Ιστορικά

Το ηθικό των Ελλήνων, η εθνική αυτοπεποίθηση, η ΑΟΖ και οι Κούρδοι

Posted on Updated on

Την ημέρα που η Τουρκία θα αποφασίσει να τεντώσει το σχοινί σε Κύπρο και Αιγαίο, την ίδια μέρα θα χάσει το 25% του εδάφους της!

Του Σάββα Καλεντερίδη
Τις τελευταίες ημέρες ορισμένα ΜΜΕ, παρουσιάζουν -θέλουμε να ελπίζουμε από άγνοια- τις προκλήσεις της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά και τις «βόλτες» τουρκικών πολεμικών πλοίων στη θάλασσα του Αιγαίου με έναν τρόπο που πλήττεται το ήδη καταρρακωμένο ηθικό του ελλληνικού λαού σε Κύπρο και Ελλάδα.
Να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Οι παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου, βόλτες των τουρκικών κορβετών και φρεγατών στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου και οι αβλαβείς διελεύσεις στις Κυκλάδες και ορισμένες φορές ακόμα και στα ανοικτά των ακτών της Αττικής, είναι ένα ζήτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει.
Ιδιαίτερα δε η παρουσία τουρκικών πολεμικών σκαφών στα ελληνικά χωρικά ύδατα, θα πρέπει ούτως ή άλλως να αντιμετωπίζεται με τους τρόπους που προβλέπονται από τα επιχειρησιακά σχέδια των ένδοξων Ενόπλων μας Δυνάμεων, πάντα μέσα στα πλαίσια που ορίζει το διεθνές δίκαιο.
Όσον αφορά στην ποροκλητική παρουσία του ερευνητικού σκάφους «Μπαρμπαρός» στην κυπριακή ΑΟΖ, τη συνοδεία πολεμικών σκαφών, αυτή θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με γνώμονα το εθνικό συμφέρον αλλά και τα στρατηγικά συμφέροντα της Κύπρου.
Θα το επαναλάβουμε. Το «παιχνίδι» στην περιοχή της Αν. Μεσογείου παίζεται στο γήπεδο του διεθνούς δικαίου, της πολιτικής, της διπλωματίας, των διεθνών σχέσεων και των συμφωνιών με χώρες και ενεργειακές εταιρείες.
Στο γήπεδο αυτό η Κύπρος, η Κυπριακή Δημοκρατία ως κυρίαρχο κράτος, είναι εξαιρετικά ισχυρή, ενώ από την άλλη πλευρά η Τουρκία απολύτως ανίσχυρη.
Να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες μας ότι η Τουρκία αποπειράθηκε αλεπάλληλες φορές να ανατρέψει τα δεδομένα στο γήπεδο αυτό. Έκανε διαβήματα σε Αίγυπτο, Ισραήλ και Λίβανο να ακυρώσουν τις συμφωνίες οριοθέτησης της ΑΟΖ, έκανε αλεπάλληλα διαβήματα σε ΗΠΑ, Ισραήλ, Ιταλία, Γαλλία και Κορέα να αποτρέψουν τις ενεργειακές εταιρείες να υπογράψουν συμφωνίες με την Κυπριακή Δημοκρατία, κίνησε γη και ουρανό για να πείσει την NobleEnergy, την Delek, την TOTALτην KOGAZκαι την ENIνα μην υπογράψουν συμφωνίες, να μην στείλουν ερευνητικά σκάφη και να μην στήσουν εξέδρες στην κυπριακή ΑΟΖ.
Ιδιαίτερα όσον αφορά το Οικόπεδο 12 και την εξέδρα άντλησης της NobleEnergy – Delek, η Άγκυρα έκανε προειδοποιητικές δηλώσεις ότι θα αντιδράσει κάνοντας χρήση στρατιωτικής βίας, σε περίπτωση εγκατάστασής της εκεί.
Η εξέδρα εγκαταστάθηκε και βρικσόμαστε στα τελευταία στάδια πριν την έναρξη της εξόρυξης του φυσικού αερίου.
Τις ημέρες που το ερευνητικό σκάφος-πλατφόρμα Saipem 10000 του κονσόρτσιουμ ENI- KOGAZέπλεε προς το Οικόπεδο 9, όπου εγκαταστάθηκε για να εκτελέσει τις διερευνητικές γεωτρήσεις, η Τουρκία έστειλε στην ευρύτερη περιοχή το δικό της ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός», συνοδευόμενο από δυο φρεγάτες, με σκοπό να εκφοβίσει τους Ιταλούς και τους Κορεάτες και να εκτρέψει με τον τρόπο αυτό το χρονοδιάγραμμα εκμετάλλευσης των ενεργειακών αποθεμάτων αλλά και των ρου των εξελίξεων, όπως αυτές έχουν προδιαγραφεί από τις προαναφερθείσες ενέργειες της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Με άλλα λόγια, η Τουρκία, που δεν έχει κανένα απολύτως έρεισμα στο γήπεδο του Διεθνούς Δικαίου, της διπλωματίας, της πολιτικής, των διεθνών σχέσεων και συμφωνιών και των ενεργειακών συμφωνιών, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα άλλο γήπεδο, όπου οι εξελίξεις θα προδιαγράφονται από την στρατιωτική ισχύ και την επιβολή.
Εκεί θέλει να μας εφελκύσει την Κύπρο και την Ελλάδα και στο ζήτημα αυτό θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Γιατί μόνο ένας τρελλός ή ένας προδότης θα εγκατέλειπε το γήπεδο που είναι ισχυρός, για να περάσει σε ένα γήπεδο όπου ο αντίπαλος έχει πολλές πιθανότητες να πετύχει τον στόχο του.
Εννοούμε ότι δεν θα πρέπει να διολισθήσουμε στην πολιτική των κανονιοφόρων και φυσικά δεν ενοούμε ότι θα νικήσει σε έναν ενδεχόμενο ελληνοτουρκικό πόλεμο, ο οποίος εκτιμούμε ότι είναι εξαιρετικά απίθανο να συμβεί.
Αλλά και να συμβεί, η Τουρκία δεν θα χάσει μόνο στο πεδίο της μάχης και του ελληνοτουρκικού μετώπου, όπου η Ελλάδα έχει στρατηγικά πλεονεκτήματα, όπως ισχυρότατη αντιαεροπορική άμυνα, S-300, PATRIOT, TORM-1, OSA, ισχυρή πολεμική αεροπορίαμε αεροσκάφη τουλάχιστον ισάξια των τουρκικών και πυραύλους SCALP, υποβρύχια τ. 214, που είναι ίσως τα καλύτερα του κόσμου (ας όψονται εκείνοι οι τουλάχιστον ανόητοι που καθυστέρησαν την παραλαβή τους), επιθετικά ελικόπτερα ΑΗ-64 Απάτσι και πόσα άλλα…
Θα χάσει αυτομάτως τουλάχιστον το ένα τέταρτο του εδάφους της και η τουρκική κυβέρνηση το γνωρίζει πολύ καλά αυτό. Άλλωστε, η Κομπάνι φωτίζει το δρόμο στους Κούρδους, μην το ξεχνάμε αυτό!
Για όλους τους παραπάνω λόγους, στρατηγική ψυχραιμία, ελληνική ευστροφία, εθνική αυτοπεποίθηση και ψηλά το κεφάλι Έλληνες.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “κυριακάτικη δημοκρατία

 aienaristeyein

Advertisements

Noam Chomski : «Ενα βήμα πριν τον πυρηνικό πόλεμο η Υφήλιος !»

Posted on Updated on

Noam Chomski : «Ενα βήμα πριν τον πυρηνικό πόλεμο η Υφήλιος !»Μιλώντας στο ρωσικό δίκτυο Russia Today ο σπουδαίος καθηγητής που έχει πυροδοτήσει σειρά αντιδράσεων με τα ανατρεπτικά σχόλιά του για τον ρόλο των ΗΠΑ, αλλά και εκείνον του Ισραήλ σχετικά με την πρόσφατη στρατιωτική επιχείρηση στη Λωρίδα της Γάζας, προειδοποιεί ότι τα χειρότερα ακόμα δεν έχουν έρθει.
Τη στιγμή που επικρατεί αναβρασμός σχεδόν σε όλες τις γωνιές του πλανήτη, ενώ η κρίση στη Μέση Ανατολή προκαλεί πανικό στη Δύση και την ώρα που οι σχέσεις ΗΠΑ και Ρωσίας παραμένουν τεταμένες, δυσοίωνες είναι οι προβλέψεις για το μέλλον του Αμερικανού φιλοσόφου, πολιτικού ακτιβιστή και καθηγητή, Νόαμ Τσόμσκι.
Σύμφωνα με τον ίδιο η κατάσταση που επικρατεί τον τελευταίο καιρό ενδέχεται να οδηγήσει σε έναν πυρηνικό πόλεμο.
Που αποδίδει τους ισχυρισμούς του; Στο γεγονός ότι το ΝΑΤΟ διευρύνεται τα σύνορά του μέχρι τις παρυφές της Ρωσίας με μοναδικό σκοπό την ανάληψη του ελέγχου των παγκοσμίων ενεργειακών συστημάτων και όχι, όπως τονίζει, τη διατήρηση της διακυβερνητικής στρατιωτικής ισορροπίας, αλλά τον έλεγχο ολόκληρου του κόσμου.
«Το χειρότερο σενάριο θα ήταν ένας πυρηνικός πόλεμος, ο οποίος θα ήταν τραγικός. Και τα δύο κράτη που θα τον πυροδοτήσουν θα εξαφανιστούν από τις συνέπειες. Αυτό είναι το χειρότερο σενάριο. Και έχει φτάσει στο σημείο να πραγματοποιηθεί αρκετές φορές κατά το παρελθόν. Και θα μπορούσε να συμβεί και πάλι, αλλά όχι εσκεμμένα, αλλά από τυχαίες αλληλεπιδράσεις που λαμβάνουν χώρα – οι οποίες έχουν σχεδόν συμβεί», δήλωσε ο Τσόμσκι στην εκπομπή Sophie&Co και στην παρουσιάστρια, Σόφι Σεβαρντνάτζε, εγγονή του πρώην προέδρου της Γεωργίας, Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε.
Όπως επισημαίνει, η προσπάθεια απομόνωσης της Ρωσίας μέσω κυρώσεων ωθεί το Κρεμλίνο να ενισχύει τις σχέσεις του με την Κίνα και όπως προβλέπει ο Αμερικανός φιλόσοφος κάτι τέτοιο θα μπορούσε να αποδυναμώσει την κυριαρχία των ΗΠΑ στο μέλλον.
Όσο για την κρίση στη Μέση Ανατολή και την προέλαση των τζιχαντιστών σε Ιράκ και Συρία, ο Τσόμσκι επισήμανε πως για τη δημιουργία των εξτρεμιστών του Ισλαμικού Κράτους ευθύνη φέρουν οι ΗΠΑ και οι πράξεις τους, κυρίως η εισβολή τους στο Ιράκ.
«Αυτό που συνέβη είναι ότι οι ΗΠΑ ουσιαστικά έπληξαν το Ιράκ με ένα είδος βαριοπούλας που οδήγησε στη δημιουργία μίας κυβερνητικής δομής με θρησκευτικό χαρακτήρα. Επομένως, προκλήθηκαν συγκρούσεις θρησκευτικού χαρακτήρα, που δεν είχαν σημειωθεί παλαιότερα.
Έκτοτε, αυτό διευρύνθηκε και τώρα διαλύει όλη την περιοχή», εξήγησε ο Τσόμσκι και επισήμανε πως για να επιλύσουν την κατάσταση οι ΗΠΑ αποφάσισαν να δράσουν και πάλι αγνοώντας, όπως είπε τη διεθνή νομοθεσία και χτίζοντας ένα συνασπισμό κατά του ΙΚ, το οποίο «εκτός του ότι είναι παράνομος δεν έχει και κανένα νόημα»

 hellasforce.

Η ηλιθιότητα ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία στην πολιτική

Posted on Updated on

 (γράφει ο Χρήστος Ιακώβου, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών)

 από e-mail

Διαβάστε πιο κάτω ένα εξαιρετικότατο άρθρο του φίλου του Χρίστου Ιακώβου. Διαβάστε το με υπομονή μέχρι τέλους θα αντλήσετε χρήσιμα και επίκαιρα διδάγματα. Επιστήμονες και πολιτικοί αναλυτές σαν τον Χρίστο Ιακώβου είναι δυσεύρετοι όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και σ’ όλη την υφήλιο αλλά δυστυχώς οι πολιτικοί μας δεν εκμεταλλεύονται την γνώση τους για το καλό της Κύπρου μας. Οι επιστήμονες είναι το φως και οι πολιτικοί το σκοτάδι, ε λοιπόν στο σκοτάδι πάντα επιλέγουν να ενεργούν οι πολιτικοί όπως και ο υπόκοσμος γιατί μέσα στο σκοτάδι νοιώθουν πιο ασφαλείς για να παρανομούν και να καταστρέφουν ενσυνείδητα τον τόπο του.

Όμηρος Αλεξάνδρου

Η ηλιθιότητα ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία στην πολιτική

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Το 1949 ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ, Ρόμπερτ Μέρτον, στο βιβλίο του «Κοινωνική Θεωρία και Κοινωνική Διάρθρωση» πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο «αυτοεκληρούμενη προφητεία» (self-fullfilling prophecy), η οποία έχει πολλές εφαρμογές στην καθημερινή μας ζωή και, ιδιαιτέρως, στην πολιτική. Ο όρος αυτός έμελλε να καταστεί ένα σημαντικό εργαλείο ερμηνείας στην κοινωνική και πολιτική θεωρία. Ο Μέρτον προσδιορίζει την αυτοεκπληρούμενη προφητεία ως μία διαδικασία κατά την οποία μία πεποίθηση ή μία προσδοκία, είτε ορθή είτε λανθασμένη, επηρεάζει το αποτέλεσμα μίας κατάστασης ή τον τρόπο με τον οποίο ένα άτομο ή μία ομάδα θα συμπεριφερθεί. Το φαινόμενο δηλαδή της απόλυτης διασύνδεσης της πίστης με τη συμπεριφορά, το οποίο αρχικώς ξεκινά ως εσφαλμένος προσδιορισμός μίας κατάστασης που προκαλεί μία νέα συμπεριφορά, η οποία με τη σειρά της κάνει την αρχική εσφαλμένη αντίληψη να γίνεται πραγματικότητα. Αυτή η αληθοφανής εγκυρότητα της αυτεκπληρούμενης προφητείας διαιωνίζει την κυριαρχία του λάθους. Έτσι ο προφήτης θα εξηγήσει τα γεγονότα ως απόδειξη ότι ήταν εξ αρχής απολύτως ορθός.

Όπως ευστόχως διετύπωσε ο αμερικανός κοινωνιολόγος Γουίλλιαμ Τόμας, σχολιάζοντας τον ορισμό του Μέρτον: «Όταν οι άνθρωποι θεωρούν ορισμένες καταστάσεις σαν πραγματικές, αυτές είναι πραγματικές στις επιπτώσεις τους». Συνεπώς, η συμπεριφορά των ανθρώπων πολλάκις καθορίζεται από την αντίληψη που διαμορφώνουν με τις επιθυμίες ή τις προσδοκίες τους για μία κατάσταση, έστω και αν αυτή η κατάσταση είναι ανύπαρκτη ή διαστρεβλωμένη.

Στο πεδίο της πολιτικής η πιο χαρακτηριστική δράση της αυτοεκπληρούμενης προφητείας ξεκινά από την αρχή, σύμφωνα με την οποία οι πολιτικές προσδοκίες των κομματικών εσμών- οι οποίες στηρίζονται περισσότερο σε προκατασκευασμένες κομματικές πεποιθήσεις παρά σε προσωπικές αντιλήψεις, ως προϊόντα αξιολογικής κρίσης – οδηγεί τους κομματικώς εζομένους να συμπεριφέρονται κατά τρόπο που κάνει τους άλλους να επιβεβαιώνουν τις προσδοκίες αυτές ή, σε άλλες περιπτώσεις, τα κομματόσκυλλα θεωρούν ότι οι προσδοκίες που έχουν για το κόμμα τους ή για τα άλλα κόμματα επιβεβαιώνονται μονίμως. Έτσι προκύπτουν οι δογματισμοί και οι πολιτικές προσωπολατρίες που καταλήγουν εσαεί στο φαινόμενο του προσφιλούς τους διανοητικού αθλήματος, δηλαδή της πολιτικής αυτοϊκανοποίησης. Γι’ αυτό και ανακυκλώνεται η ηλιθιότητα στην πολιτική, ήτοι η διαρκής και μόνιμη επανάληψη λαθών, όσον αυτονόητα κι αν είναι για τους άλλους που ευδιακρίτως τα εντοπίζουν.

Ο δικός μου πολιτικός ή το δικό μου κόμμα είναι πάντα ορθοί, άρα ό,τι κάνουν, εκ των προτέρων είναι αναμενόμενο να είναι θετικό ενώ οι πολιτικοί πέραν του κομματικού μου χώρου είναι πάντα λανθασμένοι, συνεπώς εκ προοιμίου μονίμως απορριπτέοι, όχι μόνο ως μη εκλόγιμοι αλλά και ως μη εκλέξιμοι. Επειδή η λογική αυτή αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία δημιουργούνται τα στερεότυπα για πολιτικά κόμματα και πρόσωπα, συνεπώς και η λογική μέσω της οποίας καλλιεργείται σε μεγάλο βαθμό η πολιτική ανεντιμότητα, αφού μέρος του μηχανισμού απόρριψης των διαφωνούντων είναι η συκοφαντία και η οργανωμένη δολοφονία χαρακτήρων.

Για χρόνια προσπαθούσα να κατανοήσω το μηχανισμό παραγωγής του φαινομένου της ηλιθιότητας στην πολιτική, η οποία κατά την γνώμη μου, εντοπίζεται αφετηριακώς στην αλληλεπίδραση μεταξύ από τη μια των κομμάτων και των αρχηγών τους και από την άλλη των οπαδών τους, τουτέστιν των κομματόσκυλων. Διέκρινα εμπειρικώς τρία στάδια. Στο πρώτο εξ αυτών τα κόμματα και οι κυνοκέφαλοι κομματάρχες υιοθετούν συγκεκριμένες πεποιθήσεις για τα μαθητευόμενα κομματόσκυλλα, ότι τάχα «αποτελούν φορείς ανώτερης ιδεολογίας, συνεπώς είναι πιο σπουδαίοι από τους άλλους» και τους συμπεριφέρονται σαν να ήταν πραγματικές οι πεποιθήσεις τους. Έπειτα, στο δεύτερο στάδιο, τα εκπαιδευόμενα κομματόσκυλα προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους στις πεποιθήσεις των κομμάτων τους συμπεριφερόμενα εσωκομματικώς ως άβουλα αμνοερίφια και εξωκομματικώς ως περιφερόμενοι λύκοι, δηλαδή πιστεύουν αυτά που τους εμφυτεύουν στον εγκέφαλο. Τέλος, στο τελευταίο στάδιο, οι κομματάρχες συμπεραίνουν πως η συμπεριφορά των εκπαιδευόμενων κομματόσκυλλων, επιβεβαιώνει τις αρχικές πεποιθήσεις τους. Έτσι δημιουργείται μία αλληλεπίδραση εντός της οποίας το κόμμα και ο ηγέτης επιβεβαιώνουν τα κομματόσκυλλα και τανάπαλιν. Με αυτό τον τρόπο οι μαθητευόμενοι περνούν τις εξετάσεις.γίνονται δηλαδή κομματοκύνες με δίπλωμα. Γαλουχούνται από τα πρώτα κιόλας βήματα στην πολιτική στο «φόβο του κόμματος» και μέσα σε αυτό το πλαίσιο τίποτα δεν τους τρομάζει περισσότερο από την πιθανότητα να απορριφθούν από το κόμμα και τον αρχηγό ή να διαψεύσουν το κόμμα και τον αρχηγό.

Έτσι δημιουργείται ένα πλαίσιο εντός του οποίου ο κομματάρχης, ο οποίος στη συγκεκριμένη περίπτωση λειτουργεί ως προφήτης, θα παραθέσει τα γεγονότα ως απόδειξη του ότι ήταν ορθός από την αρχή. Όταν είναι αναγκασμένος να παραδεχθεί δημοσίως λάθη που έκανε, αυτά τα αποδίδει στις πιέσεις των αντιπάλων ή ότι τάχα τα κληρονόμησε από τους προηγηθέντες στην εξουσία. Τα δε κομματόσκυλλα οφείλουν να αποδέχονται ασυζητητί αυτή την ερμηνεία και να λειτουργούν ως βαποράκια μεταφοράς της προς τα έξω. Κατά συνέπειαν, όσο και αν προσπαθήσει κάποιος ανεξάρτητος να επιχειρηματολογήσει μαζί τους θα προσκρούει μονίμως στην ηλιθιότητα τους, η οποία είναι δεδομένη εκ της θέσεως ότι οι πολίτες πρέπει να συμμορφώνονται, επαληθεύοντας τις πεποιθήσεις και τις προσδοκίες που έχουν τα κομματόσκυλλα για την πολιτική. Ούτως ευδοκιμεί στον ελληνισμό των φαινόμενο των κομματικών ρουφιάνων, των κομματικών χαφιέδων, των κομματικών σφουγγοκωλάριων και των κομματικών λακέδων.

Αυτό που όλοι αυτοί πραγματικώς φοβούνται είναι μήπως συμβεί κάτι βαθιά και οριζόντια ανατρεπτικό που θα συμβάλλει ώστε να αλλάξει η κεκτημένη προσωπική και συλλογική αίσθηση της δύναμης που τους δίδει το κόμμα τους, πάνω στην οποία μεθοδικώς στηρίζουν την ασφάλεια της πολιτικής τους ύπαρξης. Το χειρότερο που μπορεί να τους συμβεί είναι να τους κατευθύνεις είτε σε συζήτηση είτε σε πράξη σε πλαίσιο που δεν διαθέτουν τα αντιληπτικά και ερμηνευτικά σχήματα οπότε εκεί θα δουν τον αυτό τους παραμορφωμένο, γιατί πλέον η προφητεία δεν αυτοεκπληρούται. Είναι βεβαίως επικίνδυνο πάντοτε να βάζεις ένα ηλίθιο έναντι του εσόπτρου, διότι όλοι αυτοί οι ηλίθιοι που βιώνουν την αντικειμενική ισχύ της αυτοεκπληρούμενης προφητείας ευχαριστούνται να μιλούν με ύφος σεσαλαγμένο οίησης, να παριστάνουν τους σοφούς, να δίδουν συμβουλές αλλά δεν έχουν καμία διάθεση να εφαρμόζουν όσα διατείνονται και ούτε να πειραματίζονται με τους εαυτούς τους.  Άνθρωποι που βιώνουν το «Εγώ» τους ως μια οντότητα με ελλείμματα, η οποία πασχίζει να αυτοδικαιώνεται όταν βρεθεί ενώπιον πολιτικών διλημμάτων που η λύση τους απαιτεί πολιτική σκέψη. Άνθρωποι που όταν βρεθούν σε κάποια στιγμή της ζωής τους σε πολιτειακό αξίωμα δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να διαχειριστούν με επιτυχία το πλήθος των απαιτήσεων και των προκλήσεων της πολιτικής, λαμβάνοντας αποφάσεις που δυστυχώς προκαλούν κόστος σε πλήθος ανθρώπων αλλά οι ίδιοι αισθάνονται εσαεί δικαιωμένοι.

Μου προκαλεί το γέλωτα κάθε φορά που ακούω διάφορα κομματόσκυλλα, όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση να απαιτούν καθολικώς διαμαρτυρόμενοι ελευθερία έκφρασης. Και διερωτώμαι γιατί τη ζητούν και τι να την κάνουν, αφού πρωτίστως δεν έχουν ελευθερία σκέψης. Η μοναδική δικαιολογία που μπορεί να υπάρξει για την απαίτηση της είναι για να έχει συνέχεια η ηλιθιότητά τους.

Γι’ αυτό είναι σημαντικό, όταν ο πολίτης, που κινείται στο πεδίο της πολιτικής, να αισθάνεται απολύτως ελεύθερος για να είναι απολύτως υπεύθυνος στις επιλογές του. Για να είναι όμως απολύτως ελεύθερος θα πρέπει να είναι ό,τι πιστεύει ο ίδιος και όχι ότι πιστεύουν το κόμμα και ο κομματάρχης του γι’ αυτόν.

http://sociologyalert.blogspot.co.uk/2014/11/blog-post_43.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+Sociologyalert+%28sociologyalert%29

Το «Κύκλωμα της αρχαιοκαπηλίας» στην Αμφίπολη

Posted on Updated on

«To Βήμα» αποκαλύπτει νέα στοιχεία για το «κύκλωμα της αρχαιοκαπηλίας» στην Αμφίπολη για το οποίοεξετάζεται αν μπορεί να έχει οποιαδήποτε σχέση με παράνομες ανασκαφές στον τεράστιο τύμβο που ερευνούν τις τελευταίες εβδομάδες οι αρχαιολόγοι.

Με δυναμίτη αλλά και με… σούβλες έχουν καταστρέψει και κλέψει αρχαιότητες στην Αμφίπολη δεκάδες αρχαιοκάπηλοι.

Κυρίαρχο ρόλο στα κυκλώματα φέρεται να είχε…
 τη δεκαετία του ’80 ο πρόεδρος της Κοινότητας Αμφίπολης, ο οποίος εθεωρείτο οργανωτής λαθρανασκαφών στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, όπως και «σύνδεσμος» με κυκλώματα συλλεκτών στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη αλλά και στις ΗΠΑ. Μάλιστα, σύμφωνα με αναφορές, οι εν λόγω αρχαιοκάπηλοι διατηρούσαν επαφές με πρώην ανώτατο αξιωματικό της ΕΛ.ΑΣ. στη Θεσσαλονίκη ο οποίος είχε στενούς δεσμούς με σημαντικά πολιτικά πρόσωπα.
Επιπλέον το ίδιο κύκλωμα με βάση την Αμφίπολη φέρεται να οργάνωνε «αρχαιοκαπηλικά ταξίδια» στην Αλβανία, στα Σκόπια, ως και στην Τουρκία και στη Συρία, όπου προχωρούσαν σε εκτεταμένες λαθρανασκαφές….
Όπως προκύπτει λοιπόν από στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ. αλλά και από σειρά άλλων πληροφοριών, στον αρχαιολογικό χώρο της Αμφίπολης και γύρω από τον τύμβο Καστά δρούσε ίσως το πιο οργανωμένο κύκλωμα αρχαιοκαπήλων στη Βόρεια Ελλάδα με πρωταγωνιστή έναν γεωργό, που απεβίωσε προ μερικών ετών και ο οποίος διετέλεσε και πρόεδρος της Κοινότητας Αμφίπολης….
Η «αρχαιοκαπηλική» δραστηριότητα στην Αμφίπολη φέρεται να ξεκινά στις 6 Φεβρουαρίου 1958, όταν συνελήφθησαν από την ΕΛ.ΑΣ. δύο κάτοικοι της Αμφίπολης, οι Ι.Χ. και ο Ε.Κ. (αδελφός του προαναφερόμενου κοινοτάρχη), για σύληση αρχαίου τάφου.
Ακολουθούν σειρά περιστατικών όπου κάτοικοι των γύρω περιοχών βρίσκουν – ακόμη και σε απλές γεωργικές εργασίες – και κρατούν για τους εαυτούς τους ή εμπορεύονται σπάνια αρχαία νομίσματα και αγαλματίδια…..
Τον Αύγουστο του 1979 η Γενική Ασφάλεια Θεσσαλονίκης εξάρθρωσε τετραμελή σπείρα αρχαιοκαπήλων με έδρα την Αμφίπολη και συμμετέχοντες από τη Θεσσαλονίκη οι οποίοι μετέφεραν έναν αμφορέα με το αυτοκίνητό τους.
Στην κατοχή των υπόπτων βρέθηκαν ως και 19 «κομμάτια» δυναμίτιδας που είχαν κλαπεί από λιγνιτωρυχείο των Σερρών και είχε διαπιστωθεί ότι χρησιμοποιείτο για το άνοιγμα αρχαίων τάφων στην Αμφίπολη κοντά στον τύμβο Καστά!
Το ίδιο χρονικό διάστημα υπήρξαν πληροφορίες ότι «κυκλώματα» της Αμφίπολης συνεργάζονταν με τον περιώνυμο γερμανό αρχαιοκάπηλο Στέφαν Γκέριγκε, που έδρασε στη χώρα μας την περίοδο 1975-1997. 
Ο Γκέριγκε είχε καταγωγή από την Ινδονησία και ζούσε στο Μόναχο. Ηταν αρχαιολόγος, συγγραφέας και λαθρέμπορος έργων πολιτιστικής κληρονομιάς που συνεργαζόταν με λαθρανασκαφείς – τοποτηρητές σε όλη την Ελλάδα, ενώ στόχευε και μουσεία, μοναστήρια κ.τ.λ.
Τουλάχιστον 20 Ελληνες είχαν κατηγορηθεί ως συνεργοί του Γκέριγκε, ενώ το δίκτυο του – μέσω του οποίου εντόπιζε αρχαία αντικείμενα και τα προωθούσε στο εξωτερικό – υπολογίζεται ότι αριθμούσε πολύ περισσότερα άτομα. Μετά τον θάνατο του Γκέριγκε, το 1997, οι πρώην κατά τόπους συνεργάτες του ανέπτυξαν αυτόνομη αρχαιοκαπηλική δραστηριότητα….
‘Οπως ανέφεραν μιλώντας προς «Το Βήμα» νομικοί από τη Θεσσαλονίκη που είχαν χειρισθεί υποθέσεις αρχαιοκαπηλίας στην Αμφίπολη, «στα κυκλώματα αρχαιοκαπήλων που δρούσαν στην περιοχή αυτή υπήρχε κάλυψη από διεφθαρμένους αστυνομικούς.
Στην Αμφίπολη είχαν έδρα δύο-τρία κυκλώματα που ήταν τα πιο σημαντικά στη Βόρεια Ελλάδα.
Τουλάχιστον 25-30 άτομα από την περιοχή είχαν τεράστια έσοδα από πωλήσεις αρχαίων αντικειμένων, από αναζητήσεις αρχαίων θησαυρών….
Ένας διευθυντής τράπεζας στη Θεσσαλονίκη που απεβίωσε προ δύο ετών θεωρείται, σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ. αλλά και αποκαλύψεις αρχαιοκαπήλων, ένας από τους κύριους οργανωτές της παράνομης αγοραπωλησίας αρχαίων αντικειμένων κοντά στον Τύμβο Καστά στην Αμφίπολη.
Ο διευθυντής κεντρικού υποκαταστήματος, κοντά στην Εγνατία οδό, παρέμεινε επί σειρά ετών ο «αόρατος» άνθρωπος που επισκεπτόταν τακτικά την Αμφίπολη και αγόραζε σημαντικά αρχαία αντικείμενα, τα οποία προέρχονταν από λαθρανασκαφές στην περιοχή, για την προσωπική συλλογή του αλλά και με άγνωστη κατάληξη.
Δικογραφία του 1966Stergios Triantafyllou

 

Θέλουν να εκλεγούν στη Θράκη αποκλειστικά Μουσουλμάνοι βουλευτές.

Posted on Updated on

Του Ανδρέα Αθανασίου

“Ενώ στις κυπριακές θάλασσες συνεχίζεται η εισβολή του «Μπαρμπαρός» και στο Αιγαίο εντείνονται οι διεκδικητικές εφορμήσεις τουρκικών αεροσκαφών, στη Θράκη εγκάθετοι της Αγκυρας μεθοδεύουν την ανάπτυξη αυτονομιστικού κινήματος.

Με πρωταγωνιστές το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή και τους αυτοαποκαλούμενους «τουρκικούς συλλόγους», αναπτύσσονται συντονισμένες κινήσεις που δεν μπορεί ούτε να αγνοούνται ούτε να υποτιμούνται. Συντελείται, ήδη,

με την αρωγή τουρκικών τραπεζών μεταβίβαση μεγάλων εκτάσεων γης από το χριστιανικό στο μουσουλμανικό πληθυσμό. Προετοιμάζεται, για το πρώτο εξάμηνο του χρόνου, σύναξη στην Κομοτηνή των αυτονομιστικών κινημάτων της Ευρώπης. Και μεθοδεύεται, εν όψει των επόμενων εθνικών εκλογών, μαζική μεταφορά από τη γείτονα μουσουλμάνων με ελληνική ιθαγένεια, προκειμένου να στείλει η Θράκη αποκλειστικά και μόνο μουσουλμάνους βουλευτές στη Βουλή των Ελλήνων.

Ολα αυτά σηματοδοτούν μια συντονισμένη απόπειρα που στόχο έχει το πέρασμα της τουρκικής πολιτικής από την έγερση μειονοτικού ζητήματος στην υποκίνηση αυτονομιστικού κινήματος. Αποτελούν κρίσιμο σταθμό ενός μακροχρόνιου σχεδιασμού και στηρίζονται σε δραματικές παραβιάσεις της Συνθήκης της Λοζάνης σχετικά με τις εκατέρωθεν μειονότητες, που υποτίμησε και ανέχτηκε για πολλές δεκαετίες η ελληνική πολιτεία. Ιδίως, μάλιστα, στην παραβίαση της Αρχής της Αμοιβαιότητας και την ανατροπή της πληθυσμιακής ισορροπίας που επέβαλε η Συνθήκη ανάμεσα στους μουσουλμάνους της Θράκης από τη μια και τους Ελληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου και της Τενέδου από την άλλη. Αλλά και στην παραβίαση των δικαιωμάτων των Πομάκων και των Αθίγγανων από τους τουρκογενείς και το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής.

Ενώ ποτέ δεν εφαρμόστηκε το ειδικό μειονοτικό καθεστώς που προβλεπόταν στο άρθρο 14 της Συνθήκης για την Ιμβρο και την Τένεδο, ενώ κατασχέθηκαν βακούφια και ελληνικές περιουσίες στην Κωνσταντινούπολη, ενώ περιορίστηκε η δραστηριότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ενώ έκλεισαν σχολεία, καταστράφηκαν εκκλησίες και βεβηλώθηκαν μνημεία και νεκροταφεία, ενώ εκδιώχθηκαν από τη γείτονα πάνω από 100.000 Ελληνες και δεν απέμεναν παρά μόνο δυο-τρεις χιλιάδες γέροντες, εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ο πληθυσμός των μουσουλμανικών μειονοτήτων στη Θράκη αυξήθηκε στις 120.000, ακμάζει και εκπροσωπείται στη Βουλή των Ελλήνων. Και έτσι η προβλεπόμενη από τη Συνθήκη ισορροπία ανατράπηκε δραματικά εις βάρος του Ελληνισμού.

Η δεύτερη παραβίαση αφορά στην απόπειρα «τουρκοποίησης» των μουσουλμανικών μειονοτήτων της Δυτικής Θράκης. Πρώτ’ απ’ όλα, η Συνθήκη της Λοζάνης μιλά αφ’ ενός για Ελληνες στην Κωνσταντινούπολη, την Ιμβρο και την Τένεδο και αφ’ ετέρου για μουσουλμάνους στην Ελλάδα. Στον ελληνικό μάλιστα αντίτυπό της, χρησιμοποιεί πληθυντικό -μιλά για «μουσουλμανικές» μειονότητες-, επισημαίνοντας έτσι την ύπαρξη στη Θράκη διαφορετικών και περισσότερων της μιας μουσουλμανικών μειονοτήτων. Παρ’ όλα αυτά, η τουρκική πολιτική επιχειρεί, εδώ και χρόνια, να ενοποιήσει και να «τουρκοποιήσει» όλες τις θρησκευτικές μειονότητες, Και αυτό συνιστά ευθεία παραβίαση όχι μόνο της Συνθήκης, αλλά και των ευρωπαϊκών κανόνων για την προστασία των ιδιαίτερων πολιτισμικών, γλωσσικών και εθνοτικών μειονοτήτων.

Εάν λοιπόν, υπάρχει ανάμεσα στις δύο χώρες ένα ζήτημα μειονοτήτων, αυτό αφορά στην ανατροπή της πληθυσμιακής αναλογίας μεταξύ των Ελλήνων της Τουρκίας και των μουσουλμάνων της Ελλάδας. Και εάν το ελληνικό κράτος αποδείχθηκε ανεπαρκές στην προστασία των μειονοτικών δικαιωμάτων, αυτό αφορά στην καταπίεση των δικαιωμάτων των Πομάκων και των Αθίγγανων από τους αυτοαποκαλούμενους «Τούρκους». Αφορά στην καταπίεση μειονοτήτων από άλλη μειονότητα και από όργανα άλλης χώρας. Και αυτό είναι πράγματι πολύ σοβαρό.

Απέναντι σε όλα αυτά, είναι επιτακτική ανάγκη να διδαχτούμε από το έγκλημα που διαπράχθηκε στην Κύπρο. Ας μην λησμονείται, άλλωστε, πως όταν (το 1960) ανακηρυσσόταν η Κυπριακή Δημοκρατία, δεν υπήρχε στην Κύπρο ούτε ένας Τουρκοκύπριος που να μην ξέρει ελληνικά, ενώ υπήρχαν πολλοί που δεν ήξεραν καθόλου, μα καθόλου τουρκικά. Πάρα πολλοί, όμως, ήταν και οι Τουρκοκύπριοι που κατέφευγαν στα μοναστήρια και τις εκκλησίες της Χριστιανοσύνης για να πάνε τα τάματά τους. Τελικά, όμως, επικράτησαν οι λίγοι. Και το νησί μοιράστηκε στα δύο. Και απειλείται ολόκληρο.

Άρθρο  “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”:

Πηγή: ysterografa.gr

 hassapis-peter.

Οι μονοπωλητες της Αληθειας προμαχωνας της Παραχαρξεως της Ιστοριας;

Posted on Updated on

“Ἄλλη μία φορά συγχαρητήρια. Οἱ στρατευμένοι  βαμμένοι κομμουνιστές «φυτευμένοι» σύμφωνα μέ –γνωστό πλέον– σχέδιο τοῦ ΚΚΕ (κατ’ ἐντολήν)  σέ ἐπιλεγμένα ΜΜΕ, μέ ἐπιθετική τακτική μετά τήν μεταπολίτευση, κάνουν ἄριστα την δουλειά τους. Τά               παραδείγματα καθημερινά καί ἄπειρα μέ ἰδιαίτερη ἔξαρση   τίς ἐπετειακές ἡμέρες καί τό πρόσχημα τῆς «ἱστορικῆς ἀναδρομῆς». “

Αξιζει να διαβαστε το συνοπτικο και τοσο αληθινα τραγικο αρθρο του κ. Τηλεμαχου Μαράτου.
Ιασων
Εστια 01 11 2014
Παρανοϊκή ἐμμονή
Γράφει ὁ Τηλέμαχος Μαρᾶτος…

Δέν ξέρω ἄν ἔχουν ὑποπτευθεῖ οἱ ἰνστρούχτορες πού κατασκευάζουν, συνεχῶς, τά διάφορα «ντοκυμανταίρ», πάντοτε τά ἴδια, πού πειθήνια προβάλλει ἡ κρατική τηλεόρασις μέ κάθε ἀφορμή (ἤ πρόφαση), σάν νά ἦταν τραγούδια τῆς Βέμπο, πόσο ἀνιαρά εἶναι. Δέν βαρεθήκανε πιά νά βλέπουν, γιά χιλιοστή φορά, τήν ἔφιππη ἐλαφρά ταξιαρχία τοῦ Ἄρη νά ἐπελαύνει μέσα στά χιόνια στήν ἐπέτειο τοῦ Ἔπους τῆς Ἀλβανίας –  ὅταν στήν πραγματικότητα, χρόνια μετά, ἡ ἐπέλασις αὐτή σκορποῦσε τρόμο στούς κατοίκους τῆς ὑπαίθρου πού γνώριζαν τίς σφαγές πού προμήνυε;

Παραδοσιακά πλέον, εἴχαμε συνηθίσει νά βλέπουμε στήν ΕΡΤ τήν κομμουνιστική προπαγάνδα, χοντροκομμένη γιά τούς ἠλιθίους, ἤ πιό ὕπουλη γιά τούς δῆθεν ἀντικειμενικούς, ἀλλά πάντοτε σέ ἀπαρέγκλιτη προσήλωση στην «γραμμή» τῆς KGB τοῦ ΚΚΣΕ γιά τήν συστηματική διάβρωση καί ἀλλοίωση τῆς Ἱστορίας. Σκοπός ἦταν, καί εἶναι, ἡ καθιέρωσις τῆς κομμουνιστικῆς ἀπόψεως – ἀπολύτως ψευδής ἀλλά σύμφωνη μέ τό κομματικό συμφέρον.

Ὁ σκοπός αὐτός ἐπετεύχθη. Ἄλλη μία φορά συγχαρητήρια. Οἱ στρατευμένοι βαμμένοι κομμουνιστές «φυτευμένοι» σύμφωνα μέ –γνωστό πλέον– σχέδιο τοῦ ΚΚΕ (κατ’ ἐντολήν) σέ ἐπιλεγμένα ΜΜΕ, μέ ἐπιθετική τακτική μετά τήν μεταπολίτευση, κάνουν ἄριστα την δουλειά τους. Τά παραδείγματα καθημερινά καί ἄπειρα μέ ἰδιαίτερη ἔξαρση τίς ἐπετειακές ἡμέρες καί τό πρόσχημα τῆς «ἱστορικῆς ἀναδρομῆς». 

(Τό ὕπουλο). Εἴδαμε λοιπόν, στήν ΝΕΡΙΤ, ἀφιέρωμα στόν Ν. Καζαντζάκη. Τί τό ἀθωότερον; Πῆγε λοιπόν στην Ρωσσία, κατ’ ἐπανάληψιν. Κάποτε, λέει, τόν ἐνόχλησε «ἡ γραφειοκρατία τοῦ Στάλιν». Γραφειοκρατική δυσλειτουργία λοιπόν ἡ ἐξόντωσις εἴκοσι ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων, ὡς συνειδητή πολιτική ἀπόφασις, γιά την ἐπιτυχία τῆς ἀγροτικῆς πολιτικῆς. Γραφειοκρατία τά Γκουλάγκ ὅπου ἔγκυοι πέθαιναν παγωμένες μέσα σέ καλύβες σκεπασμένες ἀπό τό χιόνι… κ.ο.κ. Κατά τά ἄλλα,
τό σπίτι του στήν Αἴγινα, ὁ Ζορμπᾶς κ.τ.λ.

(Τό κατάφωρο). Σέ ἰδιωτικό κανάλι. Ὁ κ. Γλέζος μᾶς πληροφορεῖ ὅτι τήν Ἑλλάδα ἀπελευθερώσαμε ἐμεῖς. Ὅλος ὁ ἑλληνικός λαός δηλαδή μέ τήν ἐξαίρεση τοῦ Ζέρβα πού συνεργαζόταν μέ τούς Γερμανούς. Παρέλειψε ὁ λαλίστατος ἥρως τῆς ἀντιστάσεως νά μᾶς πεῖ γιά τά δεκατρία στρατόπεδα συγκεντρώσεως «ἀντιδραστικῶν» πού λειτουργοῦσε ὁ ΕΛΑΣ στήν Πελοπόννησο τό 1943 !! προθαλάμους τοῦ Μελιγαλᾶ, κατά τό πρότυπο Ἄουσβιτς – Μπίρκεναου. Ὁ παρουσιαστής ὑπερθεμάτιζε, ὀνομάζοντας τά «Τάγματα Ἀσφαλείας» «γερμανοτσολιάδες» καί «Ράλληδες» παραβλέποντας ὅτι τό 1943 ἦταν ἀστεῖο νά φαντά-
ζεται κανείς ὅτι συνεστήθησαν γιά νά βοηθήσουν τους Γερμανούς νά κερδίσουν τόν πόλεμο. Οὔτε ἀναφορά στό …ἱστορικό ντοκυμανταίρ, τοῦ σχεδίου προσχωρήσεως στήν Ρωσσική αὐτοκρατορία, μαζί μέ τήν Βουλγαρία, Ρουμανία, Ἀλβανία κ.ἄ. Αὐτά ὅταν τό ΚΚΕ συνυπέγραφε συμφωνία μέ τούς Γερμανούς γιά τήν ἀνενόχλητη ἀποχώρησή τους, ἐνῶ ἐπετίθετο στόν Ζέρβα πού πολεμοῦσε τούς Γερμανούς! Ἐνῶ δολοφονοῦσε τόν Ψαρρό καί ὁποιαδήποτε πατριωτική ὁμάδα πού δέν συμφω-
νοῦσε μέ τήν παράδοση τῆς Μακεδονίας (μέχρι τήν Λα μία) στούς Σλάβους. Σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση τῆς Ε΄ ὁλομέλειας πού οὐδέποτε ἔχει ἀποκηρύξει.

Τά ἴδια μέ τόν Γοργοπόταμο. Διπλάσιοι οἱ ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ! Οὔτε μνεία γιά τήν ἄρνηση τοῦ Ἄρη νά συνεργασθεῖ καί φυσικά οὔτε λόγος ὅτι ὁ μόνος Ἕλληνας πού πῆρε μέρος στήν ὁμάδα πού ἔβαλε τούς δυναμίτες, ἦταν ὁ Θέμις Μαρῖνος, πραγματικός ἥρωας σέ ὅλες τίς μάχες ἀπό τήν Κρήτη μέχρι τήν Ζάκυνθο, ὅπου πῆγε μέ ὑποβρύχιο, καί τόσα ἄλλα. Τόν Θέμι Μαρῖνο εἶχε συλλάβει ὁ Ἄρης καί ἐπρόκειτο νά σκοτώσει, ἀλλά σώθηκε ὡς ἐκ θαύματος. Ἦταν μέλος τῆς Βρεταννικῆς ὁμάδος κομμάν-
τος, ὡς ἐκ τούτου …ἐχθρός. Ἄν ἦταν Ἀριστερός, θά εἶχε ἔφιππο ἀνδριάντα στήν Πλατεία Συντάγματος…

Τέλος, τό κερασάκι στήν τούρτα. Βρέθηκε δήμαρχος, πού γιά νά δείξει τό μέγεθος τῆς πολιτικῆς του
ἰδιοφυΐας, κανόνισε νά παρελαύνουν τά ἀνύποπτα παιδιά μέ τραγούδια τοῦ ΕΛΑΣ καί ρωσσική μουσική ὑπόκρουση, σταλινικῆς ἐποχῆς. Ποῦ ἦταν ὁ ΕΛΑΣ τήν 28η Ὀκτωβρίου 1940; Τό σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ μόλις εἶχε ἑορτάσει τά πρῶτα του γενέθλια.
Ἀνώφελο βέβαια νά προσπαθεῖ νά θυμίσει κανείς σέ ἀνόητους ἀγράμματους, ἐκεῖνα πού ποτέ δέν τούς ἔμαθαν. Δεν εἶναι ἄσκοπο ὅμως νά ζητήσει λίγη ἀνθρώπινη εὐαισθησία γιά τά συναισθήματα παιδιῶν πού παρήλασαν με ἐμβατήρια ἐκείνων πού ἔσφαξαν –ναί ἔσφαξαν, ὄχι «ἐκτέλεσαν»– τούς παπποῦδες τους.

 

Θρησκευτικός φανατισμός και πολιτιστική κληρονομιά

Posted on Updated on

Από τον ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

Λίγα χιλιόμετρα από τις ζώνες που ελέγχουν οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, κάποιοι «τρελοί» ακόμη προσπαθούν να ερευνήσουν και να περισώσουν κομμάτια από τον πολιτισμικό θησαυρό που αποτελούσε η περιοχή, απ’ όπου θεωρούμε ότι έγινε το ξεκίνημα του ανθρώπινου πολιτισμού.

Η νότια πλευρά του ιρακινού Κουρδιστάν αντιστοιχεί σε τμήμα της αυτοκρατορίας των Ασσυρίων και, ούτε λίγο-ούτε πολύ, πεντακόσιοι αρχαιολογικοί χώροι περιμένουν είτε να τους μελετήσουν οι αρχαιολόγοι είτε να τους καταστρέψουν οι φανατικοί. Στην περιοχή περί τα γνωστά από την εκστρατεία του Αλέξανδρου Γαυγάμηλα υπάρχουν νεκροπόλεις που αρχίζουν από το 2300 π.Χ., ενώ σε μία από αυτές υπάρχουν πυρές, καύση των νεκρών, έθιμο άγνωστο στους Ασσύριους. Από τη χρονολόγηση όμως συμπεραίνεται ότι πρέπει να πρόκειται για τον απίστευτο για την εποχή αριθμό των περίπου 1,3 εκατομμυρίου αιχμαλώτων πολέμου από τις πολλές εκστρατείες των αυτοκρατόρων Σάργωνα και Σεναχερίμπ, των οποίων αιχμαλώτων η μαζική θανάτωση αποτελεί ένα από τα πιο παλιά γνωστά εγκλήματα πολέμου.

Ο προφανής κίνδυνος από το ISIS θεωρείται ότι είναι η καταστροφή των μνημείων για λόγους ισλαμικού φανατισμού, όπως είχε γίνει με τις αρχαιότητες του Αφγανιστάν, τις οποίες ανατίναζαν οι Ταλιμπάν. Δεν είναι όμως μόνο αυτός. Οι εικόνες από δορυφόρο δείχνουν τις περιοχές αρχαιολογικού ενδιαφέροντος σε Ιράκ και Συρία με μια εμφάνιση σαν γραβιέρα και οι λόγοι κάθε άλλο παρά ιδεολογικοί είναι, αφού, μαζί με τους σουμερο-ασσυρο-βαβυλωνιακούς, τους ελληνιστικούς, τους ρωμαϊκούς και τους βυζαντινούς, σκάβονται εντελώς ασύδοτα και οι μουσουλμανικοί χώροι. Η βασική αιτία της καταστροφής μοιάζει να είναι πολύ πιο πεζή, να είναι το πλιάτσικο, ιδιαίτερα στους χώρους του Εύρωπου, της Ράκα και της Απάμειας του Ορόντη. Το πρώτο μεγάλο πλιάτσικο άλλωστε στο Ιράκ άρχισε μαζί με την εισβολή από τον Μπους και τα πεκινουά του, Μπλερ, Μπερλουσκόνι, Αθνάρ, Μπαρόζο κ.λπ. Για παράδειγμα, υπεύθυνοι τότε για τη φύλαξη του μουσείου της Βαγδάτης ήταν οι Αγγλοι και τώρα που αυτοί ξύπνησαν, είναι από τα πολλά που καταλογίζουν στον Μπλερ, ότι μέσα σε λίγες μέρες από το μουσείο έμειναν μόνο οι τοίχοι.

Οι επιλογές αυτή την εποχή για τις αραβικές χώρες είναι Σκύλλα ή Χάρυβδη, ισλαμικός φονταμενταλισμός ή στρατιωτική δικτατορία. Πιο αντιπροσωπευτικό πειραματόζωο η Αίγυπτος, της οποίας όμως τα μνημεία είναι η κινητήρια δύναμη της (όποιας τέλος πάντων) οικονομίας της. Βέβαια, στην τριακονταετία Μουμπάρακ, όταν άνθησε ο μπουλουκηδόν τουρισμός, η μέριμνα ήταν για το φανταχτερό, το θεαματικό, τα μνημεία-υπερπαραγωγές, από τα οποία η χώρα ήταν γεμάτη. Στη διετία της ντεμέκ «Αραβικής Ανοιξης» υπό τους Αδελφούς Μουσουλμάνους του Μόρσι, ο τουρισμός, όπως και η αρχαιολογία και τα αρχαία γενικότερα, θεωρούνταν περίπου αμαρτήματα. Σήμερα, βοηθούσης και της γενικής διάλυσης, συνεπώς της δυνατότητας αυτοσχεδιασμών, έχει αλλάξει η νοοτροπία, σε βαθμό ώστε τα ανθρώπινα ευρήματα, σκελετοί, τροφές κ.λπ., να μην πετάγονται στα σκουπίδια, όπως γινόταν επί Μουμπάρακ, αλλά να ερευνώνται και να δίνουν πολύτιμα συμπεράσματα, ασχέτως αν αυτά δεν συμβάλλουν στον τουρισμό.

www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=454296

Στο φως αρχεία των MI5 και ΜΙ6: Ο Μακάριος που «είχε κουραστεί» και ο «αποτυχημένος» Γρίβας

Posted on

Στο φως αρχεία των MI5 και ΜΙ6: Ο Μακάριος που «είχε κουραστεί» και ο «αποτυχημένος» Γρίβας
Μια άγνωστη ως τώρα ματιά στα εσωτερικά του Αγώνα των Κυπρίων για απελευθέρωση από τη Βρετανία στη δεκαετία του 1950 δίνουν απόρρητα έγγραφα των Μυστικών Υπηρεσιών (MI5 και MI6), τα οποία αποδεσμεύτηκαν  από το Βρετανικό Κρατικό Αρχείο.Σύμφωνα με αυτά, όπως αποκαλύπτει η κυπριακή εφημερίδα «Σημερινή», ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ήταν από το 1958 εναντίον της συνέχισης του Αγώνα· δήλωνε πως τόσο ο ίδιος όσο και ο κυπριακός λαός είχαν κουραστεί. Επιπλέον, όπως υποστηρίζουν τα έγγραφα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, δήλωνε πως ήταν λάθος του που δεν είχε δεχθεί τις προτάσεις Χάρτινγκ το 1956· το σχέδιο θα επέτρεπε αυτοδιάθεση της Κύπρου δέκα χρόνια μετά.

Οπως αναφέρει η «Σημερινή» έξι φάκελοι που αναφέρονται στο Κυπριακό και ιδίως στον στρατηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή, καλύπτοντας 20 χρόνια, την περίοδο 1942-1962.

Τα έγγραφα περιλαμβάνουν μια πολυσέλιδη έκθεση για τον Γρίβα, που ετοίμασε ο επικεφαλής της ΜΙ5, Ταξίαρχος Μάγκαν, η οποία περιέχει αποσπάσματα από το ημερολόγιο του Γρίβα, τη συμμετοχή του στην οργάνωση Χ στην Αθήνα, τις απόψεις του για τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τις μεθόδους του.

Παράλληλα τα έγγραφα αποκαλύπτουν και θέσεις του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου για την ΕΟΚΑ 1955 – 59.

Τα έγγραφα, όπως σημειώνει η «Σημερινή», καλύπτουν επίσης διαβουλεύσεις Ελληνοκυπρίων με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο στην Αθήνα, το παρασκήνιο της ετοιμασίας των Απομνημονευμάτων του Γρίβα και τις επεμβάσεις για αφαιρέσεις κειμένων που θα «ενοχλούσαν» και «θα προκαλούσαν παραιτήσεις», τις θέσεις του για τις βρετανικές Βάσεις, την ένταξη της Κύπρου στην Κοινοπολιτεία, σκέψη για επανέναρξη του Αγώνος μετά την Ανεξαρτησία, τις προβλέψεις του για τις δραστηριότητες των Τουρκοκυπρίων και τους εξοπλισμούς τους καθώς και έναν φάκελο με χειρόγραφες επιστολές του Γρίβα προς τον αδελφό του κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Σύμφωνα με έκθεση των βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, μιλώντας στις 26 Φεβρουαρίου 1958 σε μέλη της συνοδείας του και άλλα άτομα με επιρροή στην Ελλάδα, τους είχε πει ότι έπρεπε να βρεθεί μια λύση για την κατάσταση στο νησί, εφόσον οι Κύπριοι και ειδικά ο ίδιος είχαν κουραστεί με τον Αγώνα.

«Αυτός έπρεπε να σταματήσει προτού να είναι αργά» φέρεται να είπε. Τους μίλησε επίσης για τις δυσκολίες της δικής του θέσης, για την οποία δεν μπορούσε να διαφοροποιηθεί δίχως να χάσει από την αξιοπιστία του, ενώ οι Βρετανοί αν ήσαν ειλικρινείς στο να βρουν λύση για το κυπριακό πρόβλημα, είχαν πολύ περισσότερη ελευθερία δράσης, αναφέρεται στο έγγραφο που αποκαλύπτει η «Σημερινή».

Σύμφωνα με την έκθεση των βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος είχε στείλει μήνυμα στον στρατηγό Γρίβα, μέσω του Επισκόπου Κιτίου, ότι «δεν έπρεπε να τα χαλάσουν με την Αριστερά» ούτε να συγκρουστούν με τους Τουρκοκυπρίους. Ο Μακάριος παραδέχτηκε ότι ήταν λάθος του που δεν δέχθηκε τις προτάσεις Χάρτινγκ και πως δεν είχε εμπιστοσύνη στις υποσχέσεις της αντιπολίτευσης στη Βρετανία, του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος.

«Πολιτικά αποτυχημένος»

Μια μακροσκελής έκθεση για τον στρατηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή συντάχθηκε από τον τότε Επικεφαλής της ΜΙ5, ιρλανδό ταξίαρχο Γ.Μ.Τ. Μάγκαν.

Στην έκθεσή του ημερομηνίας 26 Μαρτίου 1959, ο Μάγκαν, όπως αναφέρει η «Σημερινή», περιγράφει τον Γρίβα ως «πολιτικά αποτυχημένο» και απαξιωμένο, όμως τίμιο με αρχές. «Είναι με έκπληξη που κάποιος διαβάζει στο ημερολόγιό του ότι έβαλε πλώρη προς την Κύπρο με μια χούφτα ανθρώπων δίχως την κατάλληλη κατάρτιση σε εκπαίδευση, δίχως όπλα, να τα βάλουν με την Κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητος… Στα οικονομικά είναι τίμιος. Ανθρωπος αρχών…».

Ο συντάκτης της συγκεκριμένης έκθεσης αναφέρει, επίσης, ότι ο Γρίβας γνώριζε τα πάντα για τους κάτω από αυτόν στην οργάνωση, εκείνοι όμως δεν γνώριζαν τίποτα.

«Το μόνο που ζητούσε από αυτούς ήταν υπακοή».

Ενα άλλο απόσπασμα αναφέρει πως ο Γρίβας έγραψε στο ημερολόγιό του ότι ως αποκορύφωμα ο Μακάριος τού έστειλε επιστολή συστήνοντάς του η εκστρατεία βίας σταματήσει στις πόλεις. «Θα πρέπει τώρα να πάρω μαθήματα από τους διάφορους ελαφρόμυαλους πέριξ του Αρχιεπισκόπου…», σχολίασε ο Γρίβας.

Σε άλλη έκθεση της ΜΙ6, ημερομηνίας 17 Ιουνίου 1959, ο Γρίβας χαρακτηριζόταν ως ένας ειλικρινής στρατιώτης, που ενδιαφερόταν πολύ περισσότερο για την Κύπρο παρά για την πολιτική στην Ελλάδα. Και σ’ αυτό το συμπέρασμα κατέληγε ο συγγραφέας της αναφοράς, μετά από πληροφορίες που αποκόμισε η υπηρεσία από συζήτηση με τον Κωνσταντίνο Τσάτσο.

 .tanea.gr

Θα ξαναπούμε ΟΧΙ;

Posted on Updated on

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου

Ο ελληνισμός διέρχεται την τρίτη μεγάλη παρακμή στη μακραίωνη ιστορική του πορεία. Κατά τις δύο προηγούμενες κατέστη εύκολη λεία εισβολέων, Ρωμαίων και Τούρκων. Αποφεύγοντας να εγκύψουμε στα αίτια της παρακμής και να διδαχθούμε από τα σφάλματα των προγόνων μας συνήθως υπερτονίζουμε την προσφορά των πολιτιστικών αγαθών μας στους κατακτητές. Σήμερα δεν διατρέχουμε κίνδυνο κατάκτησης της ίδιας μορφής με τις άλλες του παρελθόντος, είμαστε όμως, δυστυχώς, εν αγνοία μας κατακτημένοι. Έχουμε υποταχθεί σε τρόπο βίου αλλοτριωτικό, τα πρότυπα του οποίου είναι η παντελής λήθη της παράδοσης και των πολιτιστικών αξιών μας, η παραίτηση από κάθε είδους δημιουργία, ο άκρατος καταναλωτισμός και ο δουλοπρεπής μιμητισμός. Υποταγμένοι στο πλασματικό αυτό είδος βίου, άβουλοι και μοιραίοι, προβαίνουμε σε απόπειρα εορτασμού των λαμπρών επετείων του παρελθόντος οκνοί και ράθυμοι υπό την επήρεια κάποιων τύψεων για την αναξιότητά μας έναντι εκείνων που έγραψαν τα έπη ή με διάθεση να τους μειώσουμε, ώστε να σμικρύνουμε το χάσμα που μας ξεχωρίζει απ’ αυτούς!
Βέβαια δεν μας λείπουν τα παχιά λόγια κατά τον εορτασμό των επετείων, καθώς η «ξύλινη» γλώσσα των πολιτικών έχει ιδιαίτερη πέραση τέτοιες ημέρες. Πολύς ο λόγος κατ’ αυτές για την εθνική ενότητα και ομοψυχία από τους εκποιητές του έθνους στις αγορές του διεθνισμού και η εκ του ασφαλούς καταδίκη του ολοκληρωτισμού, τον οποίο δεν παύουν να εκτρέφουν όσοι φυγάδευσαν ιδανικά και οράματα και οδήγησαν σε ακραία πείνα την ψυχή του λαού, ο οποίος άγεται και φέρεται από τους δημαγωγούς, ώσπου να κορυφωθεί η αγανάκτησή του και να ζητήσει λύτρωση σε επίδοξους σωτήρες, που υπόσχονται την ανάσταση της πατρίδας!
Είπαμε ΟΧΙ το 1940 στον επίβουλο εισβολέα. Φλυαρία ακατάσχετη μας καταλαμβάνει σχετικά με το ποιος το είπε, ο Μεταξάς ή ο λαός. Και χάνεται η ουσία του ΟΧΙ κάτω από τον σωρό γελοίων απόψεων ένθεν και ένθεν. Η ουσία είναι ότι μπορεί το δικτατορικό τότε καθεστώς της χώρας μας να είχε στοιχεία έκδηλα της συγγένειας με τα άλλα του ολοκληρωτισμού, όμως η πατρίδα μας ήταν γερά δεμένη στο άρμα της Βρετανίας, η οποία είχε τότε τον τελευταίο λόγο για κάθε τι το συμβαίνον στη χώρα μας. Αυτή την υποταγή, η οποία μας οδήγησε λίγο αργότερα στον εμφύλιο σπαραγμό και ως σήμερα μας οδηγεί σε πλήθος εθνικών ταπεινώσεων, αποφεύγουμε να σχολιάσουμε έστω και κατ’ ελάχιστο. Πώς να σταθούν οι σήμερα κρατούντες μπροστά στους νεκρούς, που βροντοφώναξαν το ΟΧΙ, αφού γνώρισμά τους είναι το ΝΑΙ σε όλες τις εντολές των πατρώνων τους. Γι’ αυτό και είναι ανυπόφορες γι’ αυτούς οι επέτειοι! Τελικά ποιός είπε το ΟΧΙ; Ασφαλώς ο δοτός από τους Άγγλους πρωθυπουργός Μεταξάς. Το κύριο όμως είναι το ποιος έγραψε το έπος. Και πέρα από κάθε αμφισβήτηση απάντηση στο ερώτημα είναι: Ο λαός μας! Ένας λαός ψυχωμένος, ενωμένος και με πίστη ότι είναι υπόθεση ιερή το «αμύνεσθαι περί πάτρης». Από πού άντλησε τις δυνάμεις ο λαός να αντισταθεί με τόσο σθένος στον εισβολέα; Το ερώτημα συνήθως αποφεύγεται να τεθεί, καθώς η απάντηση αποκαλύπτει τη γυμνότητά μας!
Ο λαός μας είχε τότε ακόμη βαθειά πίστη στο Θεό και επίκεντρο του βίου του αποτελούσε η Εκκλησία. Ακόμη και εκείνοι, που είχαν δηλώσει υποταγή στο πνεύμα της Δύσης, πριν ο εχθρός προσβάλει τα σύνορά μας, και είχαν επηρεαστεί από την υλιστική φιλοσοφία, είχαν τρυφερές αναμνήσεις από την παιδική τους ηλικία μιας γιαγιάς, που άναβε το καντηλάκι και σταυροκοπιούνταν ατέλειωτα μπροστά στα εικονίσματα. Κι αυτή είχε επαρκή τη σοβαρότητα, που εκδηλωνόταν ως στάση βίου, ώστε να μην πιάνουν τα επιχειρήματα των «φωτισμένων» περί της πατροπαράδοτης δεισιδαιμονίας των αγραμμάτων. Αυτές οι γιαγιές και οι μανάδες ξεπροβόδισαν τα βλαστάρια τους με πόνο ψυχής προσφέροντάς τους για φυλακτό ένα σταυρουδάκι ή ένα εικονισματάκι. Ποιος θα μπορούσε να αρνηθεί την προσφορά τους; Γιατί άραγε όλες εκείνες οι μάνες δεν κλαψούριζαν απεγνωσμένα, αφού αντιλαμβάνονταν ότι ενδεχομένως να μην ξανάβλεπαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα; Γιατί οι νέες δεν ζήλευαν την πατρίδα, που άρπαζε από την αγκαλιά τους τον αγαπημένο τους; Γιατί τότε τα ιδανικά αποτελούσαν το άρωμα του βίου κι’ αυτά εξύμνησε και η τραγουδίστρια της νίκης! Σήμερα λέμε ΝΑΙ σε όλα, γιατί δεν έχουμε τη διάθεση να χάσουμε την χοιροτροφή, που μας προσφέρουν ως αντάλλαγμα της υποταγής μας! Έχουμε απομακρυνθεί από την πίστη στον Θεό και τη φιλοπατρία, για να απολαύσουμε τα αγαθά της ειρήνης, όπως ισχυριζόμαστε. Μόνο που η απόλαυση της χοιροτροφής οδηγεί σε κορεσμό και βυθιζόμαστε στο υπαρξιακό κενό, το οποίο καταβάλλουμε απέλπιδες προσπάθειες να πληρώσουμε με πλήθος υποκαταστάτων των ιδανικών, τα οποία υποκατάστατα απλώς εντείνουν τα αδιέξοδα! Να το ομολογήσουμε; Δεν μας αφήνει η έπαρση και η αλαζονεία μας. Γι’ αυτό επιμένουμε να αυτοδικαιωνόμαστε ισχυριζόμενοι ότι ακολουθούμε ορθή πορεία.
Πώς να προβάλουμε το έπος του 40; Πώς να πιστέψουμε το θαύμα, που καταθέτουν οι πολεμιστές, που είχαν έντονη την αίσθηση της παρουσίας της Παναγίας στο πλάι τους. Είναι προτιμότερο για μας, τους βιώνοντες χωρίς ελπίδα (άρα και ελεύθερους κατά Καζαντζάκη) να τους χαρακτηρίσουμε αλαφροΐσκιωτους και ονειροπαρμένους. Πώς να δεχθούμε ότι στέκονταν όρθιοι στο ξεροβόρι σε βουνοκορφές με τον υδράργυρο να ταπεινώνεται στους τριάντα βαθμούς υπό το μηδέν; Πώς να δεχθούμε ότι κάποιοι πέθαναν στην προσπάθειά τους να περισώσουν τη σημαία της μονάδας, αυτήν που εμείς σήμερα απολαμβάνουμε, όταν αποσπάται από τα Ίμια ή καίεται σε διαδηλώσεις;
Έχουμε πολλούς λόγους να ταπεινώνουμε κατ’ έτος με τον ψευτοεορτασμό των επετείων τους πρωταγωνιστές του έπους. Δυστυχώς δεν αντιλαμβανόμαστε ότι επιτείνουμε τη δική μας ταπείνωση, καθώς αποκαλύπτουμε τη μικρότητά μας. Αν η στάση μας αυτή συνεχιστεί για γενιές, τότε η άτεγκτη ιστορία δεν θα μας διατηρήσει στο προσκήνιο με το να την δωροδοκήσουμε με δάφνες προγονικές. Ο εχθρός που μας κατέλαβε δεν είναι σαν τους άλλους. Είναι ύπουλος και εκμαυλιστικός. Λέει πως δεν ζητά τίποτε από μας και ήδη μας τα πήρε όλα. Διορθώνουμε: Του τα δώσαμε όλα και μάλιστα τον υποδεχθήκαμε ως ελευθερωτή από το χρέος που μας κληρονόμησαν οι πρόγονοί μας: Να μαχόμαστε υπέρ πίστεως και πατρίδος. Εκείνο το χρέος ήταν επαχθές και απεχθές. Προτιμούμε το οικονομικό χρέος, που, όπως μας λένε, είναι βιώσιμο ακόμη και αν εμείς σβήσουμε!
 «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

http://www.antibaro.gr/article/11542

Η ΙΣΤΟΡIΑ ΕΠΙΣΤΡEΦΕΙ. Ἡ Ἱστορία πάντα ἐπιστρέφει, γιὰ νὰ μᾶς θυμίσει ὅτι τὰ στερεότυπα λαῶν, θρησκειῶν καὶ κοινωνικῶν ὁμάδων δὲν ἔχουν γίνει… τυχαία οὔτε ἀποτελοῦν κακόβουλες ἐπινοήσεις «ρατσιστῶν»!

Posted on Updated on

Ἡ Ἱστορία ἐπιστρέφει

Τῆς ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»
28.09.2014

.             ΗΠΑ, Βρετανία, Καναδᾶς, Γαλλία, Αὐστραλία, Γερμανία, Ἰταλία, Ἑλλάδα, Βέλγιο, Ὀλλανδία, Δανία, Τσεχία, σχεδὸν τὸ σύνολο τῶν χριστιανικῶν χωρῶν τῆς Δύσης συνασπίζεται ἐναντίον τῶν μανιακῶν θρησκόληπτων μουσουλμάνων τοῦ Ἰσλαμικοῦ Κράτους. Οἱ τζιχαντιστὲς ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ἔχουν χαρακτηρίσει αὐτὴ τὴ συμπαράταξη «σταυροφορία» – παρότι ἔχουν στρέψει ἐναντίον τους καὶ ἰσλαμικὰ κράτη, ὅπως τὰ Ἡνωμένα Ἀραβικὰ Ἐμιράτα, ἡ Ἰορδανία, τὸ Ἰρὰκ (ποὺ ἀπειλεῖται ἄμεσα), ἀκόμα καὶ τὴν ἴδια τὴ μητρόπολη τοῦ φονταμενταλισμοῦ, τὴ Σαουδικὴ Ἀραβία.
.             Οἱ τζιχαντιστὲς δὲν πέφτουν ἔξω στὴ συγκεκριμένη ἐκτίμησή τους. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὄντως πρόκειται γιὰ σταυροφορία, παρὰ τὴ συμμετοχὴ κρατῶν ὅπου ἐπικρατεῖ τὸ μουσουλμανικὸ στοιχεῖο. Οἱ χριστιανικὲς χῶρες θεωροῦν (ὀρθὰ) ὅτι ἀντιμετωπίζουν μεγάλο κίνδυνο ἀπὸ τὴν ἐξάπλωση τοῦ μαχητικοῦ Ἰσλάμ. Ὁ χριστιανικὸς κόσμος ἔχει ὡς βασικὸ σημεῖο ἀναφορᾶς τὴ δημοκρατία καὶ ὄχι τὴ σαρία. Ο χριστιανικς ξίες, πως χουν ξελιχθε, εναι κενες πο διασφαλίζουν τν σεβασμ στ νθρώπινα δικαιώματα κα ποτρέπουν τος λαος π τ ν πιβάλλουν τ πιστεύω τους μ τ πλα, τ βία, τος ποκεφαλισμούς, τν κτηνωδία. Ο χριστιανικο λαο εναι κενοι πο καθόρισαν γι αἰῶνες τί σημαίνει πρόοδος κα πολιτισμός.
.             Σήμερα, χριστιανικς κόσμος βρίσκεται σ κατάσταση βαθις, σχεδν μ ναστρέψιμης παρακμς κα στορία ποπειρται ν τν φυπνίσει. Ἡ βία τῶν ἰσλαμιστῶν καὶ ὁ μεγαλοϊδεατισμός τους δὲν εἶναι καινοφανῆ φαινόμενα. Οἱ «χαλίφηδες» ἐκδηλώνουν κατὰ καιροὺς τὶς προθέσεις τους, ἐπεκτείνονται, ἀποκρούονται καὶ ἡ ἕλικα τοῦ χρόνου συνεχίζει τὴ σπειροειδῆ πορεία της.
.             Παρασυρμένα καὶ ἀποπροσανατολισμένα στοὺς βαλτότοπους τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας καὶ θεωρώντας ὅτι εἶναι «δικαίωμα» τῶν μειονοτήτων νὰ καθορίζουν τὶς ζωὲς τῶν πλειονοτήτων, τὰ κράτη ποὺ κάποτε στηρίζονταν στὸν Χριστὸ καὶ στὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφία χάνουν ἔδαφος καὶ δημιουργοῦν κενὸ ἐξουσίας. Ἐπειδὴ ἡ φύση δὲν ἀνέχεται τὰ κενὰ καὶ οἱ ἰσλαμιστὲς πάντοτε ἀντιλαμβάνονται ἔγκαιρα τὴν ἀδυναμία τῶν ἀντιπάλων, σύγκρουση τν δύο κόσμων θ χει ς διακύβευμα τν κυριαρχία το νς μοντέλου κοινωνικς συγκρότησης το λλου. σλμ χριστιανικς κόσμος.
.             Δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχουν οἱ αὐταπάτες ὅτι ἡ νεφελώδης ἀνθρωπόμαζα ποὺ δὲν μάχεται, δὲν ἔχει νεῦρο, δὲν ἔχει φιλοδοξίες, δὲν ἀναπαράγεται καὶ δὲν εἶναι ἀποφασισμένη θὰ μπορέσει νὰ ἀνταγωνιστεῖ τὸ ἀδίστακτο Ἰσλὰμ καὶ τὴν Ἀσία ποὺ θεριεύουν κι ἐπεκτείνονται. Οἱ ἀνεπιτήρητες περιουσίες κατάσχονται ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὶς διεκδικοῦν.
.             στορία πάντα πιστρέφει γι ν μς θυμίσει τι τ στερεότυπα λαν, θρησκειν κα κοινωνικν μάδων δν χουν γίνει… τυχαία οτε ποτελον κακόβουλες πινοήσεις «ρατσιστν». Ο ντιλήψεις μας γι τος λλους σχηματίστηκαν κα διαιωνίστηκαν, πειδ ν πολλος ληθεύουν. Καλ φύπνιση!

ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ;

Posted on Updated on

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Αν αυτό το ερώτημα το έκανε κάποιος πριν από τρεις περίπου δεκαετίες, θα τον κοιτούσαν παράξενα μη αντιλαμβανόμενοι τι εννοεί και κάποιοι ίσως να τον θεωρούσαν και… φρενοβλαβή. Από τότε φαίνεται πως πέρασαν πολλοί «αιώνες». Από τότε που εκείνος ο περίφημος τέως υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, ο πολύς Χένρι, (που φαίνεται πως… ξέχασε να αποδημήσει εις Κύριον όπου θέλει δεν θέλει κάποτε θα δώσει απολογισμό των έργων του), είχε δηλώσει πως θα πρέπει να εξαφανίσουμε τις ελληνικές πολιτιστικές και θρησκευτικές αξίες, άρχισε να εφαρμόζεται ένα μεγάλο σχέδιο αποταύτισης μας που την αποκορύφωση του την βλέπουμε σήμερα. Το σχέδιο αυτό κλήθηκαν να το υλοποιήσουν μιας σειρά απο πολιτικούς προδότες, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια έχουν βρει σαν πολύτιμο στήριγμα και σύμμαχο στις προδοτικές τους επιλογές και την επίσημη εκκλησιαστική ιεραρχία, (βλέπε πρόσφατη δήλωση του υπουργού Παιδείας κ Λομβέρδου και νομικού υποστηριχτή της διαβολικής και παράνομης σε πολλές χώρες αίρεσης των Scientology, ότι η πολιτική και εκκλησιαστική ηγεσία βασίζουν μαζί σε πλήρη σύμπνοια στην …ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας).

 

Το σχέδιο άρχισε να εφαρμόζεται με δειλά βήματα ακόμα απο την δεκαετία του εβδομήντα. Ο τότε και επίσημα αρχιμασόνος πρωθυπουργός, έκανε τις ολέθριες  μεταρρυθμίσεις στην παιδεία που άρχισε να παίρνει τον μεγάλο της κατήφορο. Κατάργησε τα αρχαία ελληνικά και το πολυτονικό και η ελληνική ταυτότητα έχανε ένα μεγάλο και βασικό συστατικό της χάριν της «προόδου» και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης της. Στη συνέχεια όταν εισήρθαμε πανηγυρικά στην ευρωπαϊκή οικογένεια, της οποίας το έμβλημα με τα δώδεκα αστέρια μας θυμίζει αυθόρμητα την πόρνη της Αποκάλυψης, το σχέδιο άρχισε να προχωρεί με αργούς στην αρχή ρυθμούς και με μεγάλη επιτάχυνση στη συνέχεια. Από την δεκαετία του ογδόντα μια πολιτική σοσιαλιστική παράταξη που επαγγέλονταν την ανάστατη της χώρας, εδραίωσε ένα σύστημα που υπήρχε και πριν αλλά τώρα αυτό γίνονταν η επίσημη λεηλασία του κρατικού κορβανά και το δημόσιο εδραιώθηκε όσο ποτέ πριν σαν ένα κομματικό υποχείριο των εκάστοτε κυβερνητικών αρχών. Παράλληλα ένας αλλοπρόσαλλος αρχιεπίσκοπος, που από την μια είχε το προτέρημα να ξεσηκώνει τον κόσμο ενάντια σε νεοταξικά νομοσχέδια, όπως αυτό της απάλειψης του θρησκεύματος, στη συνέχεια όμως τον εγκατέλειπε στην τύχη του, (ενώ έκανε και το φοβερό και ασυγχώρητο λάθος να επιτρέψει στον παγκόσμιο αρχιαιρεσιάρχη και από τους ηγέτες της Νέας Τάξης, τον πάπα της Ρώμης, να έρθει και να μολύνει με την παρουσία του τα χώματα της ορθόδοξης Ελλάδας), ακύρωσε με την όλη στάση του ένα σοβαρό ανάχωμα αντίστασης.

Από εκεί και πέρα τελέστηκε η μεγάλη σύζευξη σε μια αρμονική προδοσία της πολιτικής και εκκλησιαστής ηγεσίας για την καταστροφή της ελληνορθόδοξης ταυτότητας του ελληνικού λαού. Ο σημερινός πολιτικός ηγέτης της χώρας, είναι αυτός που άνοιξε από τις αρχές του 1990 τα σύνορα και άρχισε η μεγάλη εισβολή των ξένων, κυρίως μουσουλμανικών στοιχείων, που την δεκαετία του 2000 και πιο πολύ την τρέχουσα δεκαετία έχει λάβει την μορφή ασύλληπτης χιονοστιβάδας που απειλεί πλέον να αλλοιώσει οριστικά και επιθανάτια την πληθυσμιακή δομή της πατρίδας μας χωρίς καμία αντίδραση. Μια σειρά αντιχριστιανικών και αντεθνικών νομοσχεδίων επιβλήθηκαν από την πολιτική κλίκα και επικροτηθήκαν από την εκκλησιαστική ιεραρχία που έχει συνταχτεί απόλυτα με τους πρωτεργάτες της εξόντωσης της ταυτότητας μας. Προώθηση της φυσικής ανωμαλίας με νόμο, κατάργηση της ελληνορθόδοξης αποκλειστικότητας μας κατοχυρωμένη και συνταγματικά, προώθηση με διάφορους νόμους ενός Ισλάμ σαν τον καλύτερο τρόπο της νόθευσης κάθε εθνικοθρησκευτικής ακεραιότητας μας και συνάμα με όλα αυτά διάλυση του κοινωνικού ιστού, αποχαύνωση του λαού με τον καθημερινό βομβαρδισμό κατευθυνόμενων προδοτικών ΜΜΕ.

Σήμερα φτάσαμε στο σημείο αποκορύφωμα όπου όποιος δηλώνει πως εξακολουθεί να θεωρεί τον εαυτό του Έλληνα και Ορθόδοξο να χαρακτηρίζεται ρατσιστής, φασίστας και …χρυσαυγίτης, (από μια πρωινή ενημερωτική εκπομπή του Μέγα στις 22 Οκτωβρίου). Όποιος αντιτίθεται στην εισαγωγή του Ισλάμ στην Ανωτάτη Θεολογική σχολή της Θεσσαλονίκης πάλι να θεωρείται φασίστας, ρατσιστής και εχθρός της «προόδου» της χώρας μας. Όποιος δεν πιστεύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση με το σύγχρονο χάλι και κατάντημα της και στις μέχρι σήμερα στρατηγικές συμμαχίες μας που μας ξεπούλησαν σε κάθε εθνική κρίση, θωρείται επικίνδυνος και θα πρέπει να εξοβελίζεται στο περιθώριο και να καταδικάζεται στην αφάνεια και το χειρότερο στην οικονομική καταστροφή του.  Παράλληλα η προετοιμασία για την τελική επίλυση, βλέπε ξεπούλημα όλων των εθνικών θεμάτων, έχει ήδη γίνει και τώρα δεν απομένει παρά το τελευταίο βήμα, Αλήθεια ποια σοβαρή χώρα που σέβεται την ύπαρξη της, θα στέκεται «στήλη άλατος» όταν βλέπει να παραβιάζονται σχεδόν καθημερινά τα σύνορα της, είτε θαλάσσια, είτε αέρος, και να ασχολείται με το… «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» ;  Προσέξτε λοιπόν μην τυχόν και δηλώσετε σε δημόσιο χώρο πως εξακολουθείτε να θεωρείται τον εαυτό σας σαν Έλληνα και ακόμα περισσότερο σαν πιστό Ορθόδοξο!

Αλήθεια φτάσαμε μέχρι εδώ ; Ως πότε θα ανεχόμαστε την αυτοκαταστροφή μας από μια ομάδα μειοδοτών και από μια ιεραρχία αποστατών ποιμένων που εναγκαλίζεται με όλη αυτή την μειοδοσία ; Ως εδώ και μη παρέκει! Καιρός να συμμαζευόμαστε, να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας και να ξεσηκώσουμε καινούργιους Καποδιστρίες. Δόξα τον Παντοδύναμο υπάρχουν και σήμερα πολλοί. Το δικαίωμα να είμαστε και να δηλώνουμε δημόσια Έλληνες Ορθόδοξοι, μας το έχουν πλήξει, μας το έχουν τραυματίσει, αλλά κανείς δεν θα μπορέσει, όσο υπάρχουμε, να μας το εξαφανίσει ολοκληρωτικά.

Σε ποιόν ανήκει η Γή; Ποιός είναι το αφεντικό της παγκόσμιας Οικονομιας;

Posted on Updated on

Πηγή: berlin-athen.eu

Ας μάθουν τα πρόβατα της κυρίας Παπαρήγα σε ποιόν ανήκει το μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο συνεχώς αναφέρει, χωρίς όμως να το κατονομάζει (συμφέρει να το πείς, κυρία Παπαρήγα; Θα χάσεις αμέσως τις παροχές και την υποστήριξη που σου παρέχει πλουσιοπάροχα)

Μας έχει όλους δεμένους
Μεγεθύνατε
του Εμμανουήλ Σαρίδη*
Κατα την κυρία Παπαρήγα του ΚΚΕ τα πράγματα είναι απλά. Κυρίαρχος της οικονομίας είναι το μεγάλο κεφάλαιο. Ποιό όμως; Τσιμουδια, αυτό φτάνει για τα συντρόφια, που πολλά, που καλοπροαίρετα, κουβαλάνε κατα τις συχνές-πυκνές διαδηλώσεις τις κόκκινες σημαίες του κόμματος και άλλοι, οι τραμπούκοι του ΠΑΜΕ, που σπάζουν τα κοντάρια τους …στα κεφάλια αστυνομικών, το εννούν σαν ένα μεγάλο κεφάλαιο που βρίσκεται στην Ελλάδα.
Και αν πάλι ρωτούσαμε την κυρία Παπαρήγα ποιός είναι ο κυρίαρχος της παγκόσμιας οικονομίας, πάλι τα ίδια θα μας έλεγε: Το μεγάλο κεφάλαιο.
Αυτό το μεγάλο κεφάλαιο έχει όμως ένα όνομα. Αποτελείται απο εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που αν τις θεωρούσαμε προς στιγμήν σαν νήματα και τα ενώναμε μεταξύ τους, θα αποτελούσαν ένα χοντρο σκοινί, μια τριχιά, που θα έφερε το όνομα Rothschild!
Το να βρεί όμως κάποιος τις μεγάλες επιχειρήσεις αυτουνού του Ηγεμόνα, είναι μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση. Είναι σαν να γυρεύεις ψύλλους στα άχυρα. Μια παροιμία, που την λέμε όταν βλέπουμε ότι είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθεί το ζητούμενο. Που στην προκειμένη περίπτωση είναι όμως σχετικά απλό. Όποιος ψάχνει, βρίσκει.
Και αυτό το έψαξε ένας αναγνώστης της ιστοσελίδας Lupo Cattivo και βρήκε, ποιος είναι ο ιδιοκτήτης του κόσμου. Διαβάστε λοιπόν τι βρήκε.
Τα «νήματα της οικονομίας» ξεσκεπάσθηκαν πρώτα σ’ ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα http:/www.theintelligence.de. Ένας αναγνώστης του Lupo Cattivo το πήρε στα χέρια του και …ώ του θαύματος, με τη βοήθεια του Google διαπίστωσε, ότι τα μεμονομένα νήματα καταλήγουν σ’ ένα χοντρο σχοινί, την τριχιά, που λέγαμε παραπάνω. Το ότι αυτή η τριχιά φέρει το όνομα Rothschild είναι βέβαια γνωστό, ποτέ όμως δεν παρουσιάστηκε με μια τέτοια μορφη, μια τέτοια καθαρότητα.
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους. Το εν λόγω άρθρο το έγραψε ο Konrad Hausner στις 20.10.2011 και έχει τον τίτλο «147 Unternehmen herrschen über die Weltwirtschaft» («147 εταιρείες κυριαρχούν την παγκόσμια οικονομία»). Η  Deutsche Bank (η Γερμανική Τράπεζα) βρίσκεται στην 12η θέση!
Όποιος προσπαθεί να μάθει σε ποιόν ανήκει μια επιχείρηση, βρίσκεται όμως μπροστά σε ανυπέρβλητα εμπόδια, γιατί αντι για ιδιοκτήτη, θα βρεί μια σειρά απο ατέλειωτες διακλαδώσεις, Holdings, επαναλαμβανόμενα ονόματα με διαφορετικά είδη επιχειρήσεων, διασταυρούμενες συνδέσεις, μετοχές σε ελεύθερη διασπορά – εν ολίγοις, η έρευνα βαλτώνει. Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα 37 εκατομμυρίων επενδυτών και επιχειρήσεων, μια μικρή ομάδα Ελβετών αναλυτών κατάφερε να ρίξει περισσότερο φως σ’ αυτή την διαρθρωτική ζούγκλα.
Εδώ και πολύ καιρό οι ασκούντες κριτική στο επικρατούν σύστημα, υποθέτουν, ότι τα νήματα της οικονομίας και του τραπεζικού συστήματος θα πρέπει να καταλήγουν κάπου. Όμως οι διεθνείς διασυνδέσεις κάνουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς των πολυεθνικών εταιρειών τόσο συγκεχυμένο και δυσδιάκριτο, ώστε η κάθε προσπάθεια για να λυθεί μοιάζει με έναν «γόρδιο δεσμό».
«Η πραγματικότητα είναι πολύπλοκη. Πρέπει να απαλλαγούμε από όλα τα δόγματα, ανεξάρτητα από το αν είναι θεωρίες συνομωσίας ή οι ελεύθερες αγορές. Η ανάλυσή μας βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά», δήλωσε ο Dr. James Glattfelder απο την Eidgenössische Technische Hochschule (το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο) στη Ζυρίχη σχετικά με την παρούσα μελέτη.
Αξιολογήθηκαν 37 εκατομμύρια μεμονομένα στοιχεία από διεθνείς εταιρείες και επενδυτές του έτους 2007. Διαπιστώθηκαν 43.060 πολυεθνικές εταιρίες. Το επόμενο βήμα ήταν η ανάλυση των μεταξύ τους διασυνδέσεων. Απο τις λεγόμενες Holdings και άλλες δικτυώσεις προέκυψε, ότι καθε μία από αυτές τις εταιρείες συμμετέχει κατα μέσον όρο σε 20 άλλες. Αυτό έδειξε με τη σειρά του, ότι υπάρχουν μόνο 1.318 επιχειρήσεις, οι οποίες αποτελούν τον πυρήνα αυτων των πολυσύνθετων ιδιοκτησιών.
Μ’ αυτό όμως η ανάλυση δεν είχε τελειώσει. Ακόμη και μέσα σ’ αυτό τον «σκληρό πυρήνα» διαπιστώθηκε μια δομή διασταυρούμενων δεσμών. Και στο κέντρο της δεν υπήρχαν πάνω από 147 εταιρείες, οι περισσότερες από τις οποίες είναι τράπεζες, που ελέγχουν σε τελική ανάλυση το 40 τοις εκατό του συνόλου της παγκόσμιας οικονομίας.
Στην κορυφή τους βρίσκεται η Barclays PLC με έδρα το Λονδίνο, ακολουθούμενη απο την Capital Group Companies Inc. και την FMR Corporations. Στην κορυφή βρίσκονται επίσης η γερμανική Deutsche Bank, η UBS, η Goldman Sachs, η JP Morgan Chase και η Merrill Lynch & Co. Η μελέτη αυτή θα δημοσιευθεί στο διάσημο επιστημονικό περιοδικό «Public Library of Science» (PLoS ONE). Οι ήδη διαθέσιμες πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένων των ισυρότατων εταιριών που θα αναφερθούν παρακάτω, δημοσιοποιήθηκαν στις 19. Οκτωβρίου 2011 απο το NewScientist.
Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, με εξαίρεση το Mail-Online, δεν έκαναν μέχρι τώρα τον κόπο να αφιερώσει ούτε ένα άρθρο για τα δεδομένα αυτά.
Ο Dan Braha, καθηγητής της Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, δήλωσε, ότι αυτή η συγκέντρωση κεφαλαίου είναι απολύτως φυσιολογική. Όπως είπε, οι πολυεθνικές εταιρείες αποκτούν μερίδια εταιριών για οικονομικούς λόγους και όχι με σκοπό την παγκόσμια κυριαρχία. Πιστεύει όμως, ότι αυτές οι 147 υπέρ-εταιρείες βρίσκονται μεν σε ανταγωνισμό μεταξύ τους, αλλά συνενώνονται, όταν πρόκειται να διεκδικήσουν κοινά συμφέροντα. Σε περίπτωση που η διεθνής πολιτική θα ζητούσε μια αλλάγή της δομής αυτού του δεσπόζοντος δικτύου, μπορούμε να υποθέσουμε, ότι αυτό θα το θεωρούσε σαν μια επίθεση εναντίον των κοινών συμφερόντων του.
Οι 50 μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου:
1. Barclays plc – Marcus A.P. Agius – η σύζυγος του οποίου είναι η κόρη του Edmund de Rothschild
2. Capital Group Companies Inc – Steven M. Rothschild Return to Capital Research Group, Inc … He is Director of three companies, the College of St. Benedict and
3. FMR Corporation – Rothschild Bank AG
4. AXA – M&A: Rothschild GmbH
5. State Street Corporation – Edmond de Rothschild
6. JP Morgan Chase & Co – συνδεδεμένη με τον Rothschild – μέσω FED
7. Legal & General Group plc – JP Morgan Europe Ltd, N M Rothschild
8. Vanguard Group Inc – ROTHSCHILD ASSET MANAGEMENT INC
9. UBS AG – Rothschild
10. Merrill Lynch & Co Inc – συνδεδεμένος με τον Rothschild
11. Wellington Management Co LLP – Rothschild Asset Management, Inc.
12. Deutsche Bank AG – ιστορικά συνδεδεμένη με την Mayer Carl και Wilhelm Carl v. Rothschild, υπερχρεωμένη στους Rothschild
13. Franklin Resources Inc – Rothschild Fund Management
14. Credit Suisse Group – Ο μακροχρόνιος διευθυντής του Private Banking της Credit Suisse έγινε δεκτός στην διοίκηση της Genfer Edmond de Rothschild Holding
15. Walton Enterprises LLC – Ο John Walton έχει μακροχρόνιες στενές σχέσεις με τους Rothschild
16. Bank of New York Mellon Corp – Στενές σχέσεις με Rothschild
17. Natixis – N M Rothschild & Sons • Oppenheimer
18. Goldman Sachs Group Inc – ιστορικά δεμένη με Rothschild – FED
19. T Rowe Price Group Inc – Citigroup Inc., Wells Fargo & Co., J.P. Morgan Chase & Co., and Morgan Stanley. Merrill Lynch & Co. and T. Rowe Price … Rothschild Group (LCF Rothschild …
20. Legg Mason Inc – from Rothschild Asset Mangement Ltd
21. Morgan Stanley – Η Federal Reserve Bank FED είναι ιδιωτικής ιδιοκτησίας του Rockefeller (Chase Manhattan Bank), Morgan Stanley, Rothschild, Goldmann Sachs κ.λπ
22. Mitsubishi UFJ Financial Group Inc – Banque Privée Edmond de Rothschild
23. Northern Trust Corporation – NM Rothschild Northern Trust Novartis
24. Société Générale – Société Générale (SocGen) απευθύνθηκε στους Merrill Lynch και Rothschild, για να αναπτύξει ένα σχέδιο αμύνης
25. Bank of America Corporation – They join Bank of America from N M Rothschild & Sons Limited
26. Lloyds TSB Group plc – N M Rothschild & Sons
27. Invesco plc – British investment bank, whose investment division subsequently became INVESCO Plc amd … In addition he sat on the Asia Strategy Committee and was Chairman of Rothschild Japan KK
28. Allianz SE 29. TIAA – Allianz SE 29. TIAA 30. Old Mutual Public Limited Company 31. Aviva plc 32. … All controlled by Rothschild Fronts
30. Old Mutual Public Limited Company – Group Limited, Nedbank Limited and Old Mutual Life Assurance Company … He joined Rothschild in 1977
31. Aviva plc – Aviva plc, the savings, investments and insurance group, announces today that Alain … that he was director of capital markets at La Compagnie Financiere Edmond de Rothschild
32. Schroders plc – fund manager in 1998 and managed retail funds at HSBC Asset Management and Rothschild … Authorised and regulated by the Financial Services Authority © Copyright 2010 Schroders plc.
33. Dodge & Cox – Rothschild Investments : SNC Capital Management Stifel Financial … Dodge & Cox Invstmnt. Mgrs East West Securities Freemont Group J.P. Morgan Chase & Co
34. Lehman Brothers Holdings Inc* – ώσπου να ρίξει φαλιμέντο ανήκε στους Rothschild, αλλά η – Jack Klues Return to Lehman Brothers Holdings Inc … La Compagnie Financière Edmond de Rothschild Banque
35. Sun Life Financial Inc – Fidelity Investments, Sr. Operations Manager at Sun Life Financial … Human Resources at Hometown Forecast Services, Inc. … Partner at Fox Rothschild
36. Standard Life plc – Legal & General Group; Prudential PLC; Standard Life. Key Dates: 1977: Lord Jacob Rothschild forms an entity to control financial services and investment companies.
37. CNCE – BNP Paribas: Société Générale: Axa: Crédit Foncier: CNCE: Edmond de Rothschild Asset Management
38. Nomura Holdings Inc – Press Release Tokyo, 15 February 2005 Nomura and Rothschild Form M&A Alliance Nomura Securities Co., Ltd., a wholly-owned subsidiary of Nomura Holdings, Inc
39. The Depository Trust Company – Rothschild Bank of London Rothschild Bank of Berlin Warburg Bank of Hamburg … OrgName: The Depository Trust Company OrgID: THEDEP Address: 55 Water Street, 19th Floor New York
40. Massachusetts Mutual Life Insurance – Rothschild Bank of London Rothschild Bank of Berlin Warburg Bank of Hamburg … OrgName: The Depository Trust Company OrgID: THEDEP Address: 55 Water Street, 19th Floor New York
41. ING Groep NV – ING Group still operates ING Bank of Canada, also known as … Moelis & Company • N M Rothschild & Sons • Oppenheimer … ABN Amro Bank NV • De Nederlandsche Bank • ING Bank NV
42. Brandes Investment Partners LP – dissolution of Atticus Capital in 2009, Rothschild became co-chairman of the hedge fund Attara Capital LP, the successor investment … retailer and owner of the Kookai clothing Brandes Investment Partners LP
43. Unicredito Italiano SPA – όλες οι ενδείξεις δείχνουν Rothschild
44. Deposit Insurance Corporation of Japan – The Federal Deposit Insurance Corporation (FDIC) is an independent agency … Japan-United States Friendship Commission; Joint … Rothschild North America, Inc.; Rothschild, Inc
45. Vereniging Aegon – €3.5 billion secondary offering ABN Amro Rothschild LLC, AEGON NV, Morgan Stanley & Co Inc, Vereniging AEGON. Vereniging Aegon, Aegon NV’s (Aegon) largest shareholder, has disposed
46. BNP Paribas – BNP Paribas is a European banking and financial group specialized in corporate, private … Η καρριέρα του διευθυντή ξεκίνησε στην Deutschen Bank μέχρι που το 2000 πήγε στον Rothschild
47. Affiliated Managers Group Inc – Petroleum Exporting Countries (OPEC) investment managers … complete without some mention of the missions of Rothschild Capital Group and its more than 3,500 world-wide affiliated
48. Resona Holdings Inc – Simon Rothschild
49. Capital Group International Inc – James Rothschild. Prior to joining Monument Capital Group, Mr. Rothschild was an investment professional with … focused role, being responsible for identifying international partners
50. China Petrochemical Group Company – Resona Holdings Inc. All controlled by Rothschild
………………….
Die Deutsche Bank nimmt Platz 12 ein! Wer immer versucht herauszufinden, wem welches Unternehmen gehört, stößt dabei auf endlose Verzweigungen, Holdings, sich wiederholende Namen mit unterschiedlichen Gesellschaftsformen, Querverbindungen, nicht verfolgbare Aktien im Streubesitz – kurz gesagt: Die Recherchen verlaufen im Sand. Anhand der Daten von 37 Millionen einzelnen Geschäften und Investoren, gelang es nun einer kleinen Gruppe von Schweizer Analysten, etwas mehr Licht in diesen Strukturdschungel zu bringen.
Seit langem gehen Systemkritiker davon aus, dass die Fäden der Wirtschaft und des Bankenwesens irgendwo zusammenführen müssen. Doch internationale Verkettungen gestalten die Besitzverhältnisse multinationaler Unternehmen derart verwirrend, dass jeder Versuch dem Lösen eines „Gordischen Knotens“ gleicht.
„Die Realität ist komplex. Wir müssen uns von allen Dogmen befreien, ungeachtet ob es sich um Verschwörungstheorien oder um die freien Märkte handelt. Unsere Analyse basiert auf Tatsachen“, gab Dr. James Glattfelder von der Eidgenössischen Technischen Hochschule in Zürich, in Zusammenhang mit der vorliegenden Studie, zu verstehen.
Ausgewertet wurden 37 Millionen Einzeldaten internationaler Unternehmen und Investoren aus dem Jahr 2007. Die Zahl der multinationalen Konzerne wurde mit 43.060 festgestellt. Als nächster Schritt wurden die Querverbindungen analysiert. Durch sogenannte Holdings und andere Netzwerke ergab sich, dass jeder dieser Konzerne im Durchschnitt an 20 anderen beteiligt ist. Daraus ergab sich wiederum, dass es lediglich 1.318 Konzerne sind, die den Kern dieser verschachtelten Besitzverhältnisse bilden.
Doch damit war die Analyse noch lange nicht zu Ende. Auch in diesem „harten Kern“ zeigte sich eine Struktur von Querverbindungen.
In dessen Zentrum fanden sich nicht mehr als 147 Unternehmen, die meisten von ihnen Banken, die letztendlich 40 Prozent der gesamten Weltwirtschaft kontrollieren. An der Spitze findet sich Barclays PLC mit Sitz in London, gefolgt von Capital Group Companies Inc. und FMR Corporations. Auch die Deutsche Bank, UBS, Goldman Sachs, JP Morgan Chase und Merrill Lynch & Co liegen im Spitzenfeld.
Veröffentlicht wird die vorliegende Studie vom renommierten Wissenschaftsjournal „Public Library of Science“ (PloS One) werden.
Die bereits verfügbaren Informationen, einschließlich der im Anschluss aufgelisteten weltweit mächtigsten Unternehmen, wurden am 19. Oktober von NewScientist bekannt gegeben.
Von den internationalen Medien fand es bis jetzt lediglich Mail-Online der Mühe Wert, den vorliegenden Fakten einen Artikel zu widmen.
Dan Braha, Professor für Informatik an der Universität von Massachusetts, erklärte diese Kapitalkonzentration als durchaus natürliche Entwicklung. Ihm zufolge, erwerben multinationale Konzerne gegenseitige Geschäftsanteile aus wirtschaftlichen Gründen und nicht zum Zweck einer Weltherrschaft. Allerdings ist Braha auch der Meinung, dass diese 147 Super-Unternehmen zwar in Konkurrenz zueinander stehen, sich aber trotzdem vereinigt für gemeinsame Interessen einsetzen werden. Sollte die internationale Politik Veränderungen dieser dominanten Netzwerk-Struktur fordern, so können wir davon ausgehen, dass es sich dabei um einen Angriff gegen die gemeinsamen Interessen handeln würde.
Die 50 weltweit einflussreichsten Unternehmen:
1. Barclays plc
2. Capital Group Companies Inc
3. FMR Corporation
4. AXA
5. State Street Corporation
6. JP Morgan Chase & Co
7. Legal & General Group plc
8. Vanguard Group Inc
9. UBS AG
10. Merrill Lynch & Co Inc
11. Wellington Management Co LLP
12. Deutsche Bank AG
13. Franklin Resources Inc
14. Credit Suisse Group
15. Walton Enterprises LLC
16. Bank of New York Mellon Corp
17. Natixis
18. Goldman Sachs Group Inc
19. T Rowe Price Group Inc
20. Legg Mason Inc
21. Morgan Stanley
22. Mitsubishi UFJ Financial Group Inc
23. Northern Trust Corporation
24. Société Générale
25. Bank of America Corporation
26. Lloyds TSB Group plc
27. Invesco plc
28. Allianz SE 29. TIAA
30. Old Mutual Public Limited Company
31. Aviva plc
32. Schroders plc
33. Dodge & Cox
34. Lehman Brothers Holdings Inc*
35. Sun Life Financial Inc
36. Standard Life plc
37. CNCE
38. Nomura Holdings Inc
39. The Depository Trust Company
40. Massachusetts Mutual Life Insurance
41. ING Groep NV
42. Brandes Investment Partners LP
43. Unicredito Italiano SPA
44. Deposit Insurance Corporation of Japan
45. Vereniging Aegon
46. BNP Paribas
47. Affiliated Managers Group Inc
48. Resona Holdings Inc
49. Capital Group International Inc
50. China Petrochemical Group Company

Οι φίλοι των ξένων σωβινιστών (του Φαήλου Κρανιδιώτη)

Posted on Updated on

Ο αλβανικός σοβινισμός, ο κατσαπλιάδικος τραμπουκισμός των οπαδών του δεν είναι κάτι καινούργιο. Οι Ελληνες της εθνικής μειονότητας έχουν ζήσει τη μεγάλη νύχτα του Χότζα. Στο Σπατς και σε άλλα κολαστήρια του πρωτόγονου αλβανικού σταλινισμού χύθηκε αδερφικό αίμα, δικοί μας άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, την υγεία τους, τα λογικά τους. Κορμιά έπεσαν προσπαθώντας να περάσουν το σύνορο για να ξεφύγουν από το κράτος-φυλακή.

Σύμπασα η ελληνική Αριστερά έκανε την πάπια, υπερασπιζόταν ακόμη και με βία στο πεζοδρόμιο κατά των επικριτών του το καθεστώς του Χότζα. Εχει άραγε πιο χαμηλά στην ανθρώπινη υπόσταση, υπάρχει πιο αρρωστημένη, δουλόφρονη στάση από το να προτάσσεις τα συμφέροντα μιας ξένης στυγνής δικτατορίας πάνω από τα συμφέροντα του λαού σου, να γλείφεις και να υπερασπίζεσαι τον φονιά, τον βιαστή των αδελφών σου;

Πιο ξεφτιλισμένος πεθαίνεις. Δεν υπάρχει πιο κάτω. Ή μάλλον υπάρχει. Ακόμη πιο κάτω είναι οι «Ελληνες» κεμαλικοί, αυτό το διακομματικό σκυλολόι, και ζητώ συγγνώμη από το υπέροχο γένος των σκύλων για την παρομοίωση, που είναι υπέρμαχοι των θέσεων του τουρκικού ισλαμοφασισμού εντός Ελλάδος, έτοιμοι πάντα να φορτώσουν την ευθύνη στον «ελληνικό εθνικισμό», να δικαιολογήσουν την εισβολή στην Κύπρο, να χαϊδέψουν τα πρακτόρια του προξενείου στη Θράκη. Δώσ’ τους ξένο ανθελληνικό σοβινισμό να υπερασπιστούν σε βάρος της δικής τους της πατρίδας και πάρ’ τους την ψυχή.

Εχουν μια παράξενη διαστροφή. Σε όλα τα εθνικά θέματα, όσο πιο υπέρμαχοι είναι των ξένων σοβινισμών, όσο πιο εχθρικοί απέναντι στα εθνικά μας συμφέροντα και στην ταυτότητα του λαού μας, όσο πιο ασεβείς απέναντι στα σύμβολα και στους ήρωές μας τόσο πιο… «προοδευτικοί», πιο αριστεροί θεωρούνται! Γυρνάνε τα μάτια τους ανάποδα από διεθνιστική έκσταση και από την άκρη του στόματός τους τρέχουν αφροί, όταν ευθυγραμμίζονται με τον σοβινισμό των Σκοπιανών επιγόνων του ναζί Μιχαήλοφ, με τον ισλαμοφασισμό των κεμαλικών ή του Ερντογάν, όταν υπερασπίζονται με λύσσα τα συμφέροντα του Πακιστανοαφγανού ή όποιας προέλευσης απρόσκλητου μουσαφίρη. Ελληνας να μην είναι κι ό,τι να ‘ναι ή έστω να είναι μηδενιστής μπάχαλος, γιατί μόνο σε τέτοιους βαρεμένους Ελληνες, κουκουλοφόρους, βάνδαλους, τρομοκράτες χαραμίζουν φαιά ουσία και την αλληλεγγύη τους.

Κοινό χαρακτηριστικό τους, ήταν και είναι, ότι δύσκολα θα βρεις Τούρκους πιο φανατικούς υπέρ του δόγματος ακεραιότητας της Τουρκίας από αυτούς τους ξεπλυμένους εθελοντές γενίτσαρους. Αυτή τη στιγμή στο Κομπάνι μια δράκα άντρες και γυναίκες δίνει έναν απίστευτο αγώνα, ενώ λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα οι Τούρκοι στρατιώτες και πολίτες οπαδοί της ισλαμικής κυβέρνησης τρώνε κουλούρια και πασατέμπο και περιμένουν, με μάτι κόκκινο σαν αίμα, τα ψυχοπαίδια του Ερντογάν, τους μακελάρηδες του ISIS, να αφανίσουν αυτό το κουρδικό Μεσολόγγι. Μήπως είδατε τους «προοδευτικάριους», την κρεμ ντε λα κρεμ της φλωροδιανόησης, που μας έλαχε, να οργανώνουν μισή εκδήλωση συμπαράστασης; Μπα. Αν είχε ματώσει το μικρό δαχτυλάκι του Αμπντουλχαλήμ από σπρωξιά ζοχαδιακού αστυφύλακα, πάνω κάτω στη Σταδίου θα λιώνανε δυο ζευγάρια Sebagos οι… σύντροφοι, καίγοντας και καμιά τράπεζα, ίσως και με ανθρώπους μέσα.

Aρα πολλά ζητάω όταν μιλάω για δυναμική παρέμβαση αλληλεγγύης στον βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό, ο οποίος άντεξε την Τουρκοκρατία, άντεξε επί Ζώγου, άντεξε μισό αιώνα βάρβαρης κομμουνιστικής δικτατορίας και είναι αδιανόητο να χαθεί ή έστω να συρρικνωθεί στον 21ο αιώνα, με την Ελλάδα στην Ε.Ε., με ανοιχτά σύνορα.

Θα ήμουν όμως ανειλικρινής αν δεν επεσήμανα την απουσία και της δικής μας παράταξης, ιδίως της νεολαίας μας, από όσα συμβαίνουν στο Κομπάνι και στη Βόρειο Ηπειρο. Πού είναι οι παρεμβάσεις μας; Καλές οι νέες τεχνολογίες, καλά όλα τα ωραία και μοντέρνα, αλλά τα πιο καυτά κι αγωνιστικά παραδείγματα είναι γύρω μας, πλάι μας. Δεν είναι χρήσιμα κι ενδιαφέροντα για την πολιτική μας δράση; Δεν είναι ηθικά επιβεβλημένο, ιδεολογικά αυτονόητο; Στις παραδόσεις αυτής της παράταξης δεν είναι μόνον ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός, αλλά και η ΕΟΚΑ, ο Διγενής, ο Αυξεντίου, ο Ζέρβας, ο ΕΔΕΣ, ο φοβερός Σπυρομήλιος και ο αγώνας του, η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Οταν οι φωτογραφίες τους απουσιάζουν από τα γραφεία μας, μη μας παραξενεύει όταν άλλοι τις καπηλεύονται και δυναμώνουν.

Κυρίως όμως με ενδιαφέρει και τι κάνει το οργανωμένο κράτος. Ο πολύς ΥΠΕΞ μας και αντιπρόεδρος ποια αυστηρή παρέμβαση έκανε για όσα συνέβησαν στη Δερβιτσάνη, όπου οι χασισοκαλλιεργητές και χασισέμποροι ισλαμοφασίστες από το Λαζαράτι πήγαν να τρομοκρατήσουν τους Ελληνες; Τα εθνικά συμφέροντα έχουν άλλες απαιτήσεις. Αφού δεν μπορεί ο αντιπρόεδρος, να επιληφθεί ο πρωθυπουργός, διότι σε αυτόν αντανακλά η ανεπάρκεια ή η απροθυμία οποιουδήποτε άλλου. Οταν μια χώρα ζει από μας, όσα άλλα προβλήματα κι αν έχουμε, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να της μαζέψεις τα λουριά. Φυσικά και δεν πρέπει να παίξουμε το παιχνίδι της έντασης που επιδιώκουν. Χειρότερο όμως μήνυμα από την αδυναμία και τον ενδοτισμό δεν υπάρχει. Τότε έχεις εξασφαλίσει την αποθράσυνση κι έχεις την ένταση στην κωλότσεπη…

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
κυριακάτικη δημοκρατία

Stratfor: Το δίλημμα της Τουρκίας, οι Κούρδοι και το έπαθλο του Κιρκούκ

Posted on Updated on

της Reva Bhalla

Από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι σήμερα οι στόχοι της Τουρκίας στα νότια σύνορά της είναι ίδιοι. Γιατί η Άγκυρα επιλέγει τη σκληρή ρητορική αλλά την επιφυλακτική δράση. Τα λάθη των Βρετανών, η παράμετρος «πετρέλαιο» και οι κινήσεις των Κούρδων.
Stratfor: Το δίλημμα της Τουρκίας, οι Κούρδοι και το έπαθλο του Κιρκούκ

Πριν από 95 χρόνια, μια αντιπροσωπεία της -καταρρέουσας τότε- Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εμφανίστηκε ενώπιον των Συμμαχικών Δυνάμεων σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μη διαλυθεί η αυτοκρατορία. Τονίζοντας πως οι Οθωμανοί δεν έφεραν καμία ευθύνη για τον Ευρωπαϊκό Πόλεμο, έδωσε τελεσίγραφο με το οποίο αποκήρυττε την όποια προσπάθεια αναδιανομής των οθωμανικών εδαφών στους Κούρδους, στους Έλληνες και στους Αρμένιους, τονίζοντας πως «στην Ασία, η τουρκική γη οριοθετείται στα νότια από τις επαρχίες της Μοσούλης και του Ντιγιάρμπακιρ, καθώς και από μέρος του Χαλεπιού έως και τη Μεσόγειο Θάλασσα».

Το τελεσίγραφο βεβαίως δεν έγινε δεκτό. Οι Μεγάλες Δυνάμεις έκριναν ότι οι Τούρκοι είναι ακατάλληλοι για να κυβερνήσουν άλλες φυλές -ασχέτως αν είχαν κοινή μουσουλμανική ταυτότητα- και στη συνέχεια προχώρησαν στον διαμελισμό και το μοίρασμα των λαφύρων της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες σήμερα, η Άγκυρα απευθύνεται και πάλι στη Δύση, καλώντας την να την ακολουθήσει στη διαμόρφωση της πολιτικής για την ασταθή μουσουλμανική «αυλή» της Τουρκίας. Και για μία ακόμα φορά, οι δυνάμεις της Δύσης βλέπουν με δυσπιστία την Τουρκία, περιμένοντάς την να αναλάβει την ευθύνη της για την περιοχή, αντιμετωπίζοντας την άμεση απειλή του Ισλαμικού Κράτους, αντί να επιδιώκει τη φαινομενικά ριψοκίνδυνη στρατηγική της ανατροπής της κυβέρνησης της Συρίας.

Η συμπεριφορά της Τουρκίας μπορεί να προβληματίζει και να εκνευρίζει τους ηγέτες της Δύσης, όμως ο συνδυασμός της επιφυλακτικής στάσης που τηρεί σε ό,τι αφορά την ανάληψη δράσης και το θράσος που επιδεικνύει σε επίπεδο ρητορικής, δεν είναι κάτι καινούριο και μπορεί να αποδοθεί σε πολλά από τα ίδια ζητήματα που είχε να αντιμετωπίσει η Κωνσταντινούπολη το 1919, με πρώτο τη μάχη για επικράτηση στην περιοχή της Μοσούλης.

Η μάχη για τη Μοσούλη

Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το βιλαέτι της Μοσούλης εκτεινόταν από το Ζάκο στη νοτιοανατολική Ανατολία μέχρι τον Τίγρη μέσω των Ντοχούκ, Αρμπίλ, Αλκός, Κιρκούκ, Τουζ Κορμάτο και Σουλεϊμανίγια, και κατέληγε στα δυτικά στα όρη Ζάργκος, που σχηματίζουν τα φυσικά σύνορα με το Ιράν. Αυτή η έκταση γης, που γεφύρωνε τις ξηρές αραβικές στέππες με τα εύφορα οροπέδια του Ιρακινού Κουρδιστάν, αποτελούσε θέατρο βίας πολύ πριν εμφανιστεί το Ισλαμικό Κράτος.

Η περιοχή φιλοξενεί ένα μείγμα Κούρδων, Αράβων, Τουρκμένων, Γιαζίντι, Ασσυροχαλδαίων και Εβραίων, ενώ οι τουρκικές και οι περσικές φατρίες -και ενίοτε κάποια δυτική δύναμη, είτε κάτω από κάποια σημαία είτε κάτω από κάποιο επιχειρηματικό όνομα- συνεχίζουν μάταια να προσπαθούν να «δημιουργήσουν» κάποιο δημογραφικό μείγμα που να βολεύει τα συμφέροντά τους.

Την περίοδο της διαπραγμάτευσης μεταξύ της Βρετανίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για την τύχη της περιοχής της Μοσούλης, Βρετανοί αξιωματούχοι που περιόδευαν στην περιοχή έγραφαν για την πανταχού παρούσα τουρκική γλώσσα. Αυτό αποτέλεσε και ένα από τα επιχειρήματα της Τουρκίας για τη διατήρηση της περιοχής υπό τουρκική κυριαρχία. Ακόμα και μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923, με την οποία η Τουρκία παραιτούνταν των δικαιωμάτων της επί των οθωμανικών εδαφών, η τουρκική κυβέρνηση συνέχισε να διεκδικεί τη Μοσούλη, φοβούμενη ότι οι Βρετανοί θα εκμεταλλεύονταν τις αυτονομιστικές τάσεις των Κούρδων για να αποδυναμώσουν περισσότερο το τουρκικό κράτος. Τελικά, βέβαια, η Τουρκία αναγκάστηκε να παραιτηθεί των διεκδικήσεών της επί της περιοχής το 1925.

Για τους Βρετανούς και τους Γάλλους, η κατά ένα μεγάλο μέρος κουρδική περιοχή θα λειτουργούσε ως«ουδέτερη ζώνη» που θα απέτρεπε την επέκταση της Τουρκίας από τη Μικρά Ασία σε περιοχές της Μεσοποταμίας, της Συρίας και της Αρμενίας.

Ο παράγοντας «πετρέλαιο»

Δεν ήταν όμως μόνο ο φόβος της τουρκικής επέκτασης που καθόρισε τη δυτική στρατηγική να κρατήσουν εκτός βορείου Ιράκ την Τουρκία. Ήδη από τον 18ο αιώνα υπήρχαν ενδείξεις ότι κοντά στην πόλη Κιρκούκ υπήρχαντεράστιες ποσότητες πετρελαίου. Το Λονδίνο, μάλιστα, κάλεσε γεωλόγους από τη Βενεζουέλα, το Μεξικό, τη Ρουμανία και την Ινδοκίνα να μελετήσουν το Κιρκούκ και να δείξουν πού θα μπορούσαν να γίνουν γεωτρήσεις. Έτσι, στις 14 Οκτωβρίου 1927, σφραγίστηκε η μοίρα του Κιρκούκ: ένας πίδακας 43 μέτρων βγήκε από τη γη, λούζοντας τη γύρω περιοχή με περίπου 95.000 βαρέλια αργό πετρέλαιο για 10 ημέρες προτού καλυφθεί η πετρελαιοπηγή. Με το πετρέλαιο να μπαίνει πλέον και αυτό στην εξίσωση, η πολιτική κατάσταση στο Κιρκούκ έγινε ακόμα πιο εύφλεκτη.

Οι Βρετανοί έφεραν κυρίως σουνίτες Άραβες να εργαστούν στις πετρελαιοπηγές, μειώνοντας σταδιακά την πλειονότητα των Κούρδων και αποδυναμώνοντας την επιρροή της μειονότητας των Τουρκμένων στην περιοχή. Το project της αραβοποίησης έλαβε νέα ώθηση όταν το κόμμα των Αράβων σοσιαλιστών, το Baath, ήλθε στην εξουσία με το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1968. Δόθηκαν αραβικά ονόματα στις επιχειρήσεις, στις γειτονιές, στα σχολεία και στους δρόμους, ενώ οι νόμοι τροποποιήθηκαν έτσι ώστε να αναγκάσουν τους Κούρδους να φύγουν από το Κιρκούκ και να μεταφέρουν την ιδιοκτησία των κατοικιών και των γαιών τους στους Άραβες.

Η τακτική αυτή έγινε ακόμα πιο φρικαλέα όταν ανέλαβε την εξουσία ο Σαντάμ Χουσεΐν, ο οποίος χρησιμοποίησε χημικά όπλα κατά των κουρδικών πληθυσμών. Η ιρακινή κυβέρνηση συνέχισε το σχέδιο αραβοποίησης της περιοχής, μέχρι την κατάρρευση του καθεστώτος του Baath το 2003. Όπως ήταν φυσικό, η εκδίκηση ήταν ο πρωταρχικός στόχος όταν οι Κούρδοι άρχισαν να ξαναγυρνούν στην περιοχή και να διώχνουν με τη σειρά τους τους Άραβες.

Παρότι το πλούσιο σε πετρέλαιο Κιρκούκ και η ζώνη των διαφιλονικούμενων περιοχών που εκτείνονται από την Ντιγιάλα μέχρι τη Νινευί παραμένουν επισήμως υπό τη δικαιοδοσία της κεντρικής κυβέρνησης του Ιράκ στη Βαγδάτη, η κουρδική ηγεσία προσπαθεί να ξαναχαράξει τα σύνορα του Ιρακινού Κουρδιστάν. Μετά την εξασφάλιση της de facto αυτονομίας του Ιρακινού Κουρδιστάν, με τη δημιουργία της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων το 1991, η επιρροή των Κούρδων άρχισε σταδιακά να διευρύνεται στις αμφιλεγόμενες περιοχές.

Η κουρδική αντιπροσώπευση αυξήθηκε μέσω πολυεθνοτικών πολιτικών συμβουλίων, λόγω και της ασφάλειας που παρείχαν στις κοινότητες των περιοχών αυτών οι Κούρδοι Πεσμεργκά, αλλά και της υπόσχεσης που έδωσαν για έσοδα από την ενέργεια, ενώ την ίδια ώρα η Βαγδάτη είχε να αντιμετωπίσει τα δικά της προβλήματα.

Η επίσημη προσάρτηση του Κιρκούκ και περιοχών της Νινευί και της Ντιγιάλα -μέρος της ευρύτερης κουρδικής στρατηγικής- θα ερχόταν εν ευθέτω χρόνω. Πράγματι, η προσδοκία ότι οι νομικές διαδικασίες της προσάρτησης θα ολοκληρώνονταν σύντομα έπεισε κάποιες ξένες ενεργειακές εταιρείες να υπογράψουν συμβόλαια με τις κουρδικές αρχές, δίνοντας τη δυνατότητα στα αμφισβητούμενα σημεία να αρχίσουν επιτέλους να υλοποιούν την ενεργειακή προοπτική της περιοχής.

Τότε, συνέβη το απροσδόκητο: τον Ιούνιο, η κατάρρευση του ιρακινού στρατού στα βόρεια υπό την πίεση του Ισλαμικού Κράτους, άφησε ορθάνοιχτα τα πετρελαιοφόρα πεδία του Κιρκούκ, δίνοντας τη δυνατότητα στους Κούρδους Πεσμεργκά –επιτέλους- να τα καταλάβουν πλήρως. Και ενώ οι Κούρδοι κάθονται… νευρικά πάνω στο «έπαθλο», η Βαγδάτη, το Ιράν, οι Άραβες της περιοχής, οι Τουρκμένοι και το Ισλαμικό Κράτος βλέπουν σαν αρπακτικά την περιοχή.

Την ίδια ώρα, μια ετερογενής εθνοφρουρά σιιτών που στηρίζονται από το Ιράν, Κούρδων μαχητών και σουνιτών μελών φυλών, προσπαθεί να βγάλει το Ισλαμικό Κράτος από την περιοχή για να μπορέσει στη συνέχεια να διευθετήσει το θέμα των ορίων της αυτονομίας των Κούρδων.

Οι σουνίτες αναμφίβολα θα απαιτήσουν μερίδιο στα πετρελαιοφόρα πεδία που σήμερα ελέγχουν οι Κούρδοι, ως πληρωμή για την εκδίωξη του Ισλαμικού Κράτους, οδηγώντας κατά πάσα βεβαιότητα σε μια αντιπαράθεση Κούρδων – σουνιτών, την οποία θα επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί η Βαγδάτη.

Το δίλημμα της Τουρκίας

Η κυβέρνηση στη σημερινή Τουρκία κοιτάζει το Ιράκ και τη Συρία περίπου όπως και το 1919, όταν ήθελε να διατηρήσει την τουρκική κυριαρχία στην περιοχή. Από την οπτική γωνία της Άγκυρας, η διεύρυνση της τουρκικής σφαίρας επιρροής στα γειτονικά μουσουλμανικά εδάφη είναι το αντίδοτο στα αποδυναμωμένα κράτη του Ιράκ και της Συρίας. Ακόμα και αν η Τουρκία δεν έχει πλέον τον άμεσο έλεγχο των εδαφών αυτών, ελπίζει τουλάχιστον πως θα μπορέσει έμμεσα να επιβάλει τις επιθυμίες της μέσω επιλεγμένων εταίρων – είτε πρόκειται για μια ομάδα μετριοπαθών ισλαμικών δυνάμεων στη Συρία ή στο βόρειο Ιράκ, είτε για έναν συνδυασμό Τουρκμένων και σουνιτικών φατριών, μαζί με μια κουρδική ομάδα όπως το Δημοκρατικό Κουρδικό Κόμμα του Μασούντ Μπαρζανί.

Οι ΗΠΑ μπορεί για την ώρα να έχουν επικεντρωθεί στο Ισλαμικό Κράτος, όμως η Τουρκία κοιτάζει στο μέλλον, στο χάος που πιθανότατα θα συνεχίσει να επικρατεί. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον θέτει όρους στην εμπλοκή της στη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους: Προσπαθεί να πείσει τις ΗΠΑ και τον συνασπισμό των σουνιτών Αράβων ότι αναπόφευκτα θα είναι η δύναμη εκείνη που θα διοικεί αυτήν την περιοχή. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με την Άγκυρα, όλοι οι παίκτες θα πρέπει να συμβιβαστούν με τις δικές της προτεραιότητες,αρχίζοντας με την αντικατάσταση της αλαουιτικής κυβέρνησης της Συρίας με μια σουνιτική, που θα αναζητά κατεύθυνση από την Άγκυρα.

Ωστόσο, το τουρκικό όραμα για την περιοχή δεν ταιριάζει με την τρέχουσα πραγματικότητα, φέρνοντας στην Άγκυρα περισσότερες επικρίσεις παρά σεβασμό, τόσο από τους γείτονές της όσο και από τη Δύση. Ιδιαίτερα οι Κούρδοι, θα συνεχίσουν να αποτελούν την αχίλλειο πτέρνα στη χάραξη πολιτικής της Τουρκίας.

Στη Συρία, όπου το Ισλαμικό Κράτος σφίγγει τον κλοιό γύρω από την πόλη Κομπανί στα σύνορα της Τουρκίας, η Άγκυρα έρχεται αντιμέτωπη με τη δυσάρεστη πιθανότητα να αναγκαστεί να ξεκινήσει πόλεμο στο έδαφος με το Ισλαμικό Κράτος. Επιπλέον, η Τουρκία θα μαχόταν στο πλευρό διαφόρων Κούρδων αυτονομιστών, μεταξύ των οποίων και μέλη του PKK, τα οποία η Άγκυρα έχει κάθε συμφέρον να εξουδετερώσει.

Η Τουρκία αντιμετωπίζει το ίδιο δίλημμα και στο Ιράκ, όπου μπορεί χωρίς να το θέλει να στηρίζει Κούρδους αυτονομιστές στη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους. Ομοίως, δεν μπορεί να αισθανθεί άνετα με την ιδέα ότι το Κιρκούκ βρίσκεται στα χέρια των Κούρδων του Ιράκ, εκτός και αν διασφαλίσει ότι θα έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα στην ενέργεια, αλλά και τη δυνατότητα να απαλείψει τις όποιες φιλοδοξίες για κουρδική ανεξαρτησία.

Όμως, στο σημείο αυτό, η Τουρκία έχει και ανταγωνισμό. Η Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν, του Ιρακινού προέδρου Τζαλάλ Ταλαμπανί, δεν είναι διατεθειμένη να είναι υποχρεωμένη στην Τουρκία, όπως είναι το Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα του Μπαρζανί, και, αντίθετα, μένει κοντά στο Ιράν δείχνοντας ότι προτιμά να συνεργαστεί με τη Βαγδάτη. Εν τω μεταξύ, αυξάνεται η αντίσταση των Αράβων και των Τουρκμένων έναντι της κουρδικής ηγεμονίας, παράγοντα τον οποίο σίγουρα θα επιχειρήσουν να εκμεταλλευτούν η Βαγδάτη και το Ιράν, στην προσπάθειά τους να μειώσουν την κουρδική εξουσία, υποσχόμενοι ενεργειακά δικαιώματα και αυτονομία στους τοπικούς άρχοντες του Κιρκούκ και της Νινευί.

Πρόκειται για ένα πεδίο μάχης που η Τουρκία γνωρίζει καλά. Θα παιχτεί ένα μακροχρόνιο και περίπλοκο παιχνίδι «μείνε μακριά μου» προκειμένου να αποτραπούν οι Κούρδοι από το να αποκτήσουν τον έλεγχο πετρελαιοφόρων περιοχών στα αραβοκουρδικά σύνορα, ενώ ο ανταγωνισμός μεταξύ Τουρκίας και Ιράν θα γίνει ακόμα περισσότερο εμφανής. Για να μπορέσει να ανταγωνιστεί αποτελεσματικά η Τουρκία σε αυτό το περιβάλλον, θα πρέπει να συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα ότι η Άγκυρα δεν θα αψηφήσει την Ιστορία της, επιλύοντας το κουρδικό ζήτημα, ούτε όμως θα μπορέσει να κρυφτεί στα σύνορά της και να αποφύγει την εμπλοκή.

www.euro2day.gr/specials/topics/article/1262256/stratfor-to-dillhmma-ths-toyrkias-oi-koyrdoys-ka.html

 

«Τα Σκόπια μέρος του Μεγάλου Παιχνιδιού»

Posted on Updated on

 

Απόλυτη σιωπή επικράτησε με τη δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, για το ενδεχόμενο του ΝΑΤΟ να ενσωματώσει τα Σκόπια, το Μαυροβούνιο και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τη δήλωσή του ότι θα θεωρούνταν ως λάθος μια τέτοια ενέργεια, και κατά κάποιο τρόπο πρόκληση, και ανεύθυνη πολιτική, σε βάρος της οικοδόμησης της κοινής ασφάλειας στην Ευρώπη.

Αυτή ήταν μια δραστική αλλαγή στη στάση της Ρωσίας για την ένταξη του νοτιοσλαβικού κράτους (το οποίο εκλαμβάνει ως σλαβικό κράτος των Βαλκανίων) και γενικά η γραμμή που χάραξε η Μόσχα εκφράζει τη αντίθεσή της, στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ.

Λαμβάνοντας υπόψη τις πολλές προειδοποιήσεις από αναλυτές του εξωτερικού, ότι η Μόσχα προσπαθεί να διευρύνει τη ζώνη των παγιωμένων συγκρούσεων και μπορεί να χρησιμοποιήσει τις χώρες των Βαλκανίων να επιτύχει τους στόχους της, όσον αφορά την Ουκρανία και άλλες γειτονικές χώρες, όπου υπάρχουν ισχυρές μειονοτικές ομάδες, η δήλωση αντήχησε ως πολιτική ‘βόμβα’.

Τη δήλωση αυτή του Λαβρόφ, την αξιολόγησε ο Νάνο Ρούζιν, πρέσβης επί πολλά χρόνια στο ΝΑΤΟ, στο οποίο και η Ρωσία έχει ένα αντιπροσωπευτικό γραφείο, επί πολλά χρόνια.

Ο Νάνο δήλωσε ότι η άποψη αυτή ήταν μια αλλαγή από την προηγούμενη πολιτική της Μόσχας προς την ευρω-ατλαντική ενσωμάτωση της FYROM, και την καθόρισε ως περίεργη αφού μετά από δέκα πέντε χρόνια που τα Σκόπια βρίσκονται με το ένα πόδι στο ΝΑΤΟ, είναι έτοιμα να προσκληθούν σε οποιαδήποτε συνεδρίαση της Συμμαχίας.

«Η ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ δεν είναι μια πραγματική απειλή για τη Ρωσία και αυτή η αντίδραση είναι ακατανόητη», δήλωσε ο Ρούζιν.

Επιπλέον, σύμφωνα με τον ίδιο, «η Μόσχα αντέδρασε για τις χώρες που έχουν στρατηγική και στρατιωτική πολιτική, ισχυρότερη από τη δική μας».

Για τον ίδιο είναι μια προσπάθεια να επιβάλλει την πολιτική βούληση του σε μια μικρή χώρα.

Σύμφωνα με τον Ρούζιν, ίσως δεν ήταν θετικό να στείλει ένα τέτοιο μήνυμα σε μια χώρα στην οποία οι πολίτες της έχουν δηλώσει συντριπτικά ότι είναι υπέρ της ένταξης της στο ΝΑΤΟ και η προσπάθεια αυτή, της Ρωσίας, δείχνει ότι προσπαθεί να διεκδικήσει εκ νέου την επιρροή της στα Βαλκάνια.

Ο Στέβο Πενταρόφσκι, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας, λέει ότι η Ρωσία έχει εκφράσει την αντίθεσή της στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς, αλλά ποτέ τα Σκόπια δεν συμπεριλαμβάνονταν σε αυτό το παιχνίδι.

Τώρα, σύμφωνα με τον ίδιο, οξύνεται το δίλλημα «περί ανατολής και δύσης» και η μάχη του ΝΑΤΟ για μια μεγαλύτερη διεύρυνση στις πρώην κομμουνιστικές χώρες.

Ο Πενταρόφσκι θα τονίσει ότι η θέση που εξέφρασε ο Λαβρόφ αποτελεί μια νέα παράγραφο για τα Σκόπια και δηλώνει ότι τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν θα επιβεβαιώσουν τις προθέσεις των δύο κύριων δυνάμεων.

The Hellenic Information Team

© Βαλκανικό Περισκόπιο -Γιῶργος  Ἐχέδωρος

 kostasxan.