισμό» της διαχείρισης των ασταμάτητων μεταναστευτικών ροών – εντός της επικράτειας.
Τελευταίο παράδειγμα η νομοθετική ρύθμιση με διαδικασίες «fast track» των λεγόμενων «ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ», που προχώρησε σιωπηλά και αθόρυβα. Έτσι, στην αρχή, μέχρι στις 30-6-2020, το δημόσιο, οι δημόσιες υπηρεσίες, επιχειρήσεις και οργανισμοί κοινής ωφέλειας θα προβαίνουν στις ενέργειες αρμοδιότητάς τους, που είναι απαραίτητες για την αντιμετώπιση της απρόβλεπτης αύξησης των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών, «κατά ΠΑΡΕΚΛΗΣΗ από κάθε διάταξη δημοσίων συμβάσεων». Η διαδικασία σύναψης των σχετικών συμβάσεων μπορεί να διενεργείται με τη διαδικασία της ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΚΥΡΗΞΗ και ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΠΟΣΟΥ, μέχρι τα όρια εφαρμογής των οδηγιών για τις δημόσιες συμβάσεις. Αυτό αφορά κυρίως στους τομείς της μεταφοράς, διαμονής, σίτισης, καθαριότητας και υγειονομικής περίθαλψης των προσφύγων/μεταναστών, αλλά ακόμη και την ίδρυση, κατασκευή, συντήρηση, μετατροπή και λειτουργία Δομών Προσωρινής Υποδοχής και Φιλοξενίας, καθώς και Προαναχωρησιακών Κέντρων Κράτησης Αλλοδαπών. Άλλωστε, «λεφτά υπάρχουν» σε αφθονία, όπως φαίνεται, και θα πρέπει να “επενδυθούν”.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Βιο-ναζί και ζωοφιλία

20 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Προστασία των ζώων και ολοκαύτωμα στο Γ΄ Ράιχ

Του Κωνσταντίνου Μαυρίδη από την Ρήξη φ. 156

Η δημοφιλέστατη γερμανική αστυνομική σειρά «Τατόρτ» του τηλεοπτικού δικτύου ARD παρουσιάζει συνήθως εγκλήματα που διαπράττονται από εμπόρους οργάνων, τη μαφία και διεθνείς κατασκόπους, αλλά τον Μάιο του 2018 το επεισόδιο αφορούσε μια ομάδα του πληθυσμού που εκτιμάται, λίγο πολύ, από τους πάντες. Οι «κακοί» αυτή τη φορά ήταν κάποιοι παραδοσιακοί βιοκαλλιεργητές στον Μέλανα Δρυμό, η βουκολική φάρμα των οποίων έκρυβε μια άκρως σκοτεινή πλευρά.
Ο ι αστυνομικοί σταδιακά θα ανακαλύψουν ότι πίσω από την προστασία των τοπικών σπόρων και την απέχθεια προς τις νέες τεχνολογίες κρύβεται η ακροδεξιά ιδεολογία του «αίματος και της γης» και θα θέσουν τέλος στα ειδεχθή εγκλήματα των νεοναζί αγροτών. Το επεισόδιο ήταν από τα πιο πετυχημένα της σειράς, μάλλον διότι βασίστηκε σε πραγματικά γεγονότα. Οι αποκαλούμενοι βιο-ναζί δεν αποτελούν αποκύημα της φαντασίας των σεναριογράφων της εκπομπής, αλλά μια κυρίαρχη τάση των ακροδεξιών εξτρεμιστών που ξανα-ανακαλύπτουν τις βιοκαλλιέργειες και τον, άνευ ζωικών προϊόντων, τρόπο διατροφής.
Αναφορές στον βρετανικό Τύπο κάνουν συχνά λόγο για διείσδυση νεοναζιστικών ομάδων, όπως της Εθνικής Επαναστατικής Φράξιας (NRF) του Τρόυ Σάουθγκεϊτ, του ακραία βίαιου Βρετανικού Κινήματος και της Ομάδας Υποστήριξης Ζώων (ASG) που αποτελεί παρακλάδι της Φασιστικής Διεθνούς, στις διαδηλώσεις υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων. Στη Γερμανία, οι υπέρμαχοι της λευκής ανωτερότητας εναγκαλίζονται μη ζωικές δίαιτες, ανεβάζουν βίντεο με συνταγές στο YouTube και επιχειρηματολογούν υπέρ της καταλληλότητας της χορτοφαγικής διατροφής για την «Αρεία» φυλή και την επιστροφή των νόμων υπέρ της προστασίας των ζώων που είχαν θεσπιστεί στο Γ΄ Ράιχ.
Μπορεί το σχήμα να φαντάζει οξύμωρο, αλλά ουσιαστικά οι νεοναζί επανέρχονται στις ρίζες τους. Ο φυσικός τρόπος ζωής και η εκστρατεία κατά των πειραμάτων σε ζώα μπορεί να ξεκίνησαν ως ιδέες της αριστεράς τον 19ο αιώνα, αλλά υιοθετήθηκαν ολόθερμα από τους ναζί ενδεδυμένες με ακραίες φυλετικές θεωρίες τον 20ο και εφαρμόστηκαν κατά το ναζιστικό δοκούν στο Γ΄ Ράιχ τη δεκαετία του ’30. Ως γνωστόν, ο Χίτλερ, ο οποίος χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Λύκος», ήταν ορκισμένος χορτοφάγος και φανατικός ζωόφιλος, αγαπούσε παθολογικά τη σκυλίτσα του και είχε στολίσει την Διεθνή Κυνηγετική Ομοσπονδία με τον χαρακτηρισμό «η ελεεινή διεθνής των πράσινων μασόνων». Αλλά και η υπόλοιπη ναζιστική ηγεσία δεν πήγαινε πίσω σχετικά με τη φιλοζωία της. Ο Ες ήταν ακόμη πιο ακραίος με τις βίγκαν διατροφικές του συνήθειες, σε βαθμό που έφερνε το προσωπικό του φαγητό στο Μπέργκχοφ κι εκνεύριζε ακόμη και τον Χίτλερ. Ο Γκέρινγκ, αν και αμετανόητος κυνηγός, αποκαλούσε τα δάση «καθεδρικούς ναούς του Θεού» και είχε δύο λιοντάρια ως κατοικίδια, τα οποία άφηνε να τριγυρνάνε στο σαλόνι ανάμεσα στους καλεσμένους του. Ο Γκαίμπελς πίστευε ότι «η κρεατοφαγία αποτελεί διαστροφή της ανθρώπινης φύσης» και είχε δηλώσει πως «όσο περισσότερο γνωρίζω το ανθρώπινο είδος τόσο περισσότερο προτιμώ τον σκύλο μου τον Μπένο». Όσο για τους Χίμλερ, Μπόρμαν και Χόες (διοικητής του στρατοπέδου του Άουσβιτς) προέρχονταν από τις τάξεις των Αρταμάνεν, μιας μυστικιστικής αγροτικής σέχτας.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος και η «αμερικανίδα» καγκελάριος

19 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

του Βασίλη Στοϊλόπουλου από το Άρδην τ. 98, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2014

Πέρασαν ήδη 25 χρόνια από την ολοκληρωτική αποκαθήλωση της κομμουνιστικής ουτοπίας και από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, που έδωσε την ευκαιρία στους νικητές, ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού, να πανηγυρίζουν για το «τέλος της Ιστορίας» και την επερχόμενη «μεταϊδεολογική» εποχή της εξάλειψης των εθνών. Όμως, η βεβαιότητα ότι η «αναίμακτη νίκη» του φιλελευθερισμού, των δημοκρατικών ιδεών και της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας θα έφερνε την αιώνια pax Americana, αποδείχτηκε γρήγορα μια από τις μεγαλύτερες πλάνες της Ιστορίας.

Σε όλο αυτό το διάστημα των επικίνδυνων ψευδαισθήσεων, αντί της διακηρυγμένης maxima harmonia mundi και της παγκόσμιας διακυβέρνησης στη βάση του δυτικού διαφωτισμού, οι ΗΠΑ, ως η μόνη ηγεμονική δύναμη, προκάλεσαν με τις συνεχείς «ανθρωπιστικές παρεμβάσεις» τους τον όλεθρο και την καταστροφή σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης.
Από την εποχή του Μπους του πρεσβύτερου η συμμετοχή των ΗΠΑ και των πρόθυμων συμμάχων της στους πολέμους της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας είχαν, παρά τη διεθνή τους διάσταση, χαρακτηριστικά τοπικής στρατιωτικής αναμέτρησης. Αντίθετα, με την αποσταθεροποίηση που προκάλεσαν οι Δυτικοί πριν ένα χρόνο στην Ουκρανία, ήλθαν στο προσκήνιο, σε συνδυασμό με την αλόγιστη και προβοκατόρικη επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, χαρακτηριστικά ενός νέου Ψυχρού Πολέμου. Μόνο που αυτή τη φορά η νέα αντιπαράθεση Δύσης-Ανατολής, όπως όλα δείχνουν, εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα των ΗΠΑ και στρέφεται κατάφορα όχι μόνο κατά της Ρωσίας άλλα και κατά της Ευρώπης και μάλιστα της –γεωοικονομικά– γερμανικής Ευρώπης. Η πρόσφατη, σχεδόν ομόφωνη απόφαση του αμερικανικού κογκρέσου για το ουκρανικό ζήτημα, που επιμελώς αποσιωπήθηκε από τα διεθνή ΜΜΕ, σηματοδοτεί ουσιαστικά την επίσημη έναρξη υπονόμευσης της Ρωσίας και του νέου Ψυχρού Πολέμου: εξοπλισμός της Ουκρανίας, απαξίωση και απομόνωση της Ρωσίας, ενίσχυση του ΝΑΤΟ, αποκλεισμός της Ρωσίας από την ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου. Ήδη οι στρατιωτικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη και τη Βαλτική είναι καθημερινό φαινόμενο, ενώ τους τελευταίους οκτώ μήνες καταγράφηκαν σαράντα αεροπορικές εμπλοκές μεταξύ νατοϊκών δυνάμεων και Ρωσίας.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ο Θρίαμβος της ΑΟΖ και το Τέλος της Υφαλοκρηπίδας: Πρόβλημα ο “Ποντιοπιλατισμός” της Αμερικής

19 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης.

Πλησιάζει το τέλος της λέξης που μας ταλαιπώρησε από το 1973 μέχρι σήμερα. Εάν η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είχε ανακηρύξει ΑΟΖ το 2004, θα μιλούσαμε ακόμα για υφαλοκρηπίδα! Οι Κύπριοι δεν ασχολήθηκαν ποτέ με την υφαλοκρηπίδα. Ψάχνουν για υδρογονάνθρακες και προστατεύουν την αλιεία τους στη δική τους ΑΟΖ. Οι Τούρκοι παραβιάζουν την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά δεν αναφέρονται ποτέ στην ΑΟΖ αλλά πάντα στην υφαλοκρηπίδα. Έτσι οριοθέτησαν υφαλοκρηπίδα και όχι ΑΟΖ με το ψευδοκράτος των Τουρκοκυπρίων. Μια ιστορική αναδρομή θα μας βοηθήσει σήμερα να κατανοήσουμε καλύτερα την αξία της ΑΟΖ για την Ελλάδα και τον διάλογο ανάμεσα στους υποστηρικτές της ΑΟΖ και τους υποστηρικτές της υφαλοκρηπίδας. Η ελληνική αντιπροσωπεία, όπως θα δούμε παρακάτω, δυστυχώς δεν συνειδητοποίησε την αξία της ΑΟΖ στην διάρκεια της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και υποστήριξε τις θέσεις των κρατών που επιθυμούσαν την διατήρηση της έννοιας της υφαλοκρηπίδας. Φανταστείτε την τραγωδία της Τουρκίας, εάν είχε ακυρωθεί ή υποβαθμισθεί η έννοια της υφαλοκρηπίδας τα τελευταία 38 χρόνια.

  • Η έννοια της Υφαλοκρηπίδας που ισχύει  από το 1945,  διατηρήθηκε και στη νέα Σύμβαση του 1982, παρά την αποδοχή της νέας έννοιας της ΑΟΖ και παρότι η ΑΟΖ των περισσότερων κρατών υπερκαλύπτει την υφαλοκρηπίδα τους.
  • Είναι σημαντικό εδώ να αντιληφθούμε τον λόγο που διατηρήθηκε η υφαλοκρηπίδα στην νέα UNCLOS. Τα περισσότερα μέλη των αντιπροσωπειών ήταν νομικοί που είχαν ασχοληθεί ακαδημαϊκά με το θέμα της υφαλοκρηπίδας και δεν επιθυμούσαν την ακύρωση της. (Δυστυχώς το ίδιο ίσχυε και για την ελληνική αντιπροσωπεία).

Έτσι όταν στην Σύμβαση δημιουργήθηκε η έννοια της ΑΟΖ το Άρθρο 56 αναφέρει ότι η ΑΟΖ περιλαμβάνει «τον βυθό της θάλασσας και του υπεδάφους αυτού.»Άρθρο 56 Δικαιώματα, δικαιοδοσίες και υποχρεώσεις του παράκτιου κράτους στην αποκλειστική οικονομική ζώνη

1.Στην αποκλειστική οικονομική ζώνη το παράκτιο κράτος έχει:

α) κυριαρχικά δικαιώματα που αποσκοπούν στην εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πόρων, ζωντανών ή μη, των υπερκειμένων του βυθού της θάλασσας υδάτων, του βυθού της θάλασσας και του υπεδάφους αυτού, ως επίσης και με άλλες δραστηριότητες για την οικονομική εκμετάλλευση και εξερεύνηση της ζώνης, όπως η παραγωγή ενέργειας από τα ύδατα, τα ρεύματα και τους ανέμους.

Αλλά με αυτό το άρθρο εξαφανιζόταν η υφαλοκρηπίδα.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Δίκαιο της Θάλασσας: τα νησιά δικαιούνται χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ.

19 Ιανουαρίου, 2020 1 Σχολιο

Παρουσιάζουμε το άρθρο 121 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας. Πρόκειται για αυτούσιο το 8ο τμήμα της Σύμβασης και αναφέρεται στο καθεστώς των νησιών. Δεν έχει κανένα άλλο άρθρο ή παράγραφο το εν λόγω τμήμα. Μόνο ένα άρθρο και τρεις παραγράφους.

Λέει ρητά και κατηγορηματικά ότι όλα τα νησιά που μπορούν να φιλοξενήσουν είτε ανθρώπινη κατοικία, είτε οικονομική ζωή, δικαιούνται χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα και αποκλειστική οικονομική ζώνη. Δεν αφήνει καμία αμφιβολία.

PART VIII
REGIME OF ISLANDS
Article 121
Regime of islands
1. An island is a naturally formed area of land, surrounded by water, which is above water at high tide.
2. Except as provided for in paragraph 3, the territorial sea, the contiguous zone, the exclusive economic zone and the continental shelf of an island are determined in accordance with the provisions of this Convention applicable to other land territory.
3. Rocks which cannot sustain human habitation or economic life of their own shall have no exclusive economic zone or continental shelf.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

«Η αλήθεια θα σας απελευθερώσει»

19 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Χριστούγεννα του 1979, πριν ακριβώς σαράντα χρόνια, άφησε την τελευταία του πνοή ο Ρούντι Ντούτσκε, ο «θρυλικός ηγέτης» της γερμανικής φοιτητικής εξέγερσης του ΄68. Ο πρόωρος θάνατός του ήταν το οδυνηρό επακόλουθο της απόπειρας δολοφονίας εναντίον του έντεκα χρόνια πριν.
Παρά τα χρόνια που πέρασαν, για εκείνους που περιφέρονται ακόμα στους νεφελώδεις τόπους της σεχταριστικής Αριστεράς (και όχι μόνο), ο Ρούντι Ντούτσκε εξακολουθεί ν΄ απολαμβάνει τους πιο αντιφατικούς χαρακτηρισμούς-προβολές που μπορούν να αποδοθούν σ΄ έναν «μύθο» ο οποίος ταρακούνησε με ειρηνικό τρόπο όσο κανείς άλλος την μεταπολεμική γερμανική καθεστηκυία τάξη: «μικρός σταλινιστής», «μαοϊκός», «εθνοεπαναστάτης», «θερμοκέφαλος προτεστάντης», «αντικομουνιστής», «λενινιστής», «τροτσκιστής», «αριστερός εθνικιστής», «αυτόνομος», «αυταρχική μεταμόρφωση εθνικιστή», «ζωηρός και χαρούμενος μαρξιστής», «αντεπαναστάτης», «χριστιανός» …..
Η απάντηση του Ντούτσκε σε αυτόν τον ορυμαγδό βασίζονταν, ενόσω ακόμα ζούσε, όντως σε μια η «βιβλική επαγγελία» που αποτελούσε και τη βάση της σκέψης του: «η αλήθεια θα σας απελευθερώσει». Για τον Ντούτσκε «η συγκεκριμένη ιστορική αλήθεια» και η αποϊδεολογικοποιημένη γνώση της ήταν «καθήκον και βασική προϋπόθεση για τη σοσιαλιστική θέση». Γι’ αυτό και ομολογούσε πως ο ίδιος δεν «έγινε σοσιαλιστής για να υπερασπίζεται το άδικο και το ψέμα» και ότι η καταστροφή της Δρέσδης από τους συμμάχους, λίγο πριν λήξη ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος, ή τα σταλινικά Γκουλάκ είναι το ίδιο κατακριτέα με τον βομβαρδισμό του Βιετνάμ από τους Αμερικανούς ή την σφαγή των Καλαβρύτων από τους Ναζί.
Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι όντως η τίμια επαναστατικότητα του Ντούτσκε ήταν συνυφασμένη με την χριστιανική του πίστη. Σύμφωνα με τον πιο στενό συνοδοιπόρο του, τον Μπερντ Ράμπελ, για τον Ντούτσκε «η χριστιανική συνείδηση ήταν ο θεμέλιος λίθος της ελεύθερης σκέψης, που στην φιλοσοφία του διαφωτισμού, όπως και στον Μαρξισμό, είχε απολέσει τα ριζοσπαστικά ερωτήματα επειδή ήταν “λογικά”, πολιτικά και συστηματικά συνδεδεμένη στην “αντίληψη” και την “νομιμοποίηση” υφιστάμενης εξουσίας».
Έχοντας ως αποκλειστικό οδηγό την αλήθεια, που μόνο σε αυτήν αισθάνονταν υποχρεωμένος, ο Ρούντι Ντούτσκε απαιτούσε από την (γερμανική) Αριστερά «να αφήσει τα ψέματα και τις μισές αλήθειες στην αντεπανάσταση και να δει στην συγκεκριμένη αλήθεια την πολιτική δυνατότητα ν΄ αποκτήσει την μέγιστη δυνατή υποστήριξη των μαζών» και μαζί της να βρει ένα δικό της «τίμιο βηματισμό». Γεγονός που και σήμερα παραμένει ζητούμενο για την Αριστερά, αν δει κανείς τη στάση της π.χ. στο μεταναστευτικό ζήτημα. Μια Αριστερά που αποπροσανατολισμένη κι εκτός πραγματικότητας αδυνατεί «να σταθεί στα πόδια της», πόσο μάλλον να καταλάβει τον Ρούντι Ντούτσκε.
Πηγή: «40. TODESTAG VON RUDI DUTSCHKE. „Der strengste Seitenscheitel seit 1945“, “CICERO”, 24-12-2019.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Λίβυος ναύαρχος: Αν δεν νικήσουμε τον Ερντογάν θα πεθάνουμε – Είναι κανίβαλος

18 Ιανουαρίου, 2020 1 Σχολιο

Την βεβαιότητα πως οι δυνάμεις του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ τελικώς θα επικρατήσουν, εξέφρασε την Παρασκευή ο αρχηγός του Λιβυκού Στόλου, Φαράζ αλ Μαχντάουι, λίγα εικοσιτετράωρα πριν από την κρίσιμη Διάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη.

«Ή θα νικήσουμε η θα πεθάνουμε» ανέφερε χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του στο «Κανάλι Ένα» ο Λίβυος ναύαρχος, υποστηρίζοντας παράλληλα πως ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός βρίσκεται «σχεδόν μέσα στην Τρίπολη».


«Αν δεν νικήσουμε τον ISIS και τον Ερντογάν θα πεθάνουμε. Ο Χάφταρ μου επαναλαμβάνει συνεχώς, η Λιβύη για τους Λίβυους. Κι αυτό το λέει γιατί είναι αισιόδοξος. Είμαστε σχεδόν μέσα στην Τρίπολη. Είναι το ίδιο σαν να σας λέω ότι η Τρίπολη είναι στα χέρια μας» δήλωσε χαρακτηριστικά ο Μαχντάουι.

Ο Λίβυος ναύαρχος επιτέθηκε κατά του Τούρκου προέδρου χαρακτηρίζοντάς τον «κανίβαλο».

«Κοιτάξτε, ο Ερντογάν είναι ένας κανίβαλος! Θέλει να βάλει πόδι σε όλον τον κόσμο. Τώρα θέλει να απλωθεί βάζοντας φωτιά στη Μέση Ανατολή!» ανέφερε και πρόσθεσε: «Ξέρουμε τα χώματα μας. Για αυτό θα νικήσουμε τους Τούρκους».

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: